வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

உனக்குமாய்
என் எழுதுகோல்
எழுதத் துவங்கி விட்டதற்காய்
அதற்கு மட்டும்
நன்றி சொல்லாதே
இதயம் –
கோபித்துக் கொள்ளும்!

உனக்கும்
எனக்கும்
தூரங்கள் நீள்கிறது
இதயத்தின் நிழல்கள்
கைகளில்
விழுந்த படியே!

நீ –
இல்லாத பொழுது
இல்லாத இடம்
இல்லாத வாழ்க்கை
இல்லாத வாழ்க்கையே தவிர
வேறில்லை!

இன்று தீபாவளி
நம் ஊரில் இந்நேரம்
பட்டாசெல்லாம் வெடித்து
புதுத் துணியெல்லாம்
உடுத்தியிருப்பீர்கள் –
இங்கு என் மனசும்
உன் நினைவுகளால்
பட்டாசை வெடித்துக் கொண்டுதானிருக்கிறது;
நீ அனுப்பிய எனக்கான
புதுத் துணி –
அலமாரியில் வேதனையின் கனமாய்
கனத்துக் கொண்டிருக்க –
அருகாமை நண்பர்கள் தந்த
இனிப்புக் கூட –
எப்படிக் கசக்கிறதோ தெரியவில்லை!

முத்தங்கள்
கொடுக்கப் படுகின்றன;

தொடாமலேயே –
இனிக்கிறதென்பதில் – தான்
நீயிருக்கிறாய்!