வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

ஒன்று செய்
நீயும் என்னை
நினைத்துக் கொண்டேயிரு
நானும் உன்னை
நினைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறேன்;

குறுக்கே யாரேனும் வந்தால்
கல் வாரி வீசு;

பயித்தியமென்று
சொன்னாலும் சொல்வார்கள்.

சொல்லட்டுமே,

இல்லாவிட்டாலென்ன
சேர்த்தாவைக்குமிந்த சமூகம்???

வெறும் சாதிக்கும்
மதத்திற்கும் அலையும் பித்து பிடித்த
மனிதர்கள் திரியுமிடம் –
வாழுமிடமல்ல;

அன்பை –
நரபலியிட்டுவிட்டு
அரைக் காசு கவுரவம் வேண்டி
மகள்களையும் மகன்களையும் கொன்ற
ஜடங்கள் வாழும் –
மண் இது, பூமியல்ல
நம் மனசிங்கே கல்; கிறுக்கு;
கேட்டால் கீழ்தனமென்பார்கள்.

சொல்லட்டும் சொல்லட்டும்
காலம் அதோ –
காதலர்களின் பின்னே நகர்கிறது
நாளை ஜாதியை –
நாய் நரி மதிக்காது;

மனிதன் ஓர் நாள்
மனிதனாய் மதிக்கப் படுவான்,

அன்று நீயும் நானும்
காதலர்களாய் –
பேசப் படுவோம்!

நெடுந்தூரம்
நடந்துவந்து
நெடிய நேரத்தை
கால்கீழ் மிதித்து மிதித்தெரிந்து
விட்டுத் தான் –
உனக்காகக் காத்திருந்தேன்;

இதோ இமைக்கும் பொழுதில்
என்னைக் கடந்து –
அதோ செல்கிறாய்;

நீ போகும் வேகத்திற்கென்
கண்ணீர் மொத்தமும்
சாரை சாரையாய் –
தெருவை நனைக்கையில்
உனக்கென்ன குறைந்துவிடும் –

நீ போ.. போ..
உன் மிதிபடலில்
என் காத்திருப்பு
குறைந்தொன்றும்விடாதென
நான் சொல்லியா உனக்குத்
தெரியவேண்டும்?

உனக்கெல்லாம்
தெரியுமென்பதில் தானே
மீண்டும் மீண்டுமாய்
வலிகளின் மீதேறி –
உயிர் பெருகிறதென் காதல்!

காலம்
காலமாகத் தான்
காதலிக்கிறார்கள்;

நீயும்
நானும் மட்டும்
எப்படியோ –
எதிரியாகிப் போனோம்
ஜாதி மதப் பேய்களுக்கு!

நீயும்
நானும்
பேசிக் கொள்வதை
காற்று நம்மிடம்
சொல்வதேயில்லை;

போகட்டும்,

நாம் ஒன்றாக சேரும் தினத்தில்
கட்டி இறுக்கிய நம்
நெருக்கத்தினால் –
காற்றினை வெப்பம்கொள்ளச் செய்வோம்!

நீ –
விட்டிறங்கிய பேருந்தின்
இருக்கையில் –
உன் கைக்குட்டை
விழுந்துக் கிடக்கிறது;

ஓடிவந்து எடுத்து –
லேசாக நுகர்ந்ததில்

யாரும்-
பார்த்தார்களா தெரியவில்லை
பற்றி எரிகிறது காதல்!