Category Archives: ஞானமடா நீயெனக்கு

நான் யாரை பார்த்தாலும் என் பிள்ளை இப்படி என் பிள்ளை அப்படி என்று என்னென்னவோ சொல்கிறேன்; நீ நாளை வளர்ந்த பிறகு உன்னப்பா – இப்படி இப்படி என்றெல்லாம் உனக்கு நினைவிலிருக்குமா!!

உனை – சற்று வளர்ந்ததும் கடைக்கு அழைத்துச் சென்றேன், நீ குழந்தை பொம்மை எடுத்தாய் வீடெடுத்தாய் வண்டிகள் எடுத்தாய் நாய் கரடி பொம்மைகள் எடுத்தாய், மிதிவண்டி சொப்புகளென – என்னென்னவோ எடுத்தாய், எல்லாவற்றையும் பார்த்து துள்ளி குதித்தாய் – சரி வைத்துவிட்டு வா போகலாமென்றால் முடியாதென்று அழுதாய் – அவைகளை எல்லாம் பிடுங்கி கடையிலேயே வைத்துவிட்ட … Continue reading →

எப்படியோ – வேண்டாமென்று நினைத்து நினைத்தே எதையேனும் உனக்கு வாங்கி வரும் பழக்கத்தை உனக்கும் எனக்கும் பழக்கிவிட்டேன். வேறென்ன செய்ய – அப்பா என்று நீ ஓடிவந்து என் கையை விரித்துப் பார்க்கையில் ஒன்றுமில்லாது – ஏமாந்து போவாயோ என மனசு உடையும் வலி – வாங்கி அரும் அப்பாக்களுக்கே புரியும்!

உன் காதலி கூட உனக்கு – இத்தனை முத்தம் கொடுப்பாளோ என்னவோ; அத்தனை முத்தத்திற்கு பிறகும் உனையே நினைக்கிறது மனசு!

உண்மையில் – நீ என் மகன் என்பதை விட நான் உன் அப்பாயெனும் மகிழ்வில் மீண்டும் மீண்டுமாய் பிறக்கிறேன்; உன் ஒவ்வொரு சிரிப்பிலும் பூக்கிறேன்; நீ அழுத கணத்தில் உடைகிறேன்; நீ வளர வளர – என்னை நானே தொலைப்பேனோ என்ற பயத்திலும் – உன்னை வளர்க்கிறேன்!