Category Archives: கவிதைகள்

என்ன தான் அழுதாலும் – தண்ணீர் சூடாகவே ஊற்றப் படுகிறது – குழந்தைகளின் மேல்!

அவளின் அமங்கலம் பூசிய வெற்று நெற்றியின் கோடி ஆசைகளை விதவை என்னும் ஒற்றை வார்த்தை மறைத்துக் கொள்கிறது!

குருதி வெறி கும்பல்களுக்கு உடல் சுட்டு இன அடையாளம் காண்பித்தவன்! இரத்தம் சுடும் உறவிருந்தும் ஒதுங்கி நின்ற தமிழகத்தில் – யுத்தம் புகும் உணர்வூட்டியவன்! தொப்புள் கொடி உறவறுத்து ஈழத் தமிழ் இனத்திற்காய் – தீ புகுந்து தமிழர் உள்ளம் தொட்டவன்! யார் குற்றமும் பகிராமல் என் போன்ற இளைஞன் குற்றமென நெற்றி பொட்டில் நெருப்பெய்தி … Continue reading →

வானம் தொடாத சிறகொன்று – காற்றில் அலைந்து அலைந்து திரிந்ததில் வெளியில் தெரியாத – நிறைய முகங்கள் வந்து வந்து களைகின்றன!