29, நட்பெனும் தீ மூளட்டும்; நன்னெறியின் வெளிச்சம் பரவட்டும்..


வேறென்ன வேண்டும் மனிதர்களே
ஓடிவாருங்கள்
கட்டியணைத்துக் கொள்வோம்..

கொன்று, கோள்மூட்டி
கொடிய செயல் செய்தீரோ; யாரோ;
இருப்பினுமென்ன, உனக்குள்ளும் அழகுண்டு
அறிவுண்டு, அன்புமுண்டு; இதோ
அந்த அன்போடு அணைக்கிறேன், வா
கட்டியணைத்துக் கொள்வோம்..

மழைக்கு பகை இல்லை போட்டி இல்லை
நதிக்கு வெறி இல்லை கோபமில்லை
மலைக்கு சாபம் தெரியாது தீது தெரியாது
மண்ணுக்கு மறக்கத்தெரியும் மறுக்கத்தெரியாது
காற்றுக்கு களங்கமேயில்லை கர்வமுமில்லை
எல்லாம் அதுவாக அதுவாக கிடக்க நீயெதற்கு
தனியே நின்று புலம்புகிறாய்? வா மனித
நாம் ஒன்றேயென அறி..

காலங்காலமாக எதிர்த்த பகை
தொடுத்தப் போர்
இனிக்குமொரு சிரிப்பில்
அணைக்குமொரு அன்பின் கூட்டில்
மழை கரைத்த மணல்மேடாக கலைந்தூறிப்
போகாதா ?
கண்ணில் கருணையும், மனதில்
மனிதமும் கொண்டு காலப் பகை தீராதா ??

கலைக்கு வாயுண்டு செவியுண்டு
பேசுகிறது பேசுகிறாய்,
இசைக்கு ஆழமுண்டு அழுத்தமுண்டு
அடிநாதம் தொடுகிறாய்
அதனுள் துவங்கி அதனுள் முடிகிறாய்,
இயற்ககைக்கு எல்லாமே யிருந்தும் – நீ
அசைத்தால் அசைகிறது, நீ தடுத்தால் அமர்கிறது
பிறகு நீ ஏன் தனியே நின்று சபிக்கிறாய் ?
நம் சிரிப்புகளை சுய நலத்துள் புதைக்கிறாய்??

உலகில் உள்ள அனைத்தும்
உனக்கும் சொந்தம் எனக்கும் சொந்தம்
அதில் நீயும் சமம் நானும் சமம்;

என்னால் முடிந்தால் உனக்குதவி
உன்னால் முடிகையில் எனக்கு உதவியிருப்பின்
இடையே வேலியோ, வேறுபாடுகளோ
இரத்தக் கோடுகளோ வந்திருக்கவே போவதில்லை..

சாதியை யொரு சனல் கயிற்ரைப்போல்
அறுத்தெறிய ஒரு சின்ன மனசுதான் வேண்டும்,
அது மனிதத்துள் பொங்க சிறு
தேனளவு அன்பு தான் வேண்டும்,
அன்பூறிய மனதிற்கு சாதியென்ன மதமென்ன ??

மதமென்ன பூதமா?
மனதரைப் பிரித்தாலது பூதம்தான்,
ஆயினுமது அவன் சட்டை, அவனவன் விருப்பம்
அவனோடு போவது நெருப்பானலென்ன
இனிப்பாலென்ன (?) அது அவன் பாடு..

நீ பாடு, உன் இசைக்கு நீ பாடு
உன் குளத்தில் நீ நீரருந்து
உன் குளம் இதோ’ இந்த உலகம்விழுங்கி
சிறு துளியென நிற்கிறது பார்;
இரத்தத் துளிகளாயுனை இயக்குகிறது பார்
அதற்கு ராசகுமாரன் வேறு
சேவகன் வேறில்லை,

எல்லோரும் உன்போல் தனென்று
உலகிற்குச் சொல்லத்தானே மழை எங்குமாய் பெய்கிறது..
அது புரிந்து பிறரை சினேகிக்கும்
அணைக்கும் புள்ளியில் தான்
அன்பின் பனிமழைப் பொழியும்..
மகிழ்ச்சியின் ஒட்டுமொத்த உணர்வுகள் அரும்பும்..

உணர்வுகள் வேறென்ன
மலையிருந்து வீழும் அருவிபோல்
உனக்குள்ளிருந்து தானே கட்டவிழும்..
அதைக் கட்டிக்கொண்டு வா..

வா மனிதா வா..
ஒருமுறை ஆரத்தழுவிக்கொள்
கட்டியணை
மனதால் முத்தமிடு
சாதி மற, மதம் விடு
மனிதம் மட்டுமே மனதுள் நிரப்பு
இறுக்கி பிடி
அன்பால்.. உயிர்நேசத்தால்..
ஒருவரை யொருவர் இறுக்கிப்பிடி
இதுவரைக் கட்டிய கல்மனச் சுவர்களெல்லாம்
உடைந்துபோகட்டும் அப்படிப் பிடி..

நீ வேறென்னும்
நான் வேறென்னும்
நினைவெல்லாம் குருதி கழுவி
நட்பினுள் மனிதத்தோடு மூழ்கட்டும்…

ஏற்றத்தாழ்வுகள் எரிந்துச்
சாம்பலாக ஆகட்டும்..

மண்ணாகிப் போவது
நம் பகையும் கோபமும்
நமக்குள்ளிருந்த பிரிவினையாக மாறட்டும்..

தீண்டாமையை தவிடுபோடியாக்கிவிட்டு
மிச்சமிருப்பதைப்பார் –
உள்ளே ஒரு ஏழையின் சிரிப்பும்
எளியோரின் நிம்மதியும்
பின்னே அப்படியொருவர் இல்லாத நன்னிலமும்
அதுவாக உருவாகிக் கொண்டிருக்கும்…

அங்கே அமைதியெனும் ஒன்று
அர்த்தமற்றுப் போய்விடும்!!
——————————————-
வித்யாசாகர்

Posted in சொட்டும் வியர்வையில் சுதந்திரக் கனவுகள் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பெண்மை வாழ்கவென்று..

ல்லிடுக்கி பனிக்குடம் உடைந்து
எலும்புகள் அகல உயிர்நிலை கிழிந்து
பாலூட்டி பச்சைமார்பு வெடித்து
பத்தியம் சகித்து பகலிரவு வெறுத்து
எனக்காய் மறுஜென்மம் பெற்றவளே..
எனதுயிர் அம்மாவே!!

 

தாயாகி மகளுமாகி முதலுமாகி
கடைவரைக் காப்பவளாகி,
கண்ணுக்குள்ளே தீயூட்டி கற்பினுள்ளே
காமம் பிசைந்து;
களங்கமில்லா வாழ்க்கை வாழ
இரண்டாம் வரம் தந்தவளே..
மணம் கொண்டவளே.. என் துணையாளே!!

னை முழுதாய் விழுங்கி நானாய் தெரிந்தவள்
நானாய் வாழ நல்அப்பனைச் செய்தவள்
பெயரை கடமைக்குச் சேர்க்காமல்
உயிருக்குள் போட்டவள்,
உரிமையைக் கூட யாருக்கோ கொடுப்பதை
எனக்காய் ஏற்றவளே, என் மகளே!!

முத்தத்தால் எனை வளர்த்து முழுமூச்சு
நீ நினைத்து, பித்தென ஆகி என்னால்
பிசைந்த சோற்றோடு பண்புகளூட்டி,
பெற்றவளே தான்போல உன்
பன்மாத தூரத்திலும்
எனைவிட்டகலாத என்னக்காளே, உயிரானவளே!!

ண்ணாவின் அர்த்தத்தில் அப்பாவைச் சேர்த்தவளே
அன்பு அன்பென்று ஈந்து பிறவிப்பிணிக் கொன்றவளே
பொன்னும் பொருளும் கேட்போர் மத்தியில்
அண்ணனை மட்டும் கேட்டவளே,
தாய்மையை முன்பே போதித்தும், என்
தங்கையாய் யானவளே.. பேரன்புத் தங்கையே!!

சுட்டதும் கைவிட்ட இனிப்பல்ல நீ
உயிர் விட்டாலும் மாறாத அறத்தின்
அன்பு நீ,
கண்டதும் கேட்டதும் பார்த்ததுமல்ல;
உடன் வாழ்ந்த உயிர்பூச்சு நீ, உள்ளக்
கோயில் நீ தோழி; உள்ளே சாமியும் நீ தோழி!!

ட்டம்பகலை இருட்டாக்கி
இருட்டின் அழகை உனக்காக்கி, உன்போல்
காணா குருடென்று, இப்பவும்கூட எனையாளும்
எந்தாய் நிலம் போல் என்னுள்
நீக்கமற நிறைந்தவளே
கண்ணுக்குள் காதல் வரைந்தவளே, என்னவளே காதலியே!!

தெய்வம் யார் நீதானென்பேன்
தாயைக் கேட்டால் நீயே என்பேன்
தமக்கை தோழிக்கும் நீயே முதலென்பேன்
ஏற்கவேண்டியதை கற்கப் பணித்தவளே
அ எனில் அம்மா என்றவளே
யென் ஆசிரியப் பெரும்பேறே.. குருவே!!

பெண்ணே மொத்தத்தில் உனை
வணங்குதலன்றி வேறென்னச் செய்வேன் ?
“பெண்மை வாழ்கவென்று” புகழாது
பணியென்னக் கேட்பேன்??
தமிழுக்குள் உனையன்றி சிறக்க
சொல்லெங்கே கொய்வேன்? பெண்ணே;

நீயின்றி யில்லை உலகு, நீயே யெம் ஆதி மரபு!!
———————————————————————
வித்யாசாகர்

Posted in நீ சிரித்தால் பனிவிழும் மலருதிரும்.. | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 பின்னூட்டம்

போ மகளே; நீ போய் வா..

 

 

 

 

 

ன் மகளில்லாத வீட்டை
எப்படியிந்த யுகத்துள் புதைத்து வைப்பேனோ?

என் மகளில்லாத வீட்டில்
எப்படி இந்தக் காற்றை
நெஞ்சிலடைப்பேனோ?

என் மகளில்லாத வீட்டில்
யார்பேசும் குரல்கேட்டு
என்னால் உயிர்த்திருக்க முடியுமோ?

என் மகளில்லா தனிமை
சகித்து சகித்து இனி
இருக்கும் நாள் வாழ்வதெப்படியோ..?

அவள் வளையவந்த வீடு
அவள் ஆசையாய் வளர்த்த பூஞ்செடி
அவளுக்கெனக் காத்திருக்கும் கோழி
காக்கைகளோடு நானழுவதும்
இச் சமூகநீதியின் மௌனத்துள் மறைந்துப போகுமோ..?

போகட்டும்..
போகட்டும்..
எங்கே போகிறாளவள்
மணம் தானே என்கிறார்கள்
சாப்பிடுகையில் என் மனசவளைத் தேடுமே;
உறங்கிவிழிக்கையில் எனது கண்களவளைத் தேடுமே;
இரவு உறங்கச் செல்கையில் –
அவளில்லாத வீடெனக்கு இருண்டு கிடக்குமே,
நெருப்பெனச் சுடுமே அவளில்லாத வீடு???

மணம் தான்; மணம்தான்
திரு மணம்தான்
திருப்பி வாங்க முடியா வீட்டில்
இனி இங்கேயே இருந்துவிடு மகளேயென
எப்படி யவளை தனியே விட்டு வருவேன்?
எப்படி அவளை விட்டுவிட்டுநான்
தனியே வருவேன்??

அவளில்லாத உலகமெனக்கு
யாருமில்லா வீடுபோல்தானென
அவளைத் தவிர வேறு யாருக்குத் தெரியும்..?

அவளுக்கு
அப்பா அப்பாவென மனசெல்லாம் அழுது
நான் முதல்நாள் பள்ளியில் விட்டுவந்த
துயர்போல;
இத்துயரும் இருந்தவளை வாட்டாதா?

வெறும், உடம்பும் சதையும் இரத்தமுமாய் அல்ல
உயிரில் உணர்வில் அவளாய் வாழ்ந்த என்
தோள்களும் மடியும் இனி இப்படியேக்
கண்ணுறங்கிப் போகுமோ போகுமோ.. மகளே மகளே..
போய்வா மகளே போய் வா;

அப்பாவிற்கு அழுகையெல்லாமில்லை
நீ கலங்காதே போ, இது அழுகையில்லையாம்
ஆனந்தக் கண்ணீராம்; நீ
போய் வா.. போய் வா..

மிச்ச உயிரை
நிச்சயம் வைத்திருப்பேன் மகளே, நீ போய்வா
உனது தங்கைப் பிரிகையில்
மீண்டும் பிய்த்துத் தர வேண்டுமே..

போய்வா மகளே நீ போய் வா..
———————————————
வித்யாசாகர்

Posted in சொட்டும் வியர்வையில் சுதந்திரக் கனவுகள், நீ சிரித்தால் பனிவிழும் மலருதிரும்.. | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 பின்னூட்டம்

காற்று வெளியிடை..

நீ மின்னல் பெண்ணில்லை
மேனியெழில் பெருசில்லை உன்
அன்புயிர் கூடுருகி என் இதயத்துள் நிரம்புதடி..

உன் கள்ளிப்பால் பேச்சினிமை
உண்மையுன் பேரழகு
உயிர்போகும் நொடிகூட உன் மடியிருந்தால் போதுமடி..

மழலையாய் குறும்பிழுப்பாய்
குழப்பத்தில் கூடமர்வாய்
குடும்பத்துள் நிறைவதெல்லாம் நீ தந்த வெளிச்சமடி..

 

என் கண்கள் கலங்கும்முன்னே
உன் மனசு வலித்திருக்கும், உன் மனசு
வலிக்கும்முன்னே என் வயசெல்லாம் முடியுமடி..

பெண் குழந்தை சிறுசென்பார்
சின்னறிவால் சொன்ன சொல்லோ ?
பெண்ணென்றால் தாயுமடி, உன் போல ஆகுமடி..

பெண்ணென்றால் போதை இல்லை
பெண்ணென்றால் தாழ்மையில்லை
பெண்ணென்றால் பாதியடி, என் குறைபோக மீதியடி..

எங்கோ பிறந்தவளே, யாரோ பெற்றவளே
மூன்று முடிச்சுள் மகள் ஆனவளே;
முழு காதல் நிலவாக நிற்பவளே நீயடி;

நீ பெற்ற குழந்தையாலே என்பெயரும் அப்பனடி
என் வாழ்வெல்லாம் பெண்ணால்; உன்னால் இனிக்குதடி
வாழ்வின் வசந்தத்தை தந்தவளே நீ பெரும்பேரடி.. பேரடி..

காற்று வெளியிடைச் செல்லம்மா
நம் வாழ்வு இனிக்குதடி
ஒரு சாதல் வரும்வரைக்கும் வா; பிறப்பின்
ஏக்கமன்றோ தீருமடி..
———————————————————————–
வித்யாசாகர்

Posted in நீ சிரித்தால் பனிவிழும் மலருதிரும்.. | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 பின்னூட்டம்

மக்களின் போராட்டமும் ஸ்டெர்லைட்டும்.. (கட்டுரை)

AH110-128_2017_140216_hd

ரு மக்களின் போராட்டத்தை எதிர்ப்போர் முதலில் அதன் துவக்கத்தை அல்லது காரணத்தை சரிவர அலசிப் பார்த்ததுண்டா?

நல்லது கெட்டது இரண்டிலும் நசுக்கப்படுவது நாட்டு மக்களே எனில் அம்மக்களை ஆளும் அரசோ அவ்விடத்து அரசுசார் அதிகாரிகளோ தலைவர்களோ நெறியற்று இருப்பதை, எங்கோ தனது கடமையை மீறியுள்ளதை, நேர்வழி பிசகியிருப்பதை அறமறிந்தோர் ஏற்பர்.

உரிமைகள் பலருக்கு மறுக்கப்படுகையிலோ, ஒரு பொதுவான சமூகநீதியை மேலோர் அவமதிக்கையிலோ அல்லது தட்டிக் கழிக்கையிலோ மட்டுமே ஒரு மண்ணில் போராட்டம் எழுகிறது. அல்லாது ஏதும் வாய்ச்சண்டையாகவே முடிகிறது.

தற்போது நடந்த ஸ்டெர்லைட் போராட்டத்திற்கு பெரிய காரணமெல்லாம் கேட்டு முழுதாக ஆராயவெல்லாம் அவசியம் கூட இல்லை, ஏனெனில் அது வாழ்தலின் நிலைத்தலின் சுவாசித்தலின் மூலஅடிப்படையைக் கொண்டு அம்மண்ணின் மக்களால் முன்னெடுக்கப்பட்ட ஒன்று. அதை மறுக்கவோ அவமதிக்கவோ எவருக்குமிங்கே உரிமையில்லை.

என் அப்பன் ஆத்தா வாழ்ந்த வீடு, பாட்டன் முப்பாட்டங் கணக்கா என் சனங்க வாழ்ந்த ஊரையும் தெருக்களையும் அழிச்சிட்டுத்தான் நீ கோபுரம் கட்றன்னு சொன்னா, அது கோவிலென்றாலும் மறுக்கும் சுய உரிமை எனக்குண்டு.

ஒரு வீட்டில் வாழ்ந்தவங்களோட நினைவும் அவர்களின் உயிர்சுமந்தக் காற்றும் அந்த வீட்டின் கல்லுமண்ணெல்லாம் கலந்திருக்கும்; ஆமாவா இல்லையா? எத்தனைப்பேருக்கு யார்வீட்டிலோ போய் படுத்தால் தூக்கம் வரும்? வராது? ஒரு வீடு தெரு ஊரென்பது வாழ்க்கையோடு முதன்மையாகச் சேர்ந்த சிலவாகும். அத்தகு வாழ்க்கையை பிடுங்கினா, வாழுமிடத்தை சிதைத்தால், உங்களுக்கு கோபம் வராதா?

யோசித்துப் பாருங்க; அடுத்தவர் வீட்டை இடித்து ஆலைகள் வந்தால் அது முன்னேற்றமாகத்தான் தெரியும், அதே தனது நிலத்தில் ஒன்றென்றால் அதை எத்தனைப் பேராலங்க தாங்கிட முடியும்? வள்ளல்குணத்தோடு ஒருசிலர் முன் வரலாம் ‘நான் என் உயிரையே என் நாட்டிற்காக தருவேன்னு சொல்லலாம், உண்மை என்னன்னா உயிரைக் கூட தரலாம் வீட்டை தரமுடியாதுங்க.

வீடென்பது நமக்கு சுவரும் சுன்னாம்பும் மட்டுமல்ல அது என் அம்மா வாழ்ந்த இடம், என் அப்பா எனை வளர்த்தெடுத்த நிலம். என் பிள்ளைகளும் தங்கைகளும் தம்பியும் அண்ணனும் சுவாசித்த காற்றுள்ள கூடுங்க வீடு, நல்லா மகிழ்வா அன்பா அறத்தோட வாழறவங்களுக்கு வீடும் கோயில் போல புனிதம் மிக்கது தான்.

அதையும் சிலர் யாரோ ஒருசிலர் தனது தேசபக்தியின் நோக்கில் விட்டுத் தரலாம் ஆனா அது சாமான்ய மக்களால முடியாதுங்க. எல்லோராலும் ஒருபோல சிந்திக்கவோ ஏற்கவோ மறுக்கவோ முடியாத பலர் வாழும் மண்ணுங்க ஊரு அதை எடுக்கவோ மாற்றவோ பிடுங்கவோ அழிக்கவோச் செய்யும்முன் அம்மண்ணின் மக்களைப்பற்றி கருதவேண்டியவர்கள் முதலில் அரசாளும் தலைவர்களும் முதலீடு ஈட்டும் முதலாளிகளும் அதற்கு சம்மதிக்கும் அதிகாரிகளாவும் இருக்க வேண்டும். வெறும் சம்பாதிப்பவர்களாக இருப்போரை ஒட்டுமொத்த ஊரும் எப்படி சரியென ஏற்குமென்று எதிர்ப்பார்க்கலாம் நாம்?

தன் வீட்டில் நெருப்பெரிந்தால் தான் தனக்கு வலிக்குமா? என்னதான் ஆயிரம் முன்னேற்றம் வளர்ச்சி நாடு எதுவானாலும் அதற்கு நீ ஒருவருடைய வாழ்வாதாரத்தை பிடுங்குவன்னு சொன்னா அதை ஏற்கும் மறுக்கும் உரிமை அந்த மண்ணுக்குரியவனுக்கு முழுமையாய் உண்டு.

அதை மறுத்து அதிகாரத்தை செலுத்தி பிடுங்க நினைத்தால் அது அறமற்ற அரசின் இயல், ஏற்க தோதற்றது.

இப்படியெல்லாம் பேசினா ஒரு மாற்றமும் முன்னேற்றமும் நம்ம மண்ணுல வராதுன்னு சொல்ற எண்ணற்ற பேர் படித்தவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு சொல்ல விரும்புவது ஒன்று தான்; இது வெடிக்குமென்று தெரிந்தும் எரிவாயு உருளையை (எல்.பி.ஜி. சிலின்டர்) நம் வீட்டுப் பெண்கள் குழந்தைக்கருகில் வைத்தே பயன்படுத்த வில்லையா ? படித்திடாத ஏழைகளேனும் அதைப் பற்றி பயந்ததுண்டா ? ஒரு செயலின் பயன் என்பது மட்டுமல்ல நம் தேவை, அதனோடு பாதுகாப்பும் சேர்ந்தால் தானே அது முன்னேற்றமும் வளர்ச்சியுமாகும் ? அல்லாது போனால் அது ஒரு முன்னெடுப்பு அவ்வளவுதான். பிறகதில் நன்மை தீமைக்கான முரன் எழுந்து முரன் புரிந்தும் புரியாமலும் தெரிந்தும் தெரியாமலுமிருக்க அதோடு சிலரின் சுயநலமும் பலரின் பொதுநலமும் சேர சிலரால் அது தவறாக திரிக்கப்பட்டு பேசப்பட்டு பேராபத்தாக உருவெடுத்துவிடுகையில் போராட்டம் பொதுவில் எழாமலா இருக்கும்..?

நிறுவனங்கள் வரவேண்டும்தான், அது முதலில் அதற்குரிய பாதுகாப்பான சூழலோடு இருப்பதும் அவசியம். முதன் முதலில் ஒரு தொழிற்சாலை துவங்கப்படுகையில் அதையென்னி மகிழ்ந்தவர்கள் தானே நாமும்; ஆனால் அது எப்போது அபாயகரமானதாக வெளிப்பட்டதோ, உயிருக்கும் விளைச்சலுக்கும் மண்ணிற்கும் தண்ணீருக்கும் கேடு விளைவிப்பதாக மாறுகிறதோ அப்போதே பயமும் போராட்டகுணமும் தானே உடனெழுகிறது.

இன்றைய நிறைய தொழிற்சாலைகள் வெறும் முதலீட்டாளர்களின் லாபத்திற்காக கட்டப்படுகிறதே யொழிய வேறெந்த மக்கள் நலனை முன்வைத்தோ அல்லது அதற்கீடான அந்நிலத்துக் குடிமக்களின் நன்மைகளை பாதுகாப்புதனை கருத்தில் கொண்டோ ஒருக்காலும் எண்ணற்றவை இல்லை. பிறகெப்படி நாம் வளர்ச்சியை முன்னேற்றத்தை இப்படிப்பட்ட பணக்கார முதலைகளிடம் எதிர்ப்பார்த்திட முடியும்? அவர்களை நம்பி சம்மதித்திட முடியும்?

உனது சட்டையை நீ கழற்றி மாற்றிக் கொள்வதோ உன் இடத்தில் நீ உச்சத்தை அடைவதோ அது உன் உரிமை. அதே நீ என் சட்டையைப் பிடித்து இழுப்பாயெனில், என் வீட்டு கிணற்றை நஞ்சாக்கி என் தலைமுறையின் பிறப்பை முடமாக்கி எங்களைக் கொல்வாயெனில் அதையெதிர்க்கும் உரிமையும் எனக்கும் என் போன்றோருக்கும் உண்டு நண்பா.

ஒவ்வொரு போராட்டமும், அது மக்கள் போராட்டமெனில் அதற்குள் ஒரு நீதியோ அல்லது சர்வாதிகாரத்தின் மோசடியோ அல்லது தனக்கான உரிமைக் கோரலோ இல்லாமலில்லை.

அது புரியாமல் போராட்டத்தை வெறுமனே எதிர்ப்பதோ, வீக்கத்திற்கும் வளர்ச்சிக்கும் இடையேயான புரிதலை ஏற்க மறுப்பதோ சரியா தோழர்களே?

இந்த சமகாலத்தில் நாம் எதுவாக வாழ்கிறோமோ அதுவாகவே நாளை நம் பிள்ளைகளும் வாழும். வளரும். இந்த எம் மண்ணில் நாம் எதை இன்று விதைக்கிறோமோ அதுவே நாளை எம் தலைமுறைக்காகவும் விளையும். எனவே விதைப்போரே இனி கவனமாயிருங்கள். இது என் கருத்து இதையும் முழுதாக ஏற்கவேண்டுமென்று இல்லை, சற்று உயிர்நேசத்தோடு சிந்திக்க மட்டுமே என் வேண்டுகோள்தனை தோழமையுடன் இங்கு முன்வைக்கிறேன்.

மற்றபடி, எல்லோரும் நலம் பெற்றிருக்கட்டும், அதன்வழி என் நாடும் இம்மண்ணும் வளம் பெறட்டும்! வாழிய மக்கள் அறத்தோடு!!

வித்யாசாகர்

Posted in வாழ்வியல் கட்டுரைகள்! | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக