வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

தெருவில் விபத்தாம்
கூட்டம் விளக்கிப் பார்த்தேன்
உலகத்தின் மொத்த உறவையும்
அறுத்துக் கொண்டு
விடை பெரும் தருணத்தில் ஒரு
பெரியவரின் உயிர்
இழுத்துக் கொண்டிருந்தது.

அவசர அவசரமாக
ரத்தம் சொட்டும் அவர் உடலை
ஏற்றிக் கொண்டு போக
ஆம்புலன்ஸ் வந்து நிற்கிறது.

அவரின் மூக்கு கண்ணாடி மட்டும்
தள்ளி
சற்று
தூரத்தில் நசுங்காமல் கிடந்தது.

ஒன்றுமில்லை தெருவை கடக்க
வந்தாராம் –
லாரி அடித்துவிட்டதாம்

அவரின் எத்தனை கனவுகளை
கடமைகளை
ஆசைகளை
அந்த லாரி அடித்திருக்குமோ..

யார் யாரெல்லாம் அந்த
பெரியவருக்காய் அழப் போகிறார்களோ

எத்தனை பெண்
குழந்தைகள் இருப்பார்களோ

மனைவி
தாங்கிக் கொள்ளும் மனநிலைக்கு
உடையவரா

என்ன சொல்லிவிட்டு வந்தாரோ இந்த
பெரியவர் –
இறந்துவிட்டதாய் பேசிக் கொள்கிறார்கள்

மனது
கனத்து நின்றது
எதிரே நிறைய
வேறு லாரிகள் போகின்றன,

ஏதேனும் ஒன்று
என்னை இடித்துவிட்டால் கூட
தேவலை!!
—————————————————–

கனவுகள் விற்றே
கவிதைகளை
வாங்குவார்களாம்;

நான் உறக்கத்தையே
கேட்காததால் –

கனவுகளை வாங்க
துணிவதில்லை!!
——————————

மணித்துளிகளை
உடைத்து
உள்புகுந்துக் கொள்கிறது
கவிதை;

புரியவும்
அர்த்தப்படவுமே
நாட்களும் –
வருடங்களும்
தேவை படலாம்!
———————————————

நகம்கடித்து
துப்புவதாகவே
எண்ணிக் கொள்கிறார்கள்
நிறையபேர் –
பிறரின் உணர்வுகளை;

உணர்வுகள் கண்ணீராய் ஊறி
காய்ந்துவிடுவதாகவே எண்ணம்
அவர்களுக்கு.

பிறரின் மன வடுக்கள்
பிறருக்கு –
முழுதாக தெரிவதேயில்லை!
—————————————–

மனதை அறுத்தும்
கெடுத்தும்
திருத்தவும் செய்யும்
நிறைய விசயங்களை
சொல்லித் தருகிறோம்
சினிமாவிற்கு ;

சினிமா
அதையே
திருப்பி நமக்கு சொல்லிக் கொடுத்து
நம் சந்ததிக்கும்
விட்டு செல்கிறது –

மனதை அறுக்கும் குடுக்கும்
விசயங்களை!!
——————————————————————