வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

உண்மையில் –
நீ என் மகன் என்பதை விட
நான் உன் அப்பாயெனும்
மகிழ்வில் மீண்டும் மீண்டுமாய்
பிறக்கிறேன்;

உன் ஒவ்வொரு சிரிப்பிலும்
பூக்கிறேன்;

நீ அழுத கணத்தில் உடைகிறேன்;

நீ வளர வளர –
என்னை நானே தொலைப்பேனோ என்ற
பயத்திலும் –
உன்னை வளர்க்கிறேன்!

கதவோரம் –
ஒளிந்துக் கொண்டு பார்ப்பாய்,
ஓடி வந்து –
கட்டிப் பிடித்துக் கொஞ்சுவாய்,
உயிர் மென்று
குடித்துவிடுவதாய் எனை
தேடிக் கதறுவாய் –
இதெல்லாம் உனக்கு
நினைவற்று போகும் நாளில்
நானென்ன ஆவேனோ!!

எனையும் அம்மா அம்மா
என்று தான் அழைப்பாய்,

பார்ப்பவர்கள் –
எங்கனா அப்பான்னு வருதாப்
பாரென்பார்கள்;

நானும் –
உனக்கு அம்மாப் போலென்று
நான் – அதை கூட ரசிப்பேன்!

உன் சின்ன சின்ன
பற்களும் –
அலைந்து ஆடும்
கண்களும் –
எச்சில் ஒழுகும்
சிரிப்பும்-
எனக்கு முத்தமிட்டு கைதட்டி சிரிக்கும்
உன் ஜாலமும் –
இத்தனை அழகென்று
உனக்கு எப்படி பதிந்து வைப்பேன்!!

என் துணிகளெல்லாம்
பழசானால் –
கரிகந்தை என்பதில்
யாருக்குமே சந்தேகம் இராது;

ஆனால் –
உன் துணிகள் உனக்கு
சிறுத்து விட்டாலும்
அதை கையில் தூக்கி நிறுத்திப் பார்த்தால்
என்றைக்குமே நீ அதில் –
தெரிவாயடா!!