வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

கதவோரம் –
ஒளிந்துக் கொண்டு பார்ப்பாய்,
ஓடி வந்து –
கட்டிப் பிடித்துக் கொஞ்சுவாய்,
உயிர் மென்று
குடித்துவிடுவதாய் எனை
தேடிக் கதறுவாய் –
இதெல்லாம் உனக்கு
நினைவற்று போகும் நாளில்
நானென்ன ஆவேனோ!!

எனையும் அம்மா அம்மா
என்று தான் அழைப்பாய்,

பார்ப்பவர்கள் –
எங்கனா அப்பான்னு வருதாப்
பாரென்பார்கள்;

நானும் –
உனக்கு அம்மாப் போலென்று
நான் – அதை கூட ரசிப்பேன்!

உன் சின்ன சின்ன
பற்களும் –
அலைந்து ஆடும்
கண்களும் –
எச்சில் ஒழுகும்
சிரிப்பும்-
எனக்கு முத்தமிட்டு கைதட்டி சிரிக்கும்
உன் ஜாலமும் –
இத்தனை அழகென்று
உனக்கு எப்படி பதிந்து வைப்பேன்!!

என் துணிகளெல்லாம்
பழசானால் –
கரிகந்தை என்பதில்
யாருக்குமே சந்தேகம் இராது;

ஆனால் –
உன் துணிகள் உனக்கு
சிறுத்து விட்டாலும்
அதை கையில் தூக்கி நிறுத்திப் பார்த்தால்
என்றைக்குமே நீ அதில் –
தெரிவாயடா!!

நீ பிறந்த தேதி
உனக்கு பெயர் வைத்து
உன்னை முதன் முதலாய்
அழைத்த நாள்,
நீ முழுச் சட்டை போட்டது
காலூன்றி நடந்தது
சப்தம் எழுப்பி பார்த்தது
அம்மா என்று அழைத்தது
அப்பா என்று அழைத்த குரல்
உயிர் வரை உள்சென்றது –
இன்னும் எத்தனை எத்தனை எத்தனை???

அத்தனையும் –
உனக்கான இடத்தில் பத்திரமாக
வைக்கப் பட்டுள்ளது என்பதை –
உனக்கொரு பிள்ளை பிறந்தால் அன்றி
உனக்குத் முழுதாய் தெரிய வாய்ப்பில்லை!