வயது கூடினாலும் வெள்ளி முகிழ்த்தாலும்…

1
ரு நிலா செய்து தெருவில்
உருட்டிவிடவும்
நட்சத்திரங்களை பொருக்கி சட்டைப்பையில்
கொட்டிக்கொள்ளவும்
பூமியைச் சுருட்டி வீட்டுக்
கதவு மூலையில் வைத்துவிடவும்
வானத்து முதுகில் ஒரு
பெயரெழுதி வைக்கவும்
கடலுக்குள் கைவிட்டு ஒரு முத்தெடுத்து
உனக்கு மூக்குத்தி மாட்டிவிடவும்
கவிதைக்குள்
எல்லாமே சாத்தியமாகி விடுகிறது;

ஆனாலந்த கவிதை மட்டும்
உன்னால் தான் சாத்தியமாகிறது!!
—————————————–

2
து என்ன
சட்டி பானை குன்டான் குவளை
எல்லாம் விற்கிறார்கள்
உன்னோட ஒரு சிரிப்பு
உன் குரல்
ஒரு பார்வை இப்படி ஏதேனும்
ஒன்று விற்க கிடைத்தால் போதும்,

அந்தக் கடையை ஒரு யுகத்திற்கு
வாங்கிக்கொள்வேன்!!
—————————————–

3
கா
தல்
ஒரு காக்க குருவியைப்போல
எங்கெங்கோ பறக்கிறது
ஏதேதோ செய்கிறது
ஆனால்
கடைசியில் வந்து அமர்வது மட்டும்
உனக்குள் தான்;

உனதன்பு தான் எனக்கந்த
காக்கா குருவியும் காதலும்.. எல்லாமும்..
—————————————–

4
நீ
எங்கெங்கு நிற்பாயோ
அங்கெல்லாம் கரோனா கரோனா என்கிறார்கள்

கரோனா வந்து விட்டது
குழாயடி போகாதே என்கிறார்கள்,
கரோனா வந்துவிட்டது
கடைத்தெரு போகாதே என்கிறார்கள்,
கரோனா வந்து விட்டது
தெருவிலெல்லாம் நிற்காதே என்கிறார்கள்,
கரோனா வந்துவிட்டது
யாரிடமும் பேசாதே என்கிறார்கள்

யாரிடமும் பேசாமலிருப்பதும்
உன்னிடம் பேசாமலிருப்பதும்
ஒன்றாகுமா?

கரோனா வந்தால் ஒன்று சரியாகும்
அல்லது உயிர்போகும்
அது எல்லோருக்குமே தெரியும்,

ஆனால், நீயில்லாமல் எனக்கு
உயிர் போகும், திரும்ப வராதே…??!!!
—————————————–

5
கா
ற்றாடி காலம் போல
மாஞ்சா விட்டு கையருந்ததைப்போல
மணல் கொட்டியத் தெருவில் அமர்ந்து
கதைபேசியதைப்போல
விளக்குப்பூஜை, கோயில், கிணற்றடி,
வளையல்கடை, மீன்காரி, பூக்காரி,
ஐஸ்வண்டி, அந்த தபால்காரர்,
ரேசன் கடை, ஒளியும் ஒலியும்
சன்னல், காற்று, மழை பட்டாம்பூச்சி
மல்லிகைப்பூ, மாலையில் அடிக்கும் பள்ளிக்கூட மணி
இப்படி எங்கு எதைக் கண்டாலும
உன்னை மட்டுமே தேடியலைந்ததைப் போல
இப்போதும் உன்னைத் தேடிக்கொண்டு தான்
இருக்கிறது மனம்,
உன்னைப்பற்றி பேசிக்கொண்டு தான் இருக்கிறது
ஏதேனும் ஒரு பாடல்,

வேறென்ன செய்ய; உன் நினைப்பு
வந்தால் துடைத்துவிடுவேன்
பாடல் வலித்தால் கொஞ்சம் அழுதுகொள்வேன்
யாரேனும் கேட்டால்
கண்ணில் தூசி என்பேன்
மனதுக்குள் நீயென்று யாரிடம் சொல்ல?

வயது கூடினாலும்
வெள்ளை முடி உதிர்ந்தாலும்
வாழ்க்கை தீரும் கடைசி நாளன்றும்
நீ நின்ற இடமெனக்கு இன்றும் கோயில் தான்
நீ பேசியதெல்லாம் எப்போதும் வரம் தான்
எனக்கு நீ எங்கிருந்தாலும், அதே என் நீ தான்!!
————————————————
வித்யாசாகர்

Posted in நீ சிரித்தால் பனிவிழும் மலருதிரும்.. | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அன்பின் மாயம் நிறைந்த வீடு…

restoration-cynthia-christine

ந்த வீடு அப்படித்தான் 
அன்பின் மாயம் நிறைந்தது

எங்களின் சிரிப்பெல்லாம் செங்கற்களுள் புதைந்து 
அழுகையின் சத்தங்களில் 
இறுகி இருந்த வீடு அது. 

அந்த வீட்டில் சிவப்பு செம்பருத்தி
தலை தாழ்ந்திருந்தாலும் நாங்கள் 
தலைநிமிர்ந்து வாழ்ந்தோம் அன்று.

இரண்டு மாடுகள் போட்ட 
சாணங்களால் கூட வீட்டில் அன்று அடுப்பெரிந்தது,
ஊருக்கு பால்கறந்து விற்றுவிட்டு
வாங்கிய கையளவு அரிசியில்
வாழ்க்கையின் நீதியையும்
பாதையையும் காட்டிய வீடு அது, 

அந்த வீட்டில் 
வெய்யில் என்றால் வரட்டி காயும் 
மழை வந்தால் பால் விற்கும்
குப்பைக்கீரையில் சோறு வேகும்
பொன்னாங்கண்ணியில் வயிறு தாளம்போடும்
எது நொந்தாலும் நாங்கள் நோவோம் 
யாருக்கும் தெரியாமல் விறகின்றி எரிவோம்,

பசியில் அப்படியெறிந்த நாட்கள் எத்தனையோ 
அதைவிட அவ்வீட்டில்
சிரித்த நாட்களே அத்தனையும்.

மழை எல்லோருக்கும் வரும்
எங்களுக்கு மட்டும் மழை வந்தால் வீடும் நனையும் 
நாங்களும் நனைவோம்
அப்பா எங்களின் ஈரத்தைக் கண்டு எரிவார் 
கோணி மூடி திரிவார்
ரோட்டு வெள்ளம் வீடெல்லாம் புகும் 
ஓரம் நின்று அம்மா பால் கறப்பாள் 
அவர்களுக்கு உடம்பு நனையும், காய்ச்சல் வரும் 
எங்களுக்கு மனசு நனையும் கண்ணீர் வரும்
ஆனாலும், ஊருக்கு எங்களின் வறுமை 
வியாபாரமாகும்.

ஒரு மாட்டின் கன்றுக்குட்டிக்கு 
அன்று மாரி என்றுப் பெயர்
ஐஸ்கிரீம் தின்றுகொண்டுபோகும் பணக்கார வீட்டு 
பிள்ளைகளைப் பார்த்தவாறு 
நாங்கள் விளையாட அந்த வீடு அருளியது 
எங்கள் மாரியைத் தான்.

யாரோ தின்று போட்ட நுங்கு மட்டை 
என்றோ கிழிந்துவிட்ட அம்மா புடவை 
எதற்கும் உதவாத 
குப்பைப் பொருட்களெல்லாம் தான்
அந்த வீட்டில் எங்களுக்கிருந்த ஊஞ்சலும் 
உருட்டு வண்டியும் 
விளையாட சொப்புப்புக்களும், விட்டுத்தர
மிச்சமிருந்த அன்பும் என்பது 
அந்த மாய வீட்டிற்கு மட்டுமே தெரியும்.

எல்லோருக்கும் அது வீடென்றாலும் 
அது ஏன் எங்களுக்கு மட்டும் மாயவீடு?

ஏனெனில் அந்த வீட்டில் எங்களுக்கொரு 
தேவதை கூட இருந்தாள்
எங்களுக்கு எஜமானியும் எல்லாமும் 
எங்களுக்கந்த தேவதை தான், 
எனது அண்ணந் தம்பிகளுக்கும் சரி 

எனக்கும் சரி 
அவள் தான் நாங்கள் கண்ட ஒரே தேவதை;
அவள் ஒரே தங்கை;
அவள் ஒரே மகள்; அவள் தான் உயிரும் கூட. 

அவள்
எங்களுக்குப் பின்னே பிறந்தாலும் 
அவளை முன்வைத்துத் தான்
அன்றெங்கள் வீடே இருந்தது.. இயங்கியது.. எல்லாமே.

எங்களோடு மாரி சேர்த்து 
ஒரு ஜூலி யென்னும் அன்பு நாயும் 
கறுப்பி சிவப்பியென்று சில கோழிகளும் இருந்தன
அவைகளெல்லாம் இருந்தன என்பதைவிட 
எங்களோடு வாழ்ந்ததும் 
நாங்கள் அவைகளோடு வளர்ந்ததும் தான் 
அந்த மாயவீட்டின்
யாருக்கும் தெரியாத வரலாறு,

மதியம் சாப்பிடுகையில் 
சாம்பாரில் வரும் குண்டு மிளகாய் போடுவோருக்குத்தான் 
அந்த சிவப்பியின் முட்டை
ஒரு நாள் கருப்பியின் முட்டை 
எனவே, சாம்பாருக்கு காத்திருந்து 
மிளகாய்க்கு தவமிருந்து 
கறுப்பி சிவப்பியிடமும் 
ஜூலி மாரியிடமும் கற்ற வாழ்க்கை பாடமானது 
வீடு கோயிலாக இருந்தது அன்று.

குருவிகள் கத்தும்
குக்கூ சத்ததைப்போல, 
கோழிகள் கத்தும் கொக்கோ சத்தமும் 
ஜூலி குழையும்
லொள் லொள் மொழியும் தான் 
எங்களுக்கான அந்த வீட்டின் பிரியங்களன்று.,

அந்த வீட்டில் ஆயிரம் இருந்தாலும் 
அதிக வெளிச்சம் மிக்கவள்
அந்த தேவதை தான்
இன்றந்த தேவதையும் இல்லை 
அந்த மாயவீடும் இல்லை.

வாழ்க்கை தடம்புரளுகையில் 
வீடும் பணத்துள் வீழ்வது இயல்பு
அதை வருடங்கள் கடந்தும் 
மறக்கமுடியாதது தான் பெரு வலி.

இன்றங்கே யார் யாரோ 
இடத்தை துண்டு போட்டு 
யார் யாரோ யாருக்கோ விற்று 
பலர் வாங்கி பலர் மாறி
இப்போதிரண்டு கடைகளும்
ஏதோ ஒன்றிரண்டு 
வாடகை வீடுகளும் அவ்விடத்தில் இருக்கிறதாம்,

அங்கே இருப்பவர்களுக்கு தெரியாது 
அந்த வீட்டில் 
நாங்கள் வைத்திருந்த செம்பருத்தி செடியையும் 
விளக்கில்லா இருட்டில்
அன்பால் ஒளிர்ந்த  எங்கள் தேவதையையும்.

இன்றந்த வீட்டில்
கொக்கோ சத்தமும் ஜூலியின் ஆர்பாட்டமும் 
மாரியின் அன்பைப் பற்றியெல்லாம் 
யாருக்குத் தெரியும் ?
அவர்களுக்கு அது ஒரு இடம் 
எங்களுக்கு இன்றும்; அது எங்கள் வீடு.

வீட்டிற்கும் சுவற்றிற்கும் 
உயிருக்கும் பொம்மைக்கும் போல 
நிறைய வித்தியாசங்களுண்டு
அது வாழ்ந்தோருக்கு மட்டுமே தெரியும்.

அதனாலென்ன
எல்லோர் வாழ்வும் கூட இப்படித்தான் போல 

காலம் செல்லரித்துவிட்டு 
கொஞ்சம் கனவாகவும்
மீதி நினைவாகவும் மட்டுமே நம்மை
வாழ வைத்திருக்கிறது.

இனி அழுதாலோ புரண்டாலோ அது
மீண்டு வருமா ? 
அந்த மழைநாட்களும்
அந்த வீடும் வருமா ?
நாங்கள் சிரித்த அழுத நாட்கள் 
திரும்பக் கிடைக்குமா ? 
எங்களை விட்டு
என்றோ போன எங்களின் தேவதை கிடைப்பாளா ?
கிடைக்காது;
அந்த வீடு தான் ஒரு 
அன்பின் மாய வீடாயிற்றே!!
—————————————————
வித்யாசாகர்

Posted in கண்ணீரால் கனவுகளைச் சிதைத்தவர்கள் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஆயிரம் பூக்களால் அர்ச்சிப்பவள் நீ…

யிரானாய்
உயிராகவே இருப்பாய்
உயிருள் உயிர்மை ஊட்டுபவளே
உயிருள்ளவரை
உடனிரு.

ஒரு அலைபோல
மீண்டும் மீண்டும்
ஓயாது வருபவள் நீ
அந்த அலை அந்தக் கடலிலிருந்து
மெல்ல விலகினால்
அந்தக் கடலென்ன ஆகும்?
நானென்ன ஆவேன்???

நீ போனால்
உயிர்போகும்
உயிர் தானே போகட்டும்,
நீ வந்தால்
உயிர் வரும்
வாழ்க்கையும் வரும்.

நீ என்பதுள்
அத்தனை அழகைச் சேர்ப்பவள்
நீ மட்டுமே,
நீ யிருப்பதால் தான்
அந்த நீ கூட
அப்படி இனிக்கிறது,

உனக்கொன்று தெரியுமா?
நீயும் நானும்
உயிரும் நஞ்சும் போல
நீ உயிர் பருகிச் செல்கிறாய்
நான் நஞ்சுண்டு நிற்கிறேன்
மரணம் என் சன்னல் வழியே
வரும்போதெல்லாம்
உன் கொலுசொலி கேட்டு
மறைகிறது,
உன் கொலுசு சத்தம் கேட்கையில் தான்
எனக்குள் நீ பிறக்கிறாய்
நானும் பிறக்கிறேன்.

உண்மையில் நீ
காற்றில், தென்றல் எனக்கு
மழையில், ஈரம் எனக்கு
ஈரத்தில் மனம் நீ யெனக்கு
அது சரி, நானென்ன
தென்றல் தானே வீசுகையில் போவோமென்று
இருந்துவிடாதே
எனக்குத் தென்றலும் நீ தான்
உயிர்க் காற்றும் நீ தான்.

அன்பின்
நிகர் மதிப்பு தெரியுமா?
பிடித்தவர் இறக்கையில்
அது தெரியும்,
நீ சற்று பிரிந்தாலே
அது யெனக்குத் தெரிகிறது.

பிரிவு
மரணத்தினும்
கொடிது என்பார்கள்
மரணம்
உன் பிரிவைவிட
பெரிதில்லை, அறி.

காக்கைக்கு
தன் குஞ்சு
பொன்குஞ்சு என்பார்கள்
எனக்கு காக்கையும்
நீ தான்;
பொன் குஞ்சும் நீதான்.

பெண்
எத்தனை உயர்வானவள்,
பெண்மையின்
உயரத்தை உன் கொண்டே
அளக்கிறேன் நான்,
நீ தான் எனக்கு
வானிலும் மேலாய் தெரிகிறாய்
கடலென குளிர்கிறாய்
உள்ளே யொரு
நட்சத்திரம் போல ஒளிர்கிறாய்.

ஆயிரந் தான் நீ ஒளிர்ந்தாலும்
வெளிச்சமென்றாலும்
காற்று என்றாலும்
மூச்சு என்றாலும்
நீயின்றி நானில்லை என்றால்
அது பொய்யாகும்,
உண்மையில் நானிருக்கிறேன்
நீயில்லாமலும் நானிருக்கிறேன்
ஆனால்
நானாக இருக்கிறேனா??

அது தான் கனம்
நீயில்லாத கனம் மிகப் பெரியது
பிரபஞ்சம் வலுக்கும் வலி அது
நதியை விட நீளமானது உன் பிரிவு
உன் பிரிவில் தான்
என்னை நான்
வேகமாய் இழக்கிறேன்.

நான் என்பது ஒரு
வெற்றிடம்
நீயில்லாமல் அது
வெற்றிடமாகவே இருக்கிறது
நீ தான் அதை
உன் சிரிப்பால் நிறைத்துப் பழகியவள்.

நீ
உன்னை நிறைத்தது போலென்
வாழ்வு
வேறெது கொண்டும்
நிறைந்ததில்லை,

நீ தான் இந்த கணம்
நீ தானிந்த பொழுது
நீ தான் இந்த இரவு
நீதானிந்த பகல்
எனக்கு எல்லாம் நீ மட்டுமே.

நீயில்லாத வீட்டில்
கோலமிருக்கும் வீடுமிருக்கும்
வீடு சுவறாக மட்டுமிருக்கும்
உயிரிருக்காது.

வா…
நீ வந்து சென்ற
அதே இடந் தான் வா,

மீண்டும்,

மீண்டும் மீண்டும் வந்து போ
வந்து ஒருமுறை ஆயிரம் பூக்களால்
என்னை நிறை.

அல்லது
ஆயிரம்
புற்களேனும் முளைக்கட்டும்
ஒரு மலரேனும் வைத்துச் செல்!!
————————————
வித்யாசாகர்

Posted in நீ சிரித்தால் பனிவிழும் மலருதிரும்.. | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அப்பா எனும் ஆயிரஞ் சிரிப்பு…

டித்தாலும் திட்டினாலும்
முண்டம் முண்டமென மண்டையில் குட்டினாலும்
அப்பா வீட்டிலிருக்கும் நாட்கள் தான்
எங்களுக்கு வசந்தமான நாட்கள்..

அப்பா கையில் அடி வாங்குவது
அவ்வப்பொழுது இறந்து பிறப்பதற்கு சமம்..

நம்மை புதிதாகப் பெற்றெடுக்க
அனுதினமும் நெஞ்சில் சுமக்கும் அம்மாக்களாகவே
நிறைய அப்பாக்களும் இருக்கிறார்கள்..

அப்பா திட்டுகையில் என்றேனும்
அப்பா அடிக்கையில் என்றேனும்
பாவம் அப்பா என்று யோசித்திருக்கிறீர்களா ?

உண்மையில் அப்பாக்கள் பாவம்
நான் அடிவாங்கிக்கொண்டு
தூங்குவதுபோல் விழித்திருப்பேன்,
‘பிள்ளை உறங்கிவிட்டானென வந்து
அப்பா அவர் அடித்த இடத்தை தடவிவிட்டு
மனது நோக
பிள்ளைப் பாவமென்றுச் சொல்லி
முத்தமிடுவார்
நான் மறுநாளும் அடிவாங்கக் காத்திருப்பேன் அந்த முத்தத்திற்காக….

விடிகாலையில் அப்பா
வேலைக்கு புறப்படுகையில் தரும்
ஒற்று முத்தத்தை விட
’நாங்கள் உறங்குவதுபோல் நடித்திருக்கையில்’
அப்பா வேலைக்கு கிளம்பிவந்து
வெளியில் இறங்கும் முன்
‘என் செல்லப் பாப்பாவெனச் சொல்லி’
அழுந்த தரும் முத்தம்
அப்படியொரு சுகமானது..

எங்கப்பா பெரிய ஹீரோவெல்லாம் இல்லை
ஆனால் நல்ல மனிதரென்று
எத்தனைப் பிள்ளைகள் அப்பாவை புரிந்துள்ளீர்கள்??

காலம் முழுக்க
எனதம்மாவின் முந்தானைக்குள் விழாமல்
அவளை அடுப்படிக்குள் மட்டுமே அடைக்காமல்
அவருக்குச் சமமாக அவளை வைத்திருக்கும்
என்னப்பா
எனக்கு கதாநாயகன் தானே..?

அப்பா கொஞ்சும்
கொஞ்சலைப் போல
உலகில் வேறு சிறந்த மகிழ்ச்சியில்லை,
அவர் மீசைக் குத்திய முத்தத்திற்கு ஈடு
உலகில் வேறு பரிசே கிடையாது,
அப்பாவின் வாசனைக்கு ஈடாக
இன்னொன்று இந்த உலகில் கிடைக்கப் போவதேயில்லை.,

என்னவோ, எனக்கு தெரியாது
நான் அவ்வப்பொழுது சென்று
அப்பாவின் அருகில் நின்றுகொள்வேன்
அப்பா என் கூடவே இருக்கேவேண்டும் இறைவா என்று தோணும்,
அப்பா என்னைப் பார்த்து
‘என்னடா’ என்பார்,
நான், ஒன்றுமில்லையே என்று பொய்ச்சொல்லிவிட்டு
அங்கிருந்து நகர்வேன்,

உண்மையில்,
எங்களை உயிராக்கியவள் என்னவோ
அம்மாதான்,
ஆனால் எங்களை
தனதுயிராக்கிக் கொண்டவர் அப்பா!!
——————————————————
வித்யாசாகர்

Posted in கல்லும் கடவுளும்.. | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கவிஞர் இறையாளின் கூடேறும் பூக்கள் (அணிந்துரை)

நானிலம் போற்றும் நன்மகளின் பாட்டு..
———————————————-

வாழ்க்கையின் திசை வெவ்வேறாக இருப்பதுபோல கவிதையின் ஆழமும் சுவையும் கூட மனிதர்களையொத்து வெவ்வேறாகவே இருக்கிறது. அதிலும் குறிப்பாக பெண்கள் எழுதும் கவிதைக்கு புதுப்புது முகங்களும் கடலாழ அர்த்தங்களும் கூட விளங்குவதுண்டு. இதுநாள் வரை அவர்களுக்கு வலிப்பதையும் பிடித்ததையும் கூட அவர்கள் நாக்கின்மீது நின்று தாங்களாகவே ஆண்கள்தான் அதிகம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம், இப்போது அந்த இடைச் சுவர் உடைந்து அவர்கள் நேராகவே பேசும் காலம் மிகச் சிறப்பானதாக அமைந்திருக்கிறது.

அவர்களுக்கு எப்படி எது பிடிக்கும், அவர்களுக்கு எது மாறானது, எது நேரானது என அனைத்து எழுதா குறைகளையெல்லாம் இனி பெண்களே எண்ணற்றோர் எழுதும் பொற்காலமிதில்; நல்முத்து ஒன்று சிப்பிக்குள்லிருந்து ஓடுடைத்து வெளிவந்தாற் போல நம் கவிஞர் இறையாளும் வந்திருக்கிறார்.

இறையாளின் கவிதைகள் இதயத்திலிருந்து பேசுகிறது. உணர்வுகளை விளைநிலங்களில் நெல்லறுக்கையில் பாட்டாக தொடுத்து வயலெங்கும் நிரப்பிய விவசாயிகளைப் போல மனதெங்கும் கூவி கூவி கவிதைகளாய் நிரைகிறாள் இந்த கவிஞர் இறையாள்.

இறையாள் பேசும் மொழி மிக மென்மையும் சாதுர்யமுமானது. கவிதைகளின் வழியே நின்று காலத்தை எச்சரிப்பதும் தனது வாழ்வின் கேள்விகளை தொடுப்பதும் வாலிபத் தெருவில் நின்று எம் காதல் பாட்டுகளை பதிவதுமாய் முழுக்க முழுக்க உணர்வுகள் நெய்த எழுத்துக்கள் இறையாளின் எழுத்துகள்.

“அனுமதி கோரவா
அப்படியே உடுத்திக் கொள்ளவா
ஏதும் அறியேன் ஆனாலும் ஆர்வம்
கொண்டேன்,
ஆர்வத்தோடு ஆரவாரம் புகுந்தது
அங்கலாய்த்தேன் அளப்பறையானேன்
அப்படியே அமைதியானேன்,
தாக நதி தட்டுவதாய் ஓர் உணர்வு
தாழாத பாசம் தேடி ஏகனிடம் கிடைக்குமோ என்று
எடுத்தாற் போல் சரண் புகுந்தேன்,
அங்கு பாச நதி பெருக்கெடுக்கக்
கண்டேன் ஆனால் கரை காணேன்
காலமே நீ சொல்; நான் மூழ்கவா இல்லை மீளவா!?”

இந்தக் கவிதைக்கு ஆடைகட்டியிருப்பது அத்தனையும் உணர்வன்றோ? உணர்வின் ஆழ்த் தெளிதலிலன்றோ ஞானம் பிறக்கிறது. இவருக்கும் விரைவில் ஞானம் வாய்க்கும் கவிதை வாய்ப்போருக்கு ஞானம் எளிதில் வாய்த்துவிடுகிறது.

“அன்பிழைத்த நேசங்கள் எங்கோ கானலானது
நட்பு கொண்ட அரவணைப்புகள் தூரமானது
பாரில் யாரில் உறைவதென்றே மனதுள்
ஏக்கமானது, மொத்தத்தில் எல்லாமெனக்கு பயமானது
நான் பறப்பதை மட்டும் நிறுத்தவில்லை என்
இறக்கைகள் சற்றே உதிர்ந்தபோதும்
இறக்கையின் நரம்புகள் இறக்கும் தருவாயிலும்
நான் மட்டும் பறப்பதை நிறுத்தவில்லை”

என்று கவிஞர் இறையாளின் மனவுறுதி இங்கே மிக அழகாக வெளிப்படுகிறது. யாரையும் இந்த உலகில் நம்புவதற்கில்லை என்பதை விட எதிர்ப்பார்ப்பதற்கில்லை எனலாம். பிறரை எதிர்பார்த்துக்கொள்ளாத மனது யாரிடமும் வருந்துவதுமில்லை யாராலும் நோவதுமில்லை. மனதுள் தனித்திரு என்பதில் இதெல்லாம் கூட அடங்கிக்கொள்ளும் போல்; யாரையும் எதிர்பாராமல் இருப்பதும், சுயமாக இயங்குவதும்.

“பெண் என்றதும் மண்ணென்று
மிதிக்கும் உங்களுக்கு
நன்றி ஆம் அவள் மண்தான்;

நீங்கள் விழைந்த மண்….
நீங்கள் தவழ்ந்த மண்….
நீங்கள் நடந்த மண்
நீங்கள் இளைப்பாறிக் குதூகலித்துச்
சலிக்கச் சலிக்க விழுந்து கிடந்த மண்……”

இது ஒரு சிறுபெண்ணின் கோபமா என்றால் இல்லை எனலாம். ஆனால் சிறுவயதில் இதை எழுதும் வலி எத்தகையது ? பெண்களை அழகாக வர்ணிக்கும் கவிதைகளையெல்லாம் தூக்கிலிட்டு விடுகிறது இந்த நான்கைந்து வரிகள். உண்மையில் நாமெல்லாம் பெண்கள் வந்துவிட்டார்கள், விமானம் ஓட்டிவிட்டார்கள், பெண்ணடிமைத் தீர்ந்துவிட்டது என்று நெஞ்சு நிமிர்ந்துகொள்கிறோம். கண்ணுக்குத் தெரியாத வீடுகளில் இப்படி மனது கனத்த மங்கையரை கவிஞர் இறையாளின் கவிதைகள் ஆராதித்துக்கும் போல்.

நிறைய எழுதியிருக்கிறார். காதல் மனது வாழ்க்கை ஆண் பெண்ணென ஒரு மனதிறுகும் கணப்பொழுதுகளை எல்லாம் சேர்த்து பல கவிதைகளை வடித்திருக்கிறார். நீங்களே வாசித்துப் பாருங்கள்.

மீன் வாங்கச் செல்கையில் சற்று செதில் விரித்து மீனின் இரத்தத் சிவப்பு பார்ப்பதைப்போல கவிதைகளில் ஒன்றிரண்டை எடுத்து இறையாளின் உணர்வின் நிறம் பார்த்து வைத்துச் செல்கிறேன் நான். மிச்சமுள்ள எல்லா கவிதைகளோடும் ஒன்றி கடலெங்கும் திரிவதும் வானெங்கும் பறப்பதும் மனதெங்கும் பூப்பதுமெல்லாம் உங்கள் வேலை. நீங்கள் மனதால் பறக்கலாம் சிரிக்கலாம் அழுவலாம், அத்தகு உணர்வின் கூடாக நீள்கிறது இறையாளின் ஒரு பெரும் கவிதை வெளி, நமது தமிழுலகைத் தேடி.

ஆக, நம் தமிழ்கூறும் நல்லுலகிற்கு ஒரு ராணி தேனீ கிடைத்திருக்கிறாள். இந்த ராணியின் எழுத்துக் குவியலிலிருந்து பல எழுதும் படைப்பாளிகள் பலர் கிடைக்கப்பெறுவார்கள் எனும் பெருநம்பிக்கையோடு, ‘ஒரு ராஜபாட்டை காத்திருக்கிறது மெல்ல எழுந்து வா மகளே’ என்று கவிஞர் இறையாளை வாழ்த்தி பேரன்போடு விடைகொள்கிறேன். வாழ்க பல்லாண்டு!!

பேரன்புடன்..

வித்யாசாகர்

Posted in அணிந்துரை | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக