வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

எங்கோ ஒரு ஜீவன்
ஒவ்வொரு பசி வேளையின் போதும்
திருடவோ –
ஏமாற்றவோ –
பொய்சொல்லவோ –
அல்லது இறக்கவேணும் தன்னை
தயார் படுத்திக் கொண்டுதான்
பசி தாங்கி அலைகிறது,

புறம் நான்கும்
பணம் இருந்தென்ன,
உடுத்தும் ஆடைக்குபதில்
கடை விற்றென்ன,
கோடிகளை கொட்டி
அடுக்கி வைத்தென்ன –
ஒருவேளை பசியை – ரசித்ததுண்டா
பணம் மிஞ்சி-யிருப்போரே???

ஏழை பசி கண்டு
உள்ளே வலிக்கார்க்கு
தன் பசியை கண்டால்
பேய் பயம் வருமேத் தவிர
பசியை எங்கு ரசித்திருப்பீர்
பணம் மிஞ்சி-யிருப்போரே???

முழுசோறு உண்கையில்
அறை சோற்றை –
பிறருக்கு ஈயாதாரை
பரவாயில்லை என விட்டொழி,

மாதத்திற்கும் வருடத்திற்குமென
மூட்டை மூட்டையாய் முடக்கியிருக்கும் ஜாம்பவான்கள்
இல்லார் பசி பற்றி
மீச்சிறு சிந்தித்தலில்
மீப்பெரு பசிப்பிணி மாந்தர்கேனும் தீருமே.

அடிவயிறெரியும் பசி-நெருப்பின் அனல்
எதையெல்லாம் தூண்டுமென –
எத்தனை மாமனிதர்கள் சிந்தித்தீர்
உலகத்தீரே???

பசியை ரசிக்கையில்
பசியின் வலி புரியும்;
பசித்திருந்து பாருங்கள்
ருசிக்கிறதா ஏழைகளின்
வெற்றுக் குடல் எரிக்கும் பசி என்று!

எவர் எக்கேடு கெட்டாலென்ன
வாழ்ந்தாலென்ன
வீழ்ந்தாலென்ன என எண்ணுவோர்
இக்கவிதையை வாசித்திருப்பின்
வருந்துகிறேன் –
உங்களுக்காவும் எழுதிய இக்கவிதைக்கு!

காலம் –
ஏழைகளுக்கு சோறு போடாவிட்டாலென்ன
மரணத்தையாவது அவர்களின் தலையில் போடும்;
நீங்கள் சேமித்து வையுங்கள் –
உங்களின் பணத்தையும்; ஏழைகளின் மரணத்தையும்!
———————————————————————————-
வித்யாசாகர்