வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

குருதி வெறி கும்பல்களுக்கு
உடல் சுட்டு இன அடையாளம்
காண்பித்தவன்!

இரத்தம் சுடும் உறவிருந்தும்
ஒதுங்கி நின்ற தமிழகத்தில் –
யுத்தம் புகும் உணர்வூட்டியவன்!

தொப்புள் கொடி உறவறுத்து
ஈழத் தமிழ் இனத்திற்காய் –
தீ புகுந்து தமிழர் உள்ளம் தொட்டவன்!

யார் குற்றமும் பகிராமல்
என் போன்ற இளைஞன் குற்றமென
நெற்றி பொட்டில் நெருப்பெய்தி அறிவித்தவன்!

தமிழர்கள் எங்கோ கொன்று குவிக்கப் படுவதை;
செய்தித் தாள், வார இதழ், வானொலி, தொலைகாட்சி,
இணையமெல்லாம் தலைப்பு செய்தியாகி
சூடு சொரணையோடு
எல்லோரையும் – திரும்பிப் பார்க்க வைத்தவன்!

குடும்பத்தின் பெயர்
தேசத்தின் விலாசம்
என் மக்களின் எல்லை –
ஈழம் வரையென எரிந்து கருகி கர்ஜித்தவன்!

தன் உயிர் சுட்ட
நெருப்பின் அனலில் அவன் முகம் பொசுக்கி
நம் பனியன்களுக்கும் போஸ்டர்களுக்கும்
படம் வரைந்துக் கொள்ள – உயிர் மை கொடுத்தவன்!

ஏது செய்தும்; என்ன செய்வோம்
ஈழம் விட்டெங்கோ சென்று –
இனி அவன் நினைவு நாளில்
மறவாமலொரு மாலை போட்டு – நினைவு கொள்வோம்!
———————————————————-
வித்யாசாகர்

வானம் தொடாத
சிறகொன்று –
காற்றில் அலைந்து அலைந்து திரிந்ததில்
வெளியில் தெரியாத –
நிறைய முகங்கள்
வந்து வந்து களைகின்றன!

இழுத்துப் போர்த்திய
புடவைக்குள் –
மறைக்க இயலவில்லை அவனை;
அரவாணி!

எங்கோ ஒரு
சாவு மேளத்தின் சப்தம்
தொலைவிலிருந்து –
கேட்டுக் கொண்டு தானிருக்கிறது
நிறைய அழுகுரல்களையும்
மரணத்தின் வாசத்தையும்
விழுங்கிவிட்டு!

என் –
கழுத்திலிருக்கும்
தங்க சங்கிலியும்
கைவிரல் மோதிரமும் காப்பும்
எத்தனையோ ஏழை பெண்களுக்கு
கிடைக்காத தாலியை –
நினைவுபடுத்தாமலில்லை!