என் உயிரில்
முள் குத்தியதாய்
உணர்ந்த பொழுதே
நினைத்தேன்;
நீதான் அங்கு
அழுகிறாய் என்று,
எட்டித் –
துடைப்பதற்குத்
தான் –
இந்தியாவும் குவைத்தும்
அருகருகில் இல்லையே!!
கவிதைக்கு
பரு பொருள்
ஞானமல்ல;
வலி என்பதை –
நீயில்லாத கால
இடைவெளியில் –
கனத்து நிற்குமென்
கவிதைகள் சொல்கின்றன!
உனக்குப்
பிடித்தமான
உணவுகளை –
நீயில்லாத பொழுதில்
தின்கையில்
கண்ணீரின் உப்பு
அதிகமாக தான்
கரிக்கிறது!
நிறைய நிரபராதிகளின்
வாதம் –
சிறை கம்பிகளுக்கிடையே
நின்று –
உலகை வெறித்தாலும்,
வெளியே நிற்கும்
குற்றவாளிகளுக்கு
வெறும் – பணம் தரும் சிரிப்பு
பணம் தீரும்போதே
நின்றும் விடுகிறது!
நிற்க,
இங்கே சிறைக் கம்பிகளுக்கிடையே
வீழ்ந்த ‘நியாயமே’ பேசப் பட
வேண்டுமெனில் –
நிரபராதிகள்
காலத்தின் கேள்வியாய்
சிறைகம்பிகளுக்கு மத்தியில் நில்லாமையை
நீயும் நானும்
சேர்ந்து சிந்தித்தாலன்றி மாறாது!
குடிப்பவன் குடிக்கிறான்
நல்லவனென நடிப்பவன்
நடிக்கிறான்,
இருப்பவனின் நாற்றம்
வெளியில் தெரிவதில்லை.
இல்லாதவனின் நாற்றம்
பெரிது படுத்தப் படுவதில்லை.
இரண்டுக்கும் மத்தியில்
பண்பாடு குலைகிறது
அநாகரிகம் கூட
நாகரீகமென மெச்சப் படுகிறது;
காலமாற்றம் என்னும் ஒற்றை
பெயரில் –
நிறைய பேர்
தவறாகவே பதியப் பட்டிருக்கிறோம் –
கால ஏட்டில்!!
இங்கிலாந்தில் தமிழிருக்கை அமைக்க உதவுவோர் முன்வரவும். நன்றி
