அழகியல் எனில் அது உன் இயல்!!

என் காதல் கதைசொல்ல
உன் காதல் தந்தாய்;
உன் கனவோடு எனைமட்டும்
உயிராகக் கொண்டாய்,

நதி என்றால் நீர் போல
நானென்றால் நீ யானாய்,
நீ மட்டும் நீ மட்டுமே – என்
பிறக்காத மகளானாய்;

நிறமோ அழகோ
அதலாம் வேண்டாத இடமானாய்;
மனதை அன்பால் வென்ற
அழகான அவளானாய்;

அலைபேசும் கடல்போல
இனி தீராது உன் பேச்சு,
அழகியல் பொருளியல் போல
மனைவியியல் நீ யாச்சு;

உடல்கூசும் நொடிகூட
உனக்கென்னைத் தெரியும்,
எனக்குள்ளே வலித்தாலும்
உனக்கே அது முதலில் புரியும்;

சிறகேதும் இல்லாது
நெடுவானம் போவேன், என்
வானத்தின் வரைகூட
உன்மட்டும் பெண்ணே;

உயிர்மூச்சு சுட்டாலும்
உயிர்விட்டுப் போவாய்;
அனல்காற்று தீண்டாது
அமுதூட்டும் தாய் நீ!!

எனதன்பு செல்லம்மாவிற்கு இனிய பிறந்தநாள் நல்வாழ்த்துகள்!!

பேரன்புடன்..

வித்யாசாகர்

Posted in நீ சிரித்தால் பனிவிழும் மலருதிரும்.. | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

உயிர்காற்றிற்கு அஞ்சாதொரு கடற்காற்றில் அறப்போர்!!

pover

 

 

 

 

 

ரு பிடி வீரம்
உலுக்கிப்போனதிந்த நகரம்
ஒரு அறமமேந்தியப் போர்
உடைந்துபோனது இந்திய முகம்;

ஒரு காட்சி
விழுங்கித் தின்கிறது பகலையும் இரவையும்
உயிர் சாட்சி
ஒருங்கே நின்றது ஆணும் பெண்ணும்;;

சிறு கடலடி
சினத்தில் பொங்கியது மானம்
இனி ஒரு கொடி
இரண்டாய் ஆனாலும் ஆகும்;

எவர் இவர்
எம் உரிமை பறித்தல் தீது
எது வரினு மெமது
வாக்கு வெல்வதே மாண்பு;

சுடுசொல்
சுடுசொல் போட்டு வாரீர்
ஒரு சொல்
ஒரு சொல் சுட எழுவோம்;

விதையாய் உயிர்களை
விதைத்த தேசம்
விழுந்தாலும் வீரம் பூண்டே
எழுவோம்;

அலையாய்
அலையாய் மீண்டும் வருவோம்
கடலாய்
ஒரு நீதிக்கென உயிர் தருவோம்;

இனி நில்லோம்
எக் கயவர்தம் கபடமினி ஓயும்
கடலும் அலையுமெம் காளையின்
வீரத்தைப் பேசும்;

பரம்பரை பரம்பரை யாட்டமாடு
புஜமது புடைத்திட பாடு
தமிழச்சி முலைப்பால் குடித்த நெஞ்சே
உன் காளைக்கும் உரிமையுண்டு கேளு;

அடங்கி
அடங்கிப் போனதே சாபம்
ஒதுங்கி
ஒதுங்கி நின்றதே பாவம்;

இனி துடித்துயெழு
நிலம் அதிர்ந்திட வீரம் கொள்
அடிமை உடை
தணல் பரப்பி நீதி யுரை

அறம் அறைந்திட
உரிமையைக் கேட்டு வாங்கு
புரட்சி செய்
பாரிற்கு இவண் தமிழனென்றுக் காட்டு!!
——————————————————-
வித்யாசாகர்

Posted in சொட்டும் வியர்வையில் சுதந்திரக் கனவுகள் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

வந்துப் போ நேத்ரா.. வந்து ஓடிவிடு..

canvas-art-prints-fabric-wall-decor-giclee-oil-painting-augustus-leopold-egg-the-font-b-death

 

ங்கிருக்கிறாய் அம்மா
ஒரு விளக்கு அணையை இருக்கிறது வா..
வாழ்க்கைத்திரி எரிந்து எரிந்து
மரணத்து எண்ணெய்க்குள்
நனைந்துக் கிடக்கிறதே அம்மா..
நீ எங்கிருக்கிறாய்?
உன்னால்தான் ஒரு கை சுடுகையிலும்
இன்னொருக் கையினால்
அந்த விளக்கணையாது பார்த்துக்கொள்ள இயலும்..
வா அம்மா..
எங்கிருக்கிறாய் நீ..?
எங்கோ அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய்
மரத்திலிருந்து உதிரும் இலைபோல
நேற்றொருவர் இன்றொருவர் என்றெல்லாம்
யாராரோ இறந்த கணக்கைச் சொல்கிறார்கள்..
எனக்கும் வாழும் தெருவில்
மரணத் தீ எரிகிறது..
கொஞ்ச கொஞ்சமாய் நம்பிக்கை நீரூற்றி ஊற்றி
அணைக்கிறேன்..
என் சாவிற்கென கொய்த மலர்களை வாரி
மரணத்தின் பாதத்தில் இறைக்கிறேன்..
போ.. போ..
மரணமே போ.. அம்மா வருவாள் ஓடிவிடு..
விரட்டிவிடுகிறேன்..
ஆனால் வலிக்கிறதே அம்மா
இரவு எதிரிபோல எனைக் கொல்கிறது
பகல் இரவாகிக் கொண்டுள்ளது
உயிரோடு மட்டுமிருக்கிறேன் என்பது வலியில்லையா?
எங்கே எனது வாழ்க்கை ?
எங்கே நான் ?
நான் புனிதமானவன் அம்மா
பலம் மிக்கவன்
எனக்கு நான் வேண்டும்..
என்னை மீண்டுமொரு முறை தா
வா ஓடிவந்து அணையை இருக்கும் விளக்கைப்
பிடித்துக்கொள்…
விட்டில்பூச்சிகள் இறவாத வெளிச்சத்தில்
நானும் இனி உயிர்த்திருக்கிறேன்..
——————————————————————————
வித்யாசாகர்

Posted in சொட்டும் வியர்வையில் சுதந்திரக் கனவுகள் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 பின்னூட்டங்கள்

சிறைபட்ட மழை..

beautiful_india_34

 

 

 

 

 

 

ழைபெய்த மறுநாள்
சாபத்தைப்போல திடீர் அறிவிப்பு வரும்
இன்று பள்ளிக்கூடம் உண்டென்று..

விடாது பெய்த பேய்மழை
அப்பாவிற்கு பயந்தோடும் பிள்ளைகளைப்போல
ஓடி ஒரு மேகத்துள் ஒளிந்திருக்கும்..

தெருவோரம் தவளைமீன்கள்
பாதி இறந்திருக்கும், தவளைகள்
மல்லாக்க விழுந்து கொஞ்சம் உயிர்த்திருக்கும்..

சாலையோரமெலாம் தேங்கிய நீரில்
முகமெட்டிப் பார்த்து, காலலைய – விடுமுறை
விடாத மழையை மிதித்தவாறே செல்வோம்..

வேலிமுள் துளிர்களை
சாலையோர புங்கைமரக் கிளைகளை இழுத்துஇழுத்து
இலையுதிரும் மழைத்துளியை நெஞ்சுக்குள் சேமிப்போம்..

பச்சைபசேல் மரந் தாண்டி தாண்டி
உதிர்ந்தப் பூ வாசம் கடந்து
உள்ளே தேசியகீதம் ஒலிக்கத் துவங்கும்..

மனதெல்லாம் போடாத கணக்கும், மறந்துப்போன
மின்காந்தத்தின் பதிலும்; ஆசிரியரின் அடிபோலவே
சுளீர் சுளீரென்று வலிக்கும்..

அம்மா விட்டுவந்த நியாபகமும்
அப்பாவோடு சிரித்து விளையாடிய நேற்றையப் பொழுதும்
புத்தகப்பையோடு தலையில் கணக்கும்..

வேகவேகமாய் நடக்கையில் ஆலிண்டியா அரேடியாவில்
‘அந்திமழை பொழிகிறது’ இறுதி பாடலும், வசந்த் அன் கோ
விளம்பரமும் ஒலிக்கும்..

நேரத்தை வழியெல்லாம் சொல்லும் வானொலி
வீட்டிற்கு வீடு தெருக்களில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்க
அவசரமாய் ஓடி பள்ளிக்கூடத்து வாசலில் நிற்கையில்
‘மழை சோ..வெனப் பெய்யும்’

அந்த மழைக்குத் தெரியாது
இத்தனை வருடங் கழித்து இப்படி யொரு கவிதையுனுள்
அந்த மழையை இப்படி கைது செய்வேனென்று!!
——————————————————————
வித்யாசாகர்

 

Posted in சொட்டும் வியர்வையில் சுதந்திரக் கனவுகள் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அகல்விளக்கு எரியட்டும்; இனி அழாதே!!

tburz_249605நான்
முழுதாகப் படித்திடாத
புத்தகம் நீ;
அருகருகில் இருந்தும் உரசிக்கொள்ளாத
நெருப்புக்குச்சிகள் நாம்,
உதட்டுக்கு உறவுக்கும் தொடுதல் நிகழ்ந்திடாத
இரவையும் பகலையும்
வாழாமலேயே
விட்டு விலகி வந்ததில் ஊமையாகிப்
போயிருக்கிறாய் நீ,
நான் வேறேதேதோ பேசி
பேசி –
நம்மை மட்டும் மறந்திருக்கிறேன்..

 

உன் சிரிப்பு
காற்றில் சலசலத்தபோது
எப்படியோ
கண்களை மூடிவிட்டிருக்கிறேன்

நீ காத்திருந்து காத்திருந்து
பேசியதையெல்லாம் –
தூரத்தில் பார்த்துவிட்டு
தெருமுனை திரும்பாமலே போயிருக்கிறேன்

உனதுப் பார்வையைத்
தாண்டி
தாண்டித்தான் எனது
இத்தனை வருடங்களே கடந்துள்ளது

உன் விசும்பலில்
சிந்தியக் கண்ணீரால் தானோ
மழைமழையாய் நனைகிறது நம் மண்?

உன்னிடம்
உனைப்பற்றிப் பேசிவிடத்தான்
உயிறுதிர்க்க வில்லையோ
எனது முதுமை?

எத்தனை வருடம் கழித்தும்
உனது குரலுள்
எனை
பத்திரமாய் வைத்திருக்கிறாய்

நான் நானாக இல்லை
நீ எனை
அதே நானாகவே
இருப்பதாய் நம்புகிறாய்

எப்படி சபிப்பது இந்த காலத்தை ?

ஒருவரின் ஏக்கத்தை
இன்னொருவரின் சிரிப்பிலும்
இன்னொருவரின் சிரிப்பை
வேறொருவரின் கண்ணீரிலும்
புதைப்பது, ‘உயிரை உயிரோடு எரிப்பது எல்லாம்
காலத்தாலேயே முடிகிறது..

உனக்குள் நீ
நினைவாகவே எரிந்திருக்கிறாய்
மூடியக் கதவுகளுக்குள் இதயம் சுடச் சுட
அழுதிருக்கிறாய்..

இரவு சுட்டிருக்குமே (?)
பகல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்க்
கொன்றிருக்குமே ?
உயிரோடு என்னையும் விழுங்கி விட்டிருக்கலாம் நீ;

உயிர் பிரிகையில்
பிணமாவது எளிது
உடன் இருப்பவர் பிரிகையில்
உயிரோடிருப்பதே கடினம்..

எனது நினைவுகளிலிருந்து
ஒரு பக்கத்தைக் கூட கிழித்துவிடாமல்
இத்தனை வருடங் கழித்தும் மிக பத்திரமாய்
வைத்திருக்கிறாய், என்னை

உனக்கென கொடுத்துவிட
இப்போதைக்கு என்னிடம் ஒன்றுமேயில்லை
அன்பைத் தவிர;

அன்பு போதுமா ?
போதுமெனில் இதோ.. வா
ஓடி வா..
வந்து எனைக் கட்டியணை
முத்தமெல்லாம் வேண்டாம் முழுமுகம் பார்
கண்களில் சிந்தும் நீர் சிந்தட்டும்
துடைக்காதே விட்டுவிடு
சொட்டச் சொட்ட
ஒவ்வொருச் சொட்டு நீரின் வெப்பத்திலிருந்தும் –

மெல்ல மெல்ல எரியத் துவங்கட்டும் நம்
உயிர்விளக்குகள் –
அந்த ஒற்றை அகலுக்குள்!!
————————————————-
வித்யாசாகர்

Posted in நீ சிரித்தால் பனிவிழும் மலருதிரும்.. | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 பின்னூட்டங்கள்