Category Archives: கவிதைகள்

காலக் கழிவுகளில் மிச்சமாய் மீந்ததெல்லாம் நினைவுகளும்; தடங்களுமே; நாம் விட்டுச் சென்ற தடங்கள் மட்டுமே – நாளை நமக்கான வரலாற்றை பேசுகிறது; நாமெல்லாம் இன்றினை நோக்கி வாழ்வதாகவே நினைத்துக் கொள்கிறோம், நிறைய பேருக்கு தெரிவதேயில்லை – நாளைய வரலாற்றை தான் நாம் இன்றே எழுதுகிறோமென; ஒரு வரலாற்றை புரட்டிப் போடவேண்டிய – பாதி தொலைவில் தான் … Continue reading →

அன்பே..உலகம் தொட்டிடாத வார்த்தையொன்று – தொண்டை குழி உடைத்து உனக்காய் கவிதை புனைய தவிக்கிறது; இதயம் உடைக்கும் பார்வையேந்தி – ஈரம் சுரக்காத உன் காதலுக்கு கடவுள் கூட – கர்வியென பெயர் சூட்டலாம்; துடிக்கும் உயிர் நாதமெல்லாம் நீயே நீயே உயிர் கொண்டிருக்க எதை கொண்டு என் காதலை நான் தொல்வியென்பேன் சொல்லடி; நீ … Continue reading →

ஆடிக் காற்றிலே அம்மா கும்மியடி ஆயிரம் பேரையும் சொல்லி அடி! சட்டமும் பட்டமும் செய்து முடி இனி பெண்ணென்றால் யாரென்று காட்டுங்கடி! அடுப்பு மூலையில் சோறை ஆக்கிக்கடி அதை நிலாவிலே கொண்டு போய் தின்னுக்கடி! அச்சமும் நாணமும் தூர எறி – பெண்ணே ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் அதை ஒன்றாக்கடி! ஆட்டமும் பாட்டமும் போதுமடி – இனி … Continue reading →

காற்றில் – இலை – மரம் – செடி – கொடி மேகம் – என எல்லாம் அசைகிறது; நீ – பேசாதிருந்த மவுனத்தில் தான் – நானும் என் இதயமும் – சற்று கூடுதலாக நகர்ந்து மரணம் வரை சென்றுவிட்டோம்! ———————————- வித்யாசாகர்

ஒரு கால தவம் பூண்டெழுந்த வரலாறுகளை சுமந்துக் கொண்டு தான் செல்கின்றன கடக்கும் பொழுதுகளெல்லாம்; ஒரு போர் முடிவடைந்ததாய் அறிவித்த புள்ளி – பூகம்பம் மூச்சடக்கிக் கொண்டு பூமி பிளவு நின்றுவிட்ட பொழுது – கடல் கொந்தளிப்பு அடங்கி கடல்கோல் நின்ற கணம் – புயல் வெள்ளத்தால் உயிர் கொன்று குவித்த காற்றழுத்தம் தன்னை குறைத்துக் … Continue reading →