Tag Archives: ஞானமடா நீயெனக்கு

உண்மையில் – நீ என் மகன் என்பதை விட நான் உன் அப்பாயெனும் மகிழ்வில் மீண்டும் மீண்டுமாய் பிறக்கிறேன்; உன் ஒவ்வொரு சிரிப்பிலும் பூக்கிறேன்; நீ அழுத கணத்தில் உடைகிறேன்; நீ வளர வளர – என்னை நானே தொலைப்பேனோ என்ற பயத்திலும் – உன்னை வளர்க்கிறேன்!

கதவோரம் – ஒளிந்துக் கொண்டு பார்ப்பாய், ஓடி வந்து – கட்டிப் பிடித்துக் கொஞ்சுவாய், உயிர் மென்று குடித்துவிடுவதாய் எனை தேடிக் கதறுவாய் – இதெல்லாம் உனக்கு நினைவற்று போகும் நாளில் நானென்ன ஆவேனோ!!

எனையும் அம்மா அம்மா என்று தான் அழைப்பாய், பார்ப்பவர்கள் – எங்கனா அப்பான்னு வருதாப் பாரென்பார்கள்; நானும் – உனக்கு அம்மாப் போலென்று நான் – அதை கூட ரசிப்பேன்!

உன் சின்ன சின்ன பற்களும் – அலைந்து ஆடும் கண்களும் – எச்சில் ஒழுகும் சிரிப்பும்- எனக்கு முத்தமிட்டு கைதட்டி சிரிக்கும் உன் ஜாலமும் – இத்தனை அழகென்று உனக்கு எப்படி பதிந்து வைப்பேன்!!

என் துணிகளெல்லாம் பழசானால் – கரிகந்தை என்பதில் யாருக்குமே சந்தேகம் இராது; ஆனால் – உன் துணிகள் உனக்கு சிறுத்து விட்டாலும் அதை கையில் தூக்கி நிறுத்திப் பார்த்தால் என்றைக்குமே நீ அதில் – தெரிவாயடா!!