வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

என் தாத்தா பாட்டி சிரித்த சிரிப்பு
என் தம்பிகள் தங்கைகள் வளர்ந்த வளர்ப்பு
ஒரு புகைப்படமாக மட்டுமேனும்
மாட்டி வைக்கப் பட்டுதான் இருக்கிறது;
கூட்டு குடும்பத்தில்!
—————————————————————-

நேரில் இன்னும் அவர் இருப்பதாகவே
பொய் சொல்கின்றன சிலரின் மரணங்கள்;

சிலரின் மரணத்தை நம்புவதும்
ஏற்றுக் கொள்வதுமே இல்லை மனசு;

வேண்டுமெனில்
அழுபவரை பார்த்து
ஆறுதல் சொல்லிக் கொள்ளளாம் என்றாலும்
அவைகளை கடந்தும் வலிக்கிறது மனசு –
வாழ்தலின் கட்டாயத்தில்;

மரணமாயிற்றே!!! வேறென்ன செய்ய????!!

எழுதியும்; தீர மறுக்கிறதே; மரணம்!!
——————————————————–

இறந்தும் வாழ்வதாய்
நம்மோடு இருப்பதாய்
அவர் புகழ் நிலைப்பதாய்
ஆயிரம் சொல்லிக் கொள்ளளாம்,

மீண்டும் –
பார்க்க தொட பேச
அருகாமை கொள்ள;
ஏன், தூரத்தில் கூட ‘இல்லையே’ என்ற உண்மையை
யாரால் மாற்றிட இயலும்?

எப்படியோ
இறந்தவர் உயிரோடில்லை என்ற
ஒற்றை சொல்லிலிருந்து
வலுக் கொள்ளும்; மரணத்தின் கொடுமையை
அழுகையை; யாராலும் அகற்ற முடிவதில்லை!!
——————————————————————-

கவிதை
கண்ணீர்
உறவுகளின் ஆறுதல்
எல்லாம் தோற்கிறது மரணத்திடம்,

இறப்பதை விட
இறந்தவரோடு இருப்பது
வெகு கடினம்!
————————————————-

நம்பவே முடியவில்லை சிலரின்
மரணத்தை,

யார் யார்..? என்று..? எங்கெங்கோ…………?!!!!!!!!

ஒன்றுமே உறுதியில்லை, என்பதும்
நினைவில் இருந்தே தொலைவதில்லை,

மரணம் மட்டும்
தவறாமல் நிகழ்ந்து விடுகிறது –
அது நினைக்கும் நாளில்!!
———————————————————