வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

உலகெல்லாம்
எத்தனையோ பேர்
காதலிக்கிறார்கள்;

காதலில் தோல்வி
என்கிறார்கள்;

காதலால்
தற்கொலை என்கிறார்கள்;

காதலித்தால்
தனிக் குடும்பமாய்
போவோம் என்கிறார்கள்;

காதல் ஏதோ
கொடுப்பதும்
வாங்குவதும் என்கிறார்கள்;

அதலாம் தான்
காதலென்றால் –

யாரேனும் கேட்கும் போது
நீயும் நானும்
காதலிப்பதாய்
சொல்லவே சொல்லாதே.

காதலிப்பது –
யாரிடமும் சொல்வதற்கல்ல
காதலிக்க.

காதலென்பது –
எனக்கும் உனக்குமான
அன்பை
உடனுள்ளோருக்கும்
பறைசாற்ற.

காதலென்பது
எங்கோ பிறந்து
எப்படியோ வளர்ந்து சேரும்
இரண்டு ஆண் பெண்
பாலினத்திற்குள் இருக்கும்
உறவை –
மனதால் சேர்த்துவைக்க.

காதலென்பது
நமக்குள்ளிருந்து
சமூகம் வரை எட்டி-
ஜாதிமத பேதம் களைந்து
காதலாய்.. காதலாய்.. காதலாய் பரவ!

உனக்கும் எனக்கும்
ஆயிரம் –
பொருத்தமுண்டோ இல்லையோ
எதையும் விட்டுக் கொடுக்க
முனைந்ததில் –

எதையும் ஏற்றுக் கொள்ள
மனதொத்துப் போனதில்

வீட்டில் கேட்காமலேயே
கொடுத்துக் கொண்டோம்
நம் காதலுக்கான சம்மதத்தை!

அது ஏனோ
உனக்கு அப்படி ஒரு
வெட்கம் –
சிரித்துக் கொண்டே வெளியே
ஓடி வந்தாய்
வாசலில் நான் நிற்பதை
கண்டதும் –
நின்று – தயங்கி –
நிமிர்ந்தென்னைப் பார்த்து
திரும்பி வீட்டிற்குள்ளேயே ஓடுகையில்
சத்தமில்லாமல் சிரித்தாயே
அந்த சிரிப்பும் பார்வையும் தவிர
வேறொன்றுமே இல்லை
நீஎன்னை காதலிப்பதற்கான
சாட்சி!

உன் கைப்பையில்
என்னென்னவோ
வைத்திருக்கிறாய்
இடையே என் புகைப்படம் கூட
வைத்திருப்பதாய் –
உன் தோழி சொன்னாள்;

உன் காதலின் அர்த்தம்
நீ திரும்பிப் பார்க்காமல் செல்வதில்
வலிக்கத் தான் செய்தது;

சரி போடி என
விட்டுத் தான் பார்த்தேன் –
நீ அலைந்து அலைந்து என்னை
தேடியதில் –
உயிர் கொள்கிறது
உனக்கான காத்திருப்பு!

நம் கல்லூரி
வளாகத்தில் –
நீ என் பின்னே
நடந்து வருகிறாய்
அறை முழுதும் கேட்கும்
உன் காலடி சப்தத்தில்
என் இதயம் –
காதல் காதல் என்கிறது!