வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

மரமும் –
செடியுமென் ஜாதியென
நினைக்கும் நான் –
தெருவில் ஆங்காங்கே
பட்டுப் போகும் –
மரத்திற்கான சோகத்தை
ஏனென்று கேட்பதேயில்லை!

என் எழுதுகோலை
பிடுங்கிக் கொள்வதாய்
எதிரே நின்று –
நிறைய பறவைகள் கத்துகின்றன;

என்னை பற்றியும்
எழுது – என்கின்றனவா,
என்னிடம் –
பாடம் கேள் என்கின்றனவா
புரியவில்லை!

குடிசையின் –
இருட்டை ஒழிக்க
ஒரு சிமினி விளக்கிடம்
போராடி தோற்கிறது
பத்து பாத்திரம் தேய்த்து வாங்கிய
பத்தோ இருபதோ!

மண் –
குவிந்தும் கெட்டிப் பட்டும்
நிறைய வீடுகள் ஆயின;

வீடுகளில் –
எத்தனை வீடுகளோ(?)
குவிந்த மண் எத்தனையோ(?)

நிறைய வீட்டிற்கும்
நிறைய மனிதனுக்கும்
அதை பற்றியெல்லாம்
சிந்தனையேயில்லை!

தெருவோரம் பறக்கும்
ஒரு –
பட்டாம் பூச்சிக்கு
இருக்கிறது போல் சுதந்திரம்
எனக்கில்லை!