இதயம் இடிந்துவிழுந்த இடத்தில்
பிறக்கிறது கவிதை,
ரணமாய் வலிக்க வலிக்க அழுதகணம்
வடிக்கக் கேட்கிறதென் கவிதை;

காதல் சொல்லிதரப்படாத பிஞ்சுமனம்
வெம்பியழுத தருணத்தில் கட்டவிழ்கிறது கவிதை,
காதல் தவறென்று மட்டும் சித்தரித்த கவலையில்
கதறி கதறி கிறுக்கும் கோடுகளில் எழுதக்  கேட்கிறதென் கவிதை;

இடைவெளிவிட்டு வளர்த்தப் பண்பின் தெளிவுறா
மனோபலத்தில் குற்றவாளியைத் தேடி அலைகிறது கவிதை,
இளைய பருவத்தில் கண்ட உலகை, பாதி கைவைத்து மறைத்த
பகையோரை எண்ணித் தகிக்கிறதென் கவிதை;

குடும்பம், காதல், வெற்றி, பணம் பணம் பணமென்று
திரியுமொரு சுயநல திணித்தலை எதிர்க்கத் துடிக்கிறது கவிதை,
பிறரை, பிறர் வலியை, ஒரு மலர் கசங்கும்
சூழலைக்  கூட தவிர்க்கக் கெஞ்சுகிறதென் கவிதை;

இனம் மானம் அறிவு மொழிதனை
உணர்வினில் உயிர்பதிக்க உருக்கொள்கிறது கவிதை,
உலகின் பார்வைக்கு நிறம் மாறி’ தன் உணர்வறுந்துப் போனோரை
எழுத்தின் கூர்மையில் செவ்வனேச் செதுக்கப்பார்க்கிறது என் கவிதை;

வரலாறு தெரியாத, தெரியத் தராத, தெரிய முனையாத
என் பிள்ளையிலிருந்து பாட்டனைவரை எதிர்க்கத் துணிகிறது கவிதை,
இனி வரும் காலத்திலேனும் – நகர்வின் துளி நிழல்களையும்
நாளைக்கெனச் சேகரிக்க சுயசார்பு துறந்து பிறக்கிறதென் கவிதை!

மதிக்கத் தக்கவன் மனிதன், மன்னிக்கத்தக்கவன் மனிதன்
அன்பிலும் பண்பிலும் ஏன் அடிநெருப்பிட்டால் எரிந்து எட்டி
சூரியனையும் சுடத்தக்கவன் மனிதன்’ என்றுணர், நம்பு,
நம்பினால் உன்னால் எல்லாம் முடியுமமென்கிறது என் கவிதை;

மொழி உணர்வு கொள், இன உணர்வு கொள், மனிதம் பரப்பு
உலக அரங்கில் தெளிவின்முகத்தை தமிழராய் பதிய வை;
காட்சிகளில் பதிந்த வலியை தன் வெற்றிகளால் துடைத்து எறி
காணுமுலகம் காணுமோர் நாள் நாம் மூத்தக் குடியெனப் புரி;

என்று எழுத்தில் கர்ஜிக்க இயல்பில் பிறக்கிறதென் கவிதை!!
————————————————————————————-
வித்யாசாகர்