வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

நெடுந்தூரம்
நடந்துவந்து
நெடிய நேரத்தை
கால்கீழ் மிதித்து மிதித்தெரிந்து
விட்டுத் தான் –
உனக்காகக் காத்திருந்தேன்;

இதோ இமைக்கும் பொழுதில்
என்னைக் கடந்து –
அதோ செல்கிறாய்;

நீ போகும் வேகத்திற்கென்
கண்ணீர் மொத்தமும்
சாரை சாரையாய் –
தெருவை நனைக்கையில்
உனக்கென்ன குறைந்துவிடும் –

நீ போ.. போ..
உன் மிதிபடலில்
என் காத்திருப்பு
குறைந்தொன்றும்விடாதென
நான் சொல்லியா உனக்குத்
தெரியவேண்டும்?

உனக்கெல்லாம்
தெரியுமென்பதில் தானே
மீண்டும் மீண்டுமாய்
வலிகளின் மீதேறி –
உயிர் பெருகிறதென் காதல்!

காலம்
காலமாகத் தான்
காதலிக்கிறார்கள்;

நீயும்
நானும் மட்டும்
எப்படியோ –
எதிரியாகிப் போனோம்
ஜாதி மதப் பேய்களுக்கு!

நீயும்
நானும்
பேசிக் கொள்வதை
காற்று நம்மிடம்
சொல்வதேயில்லை;

போகட்டும்,

நாம் ஒன்றாக சேரும் தினத்தில்
கட்டி இறுக்கிய நம்
நெருக்கத்தினால் –
காற்றினை வெப்பம்கொள்ளச் செய்வோம்!

நீ –
விட்டிறங்கிய பேருந்தின்
இருக்கையில் –
உன் கைக்குட்டை
விழுந்துக் கிடக்கிறது;

ஓடிவந்து எடுத்து –
லேசாக நுகர்ந்ததில்

யாரும்-
பார்த்தார்களா தெரியவில்லை
பற்றி எரிகிறது காதல்!

ஒரு முறை
உன் தலையிலிருந்து
பூ –
கீழே விழுகிறது;

நீ –
குனிந்து எடுக்கிறாய்;

தலையில் வைப்பதற்குள்
திரும்பி –
இங்குமங்குமாய் பார்க்கிறாய்;

என்னை பார்த்தாயா
வேறு யாரேனும் –
பார்த்தார்களா என்று பார்த்தாயா
தெரியவில்லை!