வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

அன்பும் கண்டிப்பும்
குழந்தைக்கு –
ஒருசேர வேண்டுமென
அவ்வபொழுதுனை கண்டிக்கிறேன்,

நீயோ .. ஒரு –
சின்ன அதட்டலில்
மிரண்டு போகிறாய்,

அடித்து விடுவேனோ
என பயந்து ஒடுங்குகிறாய்,

உனக்கான என் கோபம்
உனக்காகத் தான் என்றாலும்
அதத்தனைக்காகவும் எனை
மன்னிப்பாயா???

தியானம் செய்கையில்
மடிமீது வந்து
அமர்ந்து கொள்கிறாய்,

சாமி கும்பிடுகையில்
நானுனை –
தூக்கிக் கொள்கிறேன்.

இடையே –
நீ என் மூக்கை பிடித்து
விளையாடுவாய்..
காதை நோண்டி சிரிப்பாய்..
கைதட்டி என் காதோரம் கத்துவாய்..

எனக்கு –
உள்ளே நான் வணங்கும் கடவுள்
வெளியே –
என்னோடிருப்பதாய் இருக்கும்!

இப்பொழுதெல்லாம் நீ
நன்றாகவே நடக்கிறாய்,

இருந்தும் –
சந்தைக்கு செல்கையில்
வீடு வருகையில்
வெளியே செல்கையில்
உனை தூக்கிக்கொண்டே
நடக்கிறேன்,

நீ கனத்தாலும்
உனை சுமப்பதில்
எனக்கொரு ஆசை;

சொர்கத்தை சுமப்பது
இப்படித் தான் –
சுகம் போல்!

எச்சில் –
ஒழுக ஒழுக
எனைக் குடிக்கிறாய்,

உடம்பெல்லாம் ஏறி மிதித்து
கன்னம் கீறி
மூக்கை கடித்து
தலைமுடி பிடித்திழுத்து
உதட்டை கிள்ளி
அப்பப்பா…
உனை என்ன செய்கிறேன் பாரென்று வந்த
கோபத்தை –
ஒரேயொரு முத்தத்தில்
ஒத்திஎடுக்கிறாய்.

நான் கொஞ்சம் சிரிக்கையில்
மீண்டும் – நீ
கிள்ளி கீறி எனை ஏறி மிதிக்க
நீள்கிறது – உனக்கும் எனக்குமிடையே
ஒரு –
முத்தத்திற்கான போர்!

எல்லாமே –
களைந்து கிடக்கும்
வீடு,

மடித்து வைத்திடாத
துணிகள்,

இங்குமங்குமாய் சிதறிய
தின்பண்டம்,

வீட்டிற்கு வரும்
விருந்தாளிகளுக்கு –
தெரியுமாத் தெரியவில்லை
இது –
நீயிருக்கும் வீடென்று!