Tag Archives: வித்யாசாகர் கவிதை

நீயும் நானும் தெருவில் நடக்கையில் – நீ என் கை பிடித்து வருவாய், உள்ளுக்குள்ளே – ஆயிரம் தேவதைகள் கூட நடப்பது போல் உணர்வேன்; இங்கும் நான் தனியே நடக்கையில் நீ ஆயிரம் தேவதைகளோடு வந்து என் கை பிடித்துக் இழுக்கிறாய்; நான் திரும்பிப் பார்ப்பேன் – நீ மட்டும் தெரிவதேயில்லை!

உன்னை அடைந்தப் பின்னரே இரவின் வெளிச்சங்கள் கூட – ரகசியமாய் புரிந்தது; உன்னை பிரிந்த பின் தானே – பகலில் கூட வாழ்வின் இருள்கள் துளிர்கின்றன! உண்மையில் பகலை தொட்டு அடையாளம் கண்டுகொள்ளும் என்னால் – இரவை தான் நீயின்றி தொடவே முடிவதில்லை; ஆயினும் – இப்போதெல்லாம் இருபத்தி நான்கு மணிநேர இருட்டில் தான் வாழ்கிறேன் … Continue reading →

உன் – கால் கொலுசும்.. கை வளையல்களும்.. சொல்லிடாத – சேதி கேட்டும்; சொன்ன – இரவுகளை நினைத்தும் தான் நகர்கிறது – வாழ்வினிந்த – அர்த்தமற்ற நாட்கள்!