Category Archives: கவிதைகள்

சைக்கிள்.. கார்.. பஸ்சு.. ஏரோப்ளேன்.. எல்லாம் நிறைய போகிறது தமிழனை மிதித்துக் கொண்டு!

நெற்றியில் நெருப்பெரிகிறது, உடம்பு – வெற்றுத் துணையில் வேகிறது, மேலே விழும் கண்களால் உள்ளம் – காயம் கொள்கிறது, கழுத்திலில்லாத தாலிக்கு மட்டும் காசு கொடுக்க எத்தனையோ பேர் – வரிசையில் நிற்கிறார்கள்; நான் விதவை தானே!!

புத்தகம் நிறைய பேசுகின்றன, கேட்பதற்கு – வாங்கும் பணத்தை விட படிக்கும் நேரமில்லாதவர்களே அதிகம்!

உயிரின் அடிநாதத்தில் எழுகிறது உனக்கான கூக்குரல் – குண்டு தொலைக்காத உன் தைரியத்தை ஒரு கப்பல் தகர்த்ததே சோகம்; தோல்வி நெருங்கிடாத உன் ராஜா பாட்டையில் – ஒரு வெற்றி குறுக்கிட்டு உயிர் தின்றதே வலிக்கும் ரணமானது; எதிரியின் உறக்கத்திலும் – உயிர் தைக்கும் மரணபயத்தை உன் வீரிய புயலின் வளர்ச்சி கொடுத்தும் – அதை … Continue reading →

ஏய்.. பயங்கர வாத சமூகமே என் மீது காரி உமிழ்வாய் என் கருவருப்பாய் என்னினம் பங்கமுற்று அழிய கொல்லி ஈட்டுவாய் நான் எள்ளி நகைக்கவா????? ஏனென்று கேட்டால் என்னை தீவிரவாதி என்கிறாய்; நீ சுட்டுப் பொசுக்குவாய் புதைகுழிக்குள் உயிரோடு புதைப்பாய் மலை போல் என் மனிதர்களை கொட்டி எரிப்பாய் வெறி வந்தால் வீடேறி கற்பழிப்பாய் என் … Continue reading →