Category Archives: ஞானமடா நீயெனக்கு

அன்பும் கண்டிப்பும் குழந்தைக்கு – ஒருசேர வேண்டுமென அவ்வபொழுதுனை கண்டிக்கிறேன், நீயோ .. ஒரு – சின்ன அதட்டலில் மிரண்டு போகிறாய், அடித்து விடுவேனோ என பயந்து ஒடுங்குகிறாய், உனக்கான என் கோபம் உனக்காகத் தான் என்றாலும் அதத்தனைக்காகவும் எனை மன்னிப்பாயா???

தியானம் செய்கையில் மடிமீது வந்து அமர்ந்து கொள்கிறாய், சாமி கும்பிடுகையில் நானுனை – தூக்கிக் கொள்கிறேன். இடையே – நீ என் மூக்கை பிடித்து விளையாடுவாய்.. காதை நோண்டி சிரிப்பாய்.. கைதட்டி என் காதோரம் கத்துவாய்.. எனக்கு – உள்ளே நான் வணங்கும் கடவுள் வெளியே – என்னோடிருப்பதாய் இருக்கும்!

இப்பொழுதெல்லாம் நீ நன்றாகவே நடக்கிறாய், இருந்தும் – சந்தைக்கு செல்கையில் வீடு வருகையில் வெளியே செல்கையில் உனை தூக்கிக்கொண்டே நடக்கிறேன், நீ கனத்தாலும் உனை சுமப்பதில் எனக்கொரு ஆசை; சொர்கத்தை சுமப்பது இப்படித் தான் – சுகம் போல்!

எச்சில் – ஒழுக ஒழுக எனைக் குடிக்கிறாய், உடம்பெல்லாம் ஏறி மிதித்து கன்னம் கீறி மூக்கை கடித்து தலைமுடி பிடித்திழுத்து உதட்டை கிள்ளி அப்பப்பா… உனை என்ன செய்கிறேன் பாரென்று வந்த கோபத்தை – ஒரேயொரு முத்தத்தில் ஒத்திஎடுக்கிறாய். நான் கொஞ்சம் சிரிக்கையில் மீண்டும் – நீ கிள்ளி கீறி எனை ஏறி மிதிக்க நீள்கிறது … Continue reading →

எல்லாமே – களைந்து கிடக்கும் வீடு, மடித்து வைத்திடாத துணிகள், இங்குமங்குமாய் சிதறிய தின்பண்டம், வீட்டிற்கு வரும் விருந்தாளிகளுக்கு – தெரியுமாத் தெரியவில்லை இது – நீயிருக்கும் வீடென்று!