Category Archives: கவிதைகள்

மனிதனை மனிதன் வெட்டினால் – தெருவில் போகும் நாய் கூட குறைக்கிறது; எதிர் வீட்டிலிருப்பவன் – மரங்களை வெட்டினான். ஒன்றை கூட என்னால் தடுக்க முடியவில்லை!

மரமும் – செடியுமென் ஜாதியென நினைக்கும் நான் – தெருவில் ஆங்காங்கே பட்டுப் போகும் – மரத்திற்கான சோகத்தை ஏனென்று கேட்பதேயில்லை!

என் எழுதுகோலை பிடுங்கிக் கொள்வதாய் எதிரே நின்று – நிறைய பறவைகள் கத்துகின்றன; என்னை பற்றியும் எழுது – என்கின்றனவா, என்னிடம் – பாடம் கேள் என்கின்றனவா புரியவில்லை!

குடிசையின் – இருட்டை ஒழிக்க ஒரு சிமினி விளக்கிடம் போராடி தோற்கிறது பத்து பாத்திரம் தேய்த்து வாங்கிய பத்தோ இருபதோ!

மண் – குவிந்தும் கெட்டிப் பட்டும் நிறைய வீடுகள் ஆயின; வீடுகளில் – எத்தனை வீடுகளோ(?) குவிந்த மண் எத்தனையோ(?) நிறைய வீட்டிற்கும் நிறைய மனிதனுக்கும் அதை பற்றியெல்லாம் சிந்தனையேயில்லை!