வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

உன் –
மலர் கூந்தலின்
வாசமும்
அழகும்
சண்டையிட்டுக் கொண்டன –
யாரால் உனக்குப்
பெருமை என்று;

உன்னால் –
அவைகளுக்குப் பெருமையென்று
சொல்லவே
இக்கவிதை!

உன் –
காது தோடு தொட்டு
கன்னம் தொட்டு
கழுத்து தொட்டு
உள் புகும் காற்றை
சபிக்கிறேன்;
ஏ காற்றே, இனி
நானாக இருக்கக் கடவாய்!

நீ –
நடந்து சென்ற வேகத்தில்
காற்று –
இதர அத்தனை சப்தங்களையும்
மறைத்துக் கொண்டு
ஒன்றை மட்டுமே எனக்குள்
பதித்துச் செல்கிறது;
உன் கொலுசு சப்தம்!

நீ என்னை
காதலிக்கிறாயாமே;

இல்லை இல்லை

காதலிக்கிறாய்………..

இல்லை……………….

காத.. லிக்கி…றாய்….

இல்.. இல்.. லை..

(அவள் இல்லை எனும் போதே
அவள் கையிலுள்ள என் பெயரை பார்த்துவிட்டேன்)

சரி விடு
நான் போகிறேன்

எங்கு போவாய்?

எங்கோ..

போவதற்கு
பிறகேன் என்னை இங்கு
அழைத்தாய்?

நீ தான்
காதலிக்க வில்லை
என்றாயே;

சரி போ,

அப்போ காதலிக்கிறாய்..

இல்லை..

ஆம்.

இல்லை

ஆம்; ஆம்; ஆம்;

யார் சொன்னது உனக்கு
இப்படியெல்லாம்,

வேறு யார்..
இதோ நான் போவதை
தடுத்துக் கெஞ்சும்
உன்னிந்த –
இரண்டு கண்கள் தான்!

கண்களா???!!

உன் கையிலெழுதியுள்ள
என் பெயரும் தான்!

(பெயருமா என்றவள் கேட்டு சிரித்திடாத வெட்கம்
இதழ்களில் ஈரமாய் பூப்பதற்குள் –
என் நிழலும் அவள் நிழலும் அருகருகே சென்றுவிட்டன)
———————————————————-
வித்யாசாகர்

கல்லூரியின்
சுவரெங்கும்
காதலன் காதலியின் பெயர்கள்;

நம் பெயரில்லாத
இடத்திலிருந்து துளிர்க்கிறது
உன் பெயரையும் எழுதுவதற்கான
ஆசை;

உன்னை எழுதி ஏன்
அங்கு வைக்கவேண்டுமென;
எழுதாமலேயே வந்து விடுகிறேன்,

நான் கல்லூரியின் சுவர்களில்
எழுதிடாத உன் பெயர் – எனக்குள்
காதலாய்.. காதலாய்.. பூக்கிறது!