வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

எனது எழுத்துறவுகளுக்கு வணக்கம்,

உணவள்ளி கடவுளிடம் வைத்தெடுத்து அமிழ்தமாய் உணர்வதைப்போல, சாம்பலெடுத்து இறை நம்பிக்கையோடு நெற்றியிலிடுகையில் சாம்பளது திருநீறானதைப் போல, மொழியை அழகியலோடு அலங்காரப் படுத்துகையில் அது கவிதையாக கிடைக்கிறது.

அழகியலில், ஆற்றாமையில், வஞ்சினத்தில், ஏமாற்றத்தில், காதலில், மகிழ்ச்சியில், மனமது பூரிக்கையில் எழும் உணர்வுகளை நாளைக்கென மனத்துள்ளே இலக்கியமாக்கி விதைப்பவன் நல்ல கவிஞனாக அறியப்படுகிறான். அத்தகைய நல்ல பல படைப்பாளிகளைக் கொண்டே காலம் தனது தாயன்பு முகத்தையும் கொடூர நகங்கீறிய வலிகளையும் திருத்தமாய் எழுதிகொள்கிறது. அப்படி பல காலங்களை தனக்குள் பூமி கனக்க இயற்றி வைத்துள்ள இனிய மொழி நம் தமிழ்மொழி.

தமிழின் காலம் மிகத் தொன்மையானது என்பதை இன்றும் நாம் நமது பழம்பெரும் பல சங்கயிலக்கியப் பாடல்களைக் கொண்டே அறிகிறோம். அத்தகைய ஆதியும் அந்தமும் கூடிய ஒரு மொழியின் வரலாற்றுவழி யெங்கும் அரிய பல படைப்புகளைத் தந்த கலைஞர்களும் கவிஞர்களும் ஏராளமானோர் உண்டு. அந்த எண்ணிக்கையற்றோரின் படைப்புப் பெருங்குளந்தன்னில் இதோ ஒரு அழகிய தாமரையெனப் பூக்கிறது எனது தொப்புள்கொடி உறவாளன் அன்புசகோதரன் மெத்தப் புகழ்மணக்கும் கவிஞன் திரு. யாழ் அகத்தியன் எழுதியுள்ள “நாளைகளின் நறுமணம்” எனும் கவிதைத்தொகுப்பு நூல்.

“என் கல்லறை மீது
எதுவும் எழுதிவிடாதீர்கள்
வாசிக்கும் பழக்கத்தில்
எழுந்தாலும் எழுந்து விடுவேன்” என்றுச் சொல்வது வாசிப்பே அற்றுபோய் இலையுதிர்ந்த மரங்களாய், பசுமையான சிந்தனைகளைத் தொலைத்துநிற்கும் மனிதர்களைப் பார்த்து செவுட்டில் அறியாது கடந்துபோகுமொரு நல்ல கவிஞனின் பக்குவமாகப் புரிகிறது.

மிக எளிய நான்கு சொற்களில் மிக அழகாக கவிதைகளை சரங்கோர்த்து விடுகிறார் தம்பி யாழ். ஒரு பெரிய தத்துவத்தை லேசாக சொல்வதற்கு கவிஞனால்தான் முடிகிறது. மரணத்தை முத்தமிடவேண்டுமா, மரணத்தை “ஏ மரணமே வந்து தான் பாரேன்” என மிரட்டவேண்டுமா, ஏ நிலவே வா கவிதையுள் உனை முடைகிறேனெனப் பிடித்து நட்ச்சதிரங்களோடு நிலவை வானப்பலகையுள் பூட்டி காதலியின் வீட்டுக் கதவிற்குள் அடைக்கவேண்டுமா? அது கவிஞனால் முடிகிறது.

இந்தக் கவிதையை பாருங்கள் –

“மரணத்தைப் போல்
காதலியுங்கள்
கொஞ்சம் காலதாமதம் ஆனாலும்
நிச்சயம் கிடைத்துவிடும் வெற்றி” என்றுச் சொல்லி யாராலும் மறுக்க இயலா மரணத்தினோடு நம்பினால் கிடைத்தே தீரவேண்டிய வெற்றியையும் காதலின் ஈடிற்கு வைக்கிறார் கவிஞர் திரு. யாழ் அகத்தியன்.

“நீ
கொளுத்திவிட்ட
மெழுகுவர்த்தி நான்
எப்படி உருகாமலிருப்பேன்” என்பதைவிட வேறப்படி தன் காதலியிடம் கேட்டிட இயலும், அன்பை தந்தவளே எப்படியுனை நினைக்காமலிருப்பேனென..

இன்னொரு கவிதை எனக்கு மிக பிடித்தது. சொல்லுள் தேனைப் பாய்ச்சும் வித்தையை போல அத்தனை அழகாக குட்டி வரிகளுள் ஒரு வானவில் புகுந்துகொண்ட வண்ணமிகு அழகு அது..

“காளான்களுக்கு
வேண்டியதெல்லாம்
குடை பிடிப்பதற்கு ஒரு மழை” என்கிறார்.

எத்தனை கம்பீரமான இயற்கையின் மீதான ஒரு இலக்கியப் பரிகசிப்பு அது. நேர்த்தியாக அளக்கத் தெரிந்திருக்கிறது சொற்களை கவிஞருக்கு.

இன்னொரிடத்தில் –

“தான் தங்கியிருக்கும்
மரத்தில்
தன் பசிக்கு பழங்கள் இருந்தாலும்
எந்தப் பறவையும்
தனக்கென்று ஒரு
தனிக்கூண்டை கட்டிக்கொள்வதில்லை” என்கிறார் மிக நாசூக்காக. எனக்கு வீட்டில் கற்றை கற்றையாக பணத்தைக் குவித்துவைத்துள்ள சுயநல துரோகிகளின் முகத்திலும், பட்டினி வயிறுகள் நிறைந்த குடிசைக்கு அருகே மிக உயரமாக எழுந்துநிற்கும் பல அடுக்குமாடி கட்டிடத்தின் சுவர்களின்மீதும் காரி உமிழ்ந்ததாகவே உறுத்தியது.

மிக ஞானம் தோய்ந்த கவிதை ஒன்றைப் பற்றி மட்டும் கண்டிப்பாக நான் இவ்விடம் பேசியேயாக வேண்டும்.

“என் விருப்பத்தை நான்
கைவிட்டுவிட்டேன்
இனி யார் கைவிட்டாலும்
எனக்கேதுமே வலிக்காது..”

இதுதான் பொதுவாக நமக்கு ஒரு எழுபது எண்பதாவது வயதுதனில் நரைக்கொட்டி பல்லாடும்போது தோன்றும் ஒருமித்த ஞானமில்லையா? எதிர்ப்பார்ப்பிருக்கையில் தான் நண்பர்களேயானாலும் “கொடுத்தால் நல்லவர், கொடுக்காவிட்டால் கெட்டவரெனும்” அற்பப் போக்கிற்கான மனநிலை வந்துவிடுகிறது.

நம் முந்தைய காலத்து வாழ்வமைப்புகள் இதற்கெல்லாம் வெகுதூரத்தில் நிற்பதுபோல் மிகுந்த அன்பும் கூட்டுறவுகளின் கூடாரமாகவும், நட்பும் காதலும் பெருகியுந்தான் இருந்திருக்கிறது. நட்பென்றால் எதிர்ப்பார்ப்பின்றி உயிருள்ளவரை நட்பென்றே அறிப்பட்ட காலமும் சூழலும் அன்றில் இருப்பதை நாம் நமது வரலாற்று வழியே காண்கிறோம். அக்காலத்தே துறவு என்பதே அவசியப்படாதிருந்ததை கேட்டிருக்கிறேன். ஆசையை, எதிர்பார்ப்புகளை விட்டு விலகி இருத்தல் வீட்டிற்குள் நிகழ்கையில் தனியே துறவறம் ஏற்பதென்பது அவசியமற்றுப் போயிருந்த காலமது. வீட்டிற்குள்ளே இருந்துக்கொண்டே வெளிவாழ்க்கையை உதறிவிடுவதும், உண்ணும் உணவை மருந்தாய் உண்டதும், ருசியை துறந்து பலர் பசிக்காய் வாழ்ந்ததுமென நம் பெரியோர்கள் அக்காலத்தே இல்லறத்தை கோயிலாகயெண்ணி அமைதி பூண்டு வாழ்ந்ததையெல்லாம் கண்டிராத மக்களில்லை நாம். இன்று வாழ்க்கை வேறு. உறங்கி விழித்து பல்துலக்கும் பற்பசையில் இருந்து இரவில் உறங்க பயன்படுத்தும் மெத்தை வரையொரு வியாபார அரசியலும், விற்பனைத் தந்திரமும், சுயநல ஆசைகளும் பெருகிநிற்பதை அறிகிறோம். அவைகளையெல்லாம் உதறிவிட எதிர்பார்ப்பின்றி வாழப் பழகுவோம். சுயநலமறுத்த நெஞ்சு நமை பொதுநலத்தில் கொண்டுசேர்க்கும். அங்கே பிறர் பசிக்கும் சேர்த்துச் சொட்டும் வியர்வையால் நம் எதிர்கால தலைமுறை பஞ்சமொழிந்து ஆனந்த வாழ்க்கை வாழ்கையில் அங்கே எல்லோருக்குமான சமத்துவமும், எல்லைக் கோடுகளற்ற உயர்ந்த விடுதலையும் சரிசமமாய் எல்லோருக்கும் கிடைக்கும் என்பதை ஒரு சின்ன கவிதயினுள் புகுத்தி எழுத்திற்கு அழகு சேர்க்கிறார் கவிஞர் திரு. யாழ் அகத்தியன். அவருக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றி. தமிழ்கூறும் நல்லுலகிற்கு அவரால் மேலும் பல சிறந்த படைப்புகள் கிடைக்கட்டும், எழுதினால் அவரது புகழ் ஓங்கி மண்ணில் நிலைத்திருக்கட்டுமென வாழ்த்தி, கவிதைக்கான வாசலை நோக்கி வரவேற்றவனாய் விடைகொள்கிறேன்.

அனைவருக்கும் எனது அன்பு வணக்கத்துடன்..

வித்யாசாகர்

உனக்கான மழைத்துளிகள் தான்
இந்த வனமெங்கும் பெய்கிறது,

உன் மௌனத்தில் கரைந்தொழுகும்
கண்ணீராகவும்

உனது சிரிப்பில்
பூச்சொரிக்கும் மலர்களாகவும்

நீ பேசுகையில்
இசையும் நரம்புதனில் உணர்வாகவும்

உனைப்பார்துக் கொண்டே இருக்கையில்
உயிர்த்திருக்கும் நினைவுடனும்

உனைக் காணாத பொழுதுதனில்
சலனமற்று கிடக்கும் நதியின் முகாந்திரமாகவும்

நீ மட்டுமே எனக்கான
மழைத்துளிகளாய்
இவ்வனமெங்கும் பொழிகிறாய்

இந்த வனத்திற்கு நீயிருக்கையில்
நானென்று பெயர்,
நீயில்லா கணமொன்றில் பிணமென்றும் பெயராகலாம்!
———————————————————
வித்யாசாகர்

துபாயிலிருந்து நான்
ஆறேழு வருடங்கள் கழித்து
ஊருக்கு வந்திருக்கிறேன்

பசேலென்றிருந்த ஊரே
பல கட்டிடமும்
பெரிய வீடுகளாகவும் மொத்தத்தில் மாறியிருந்தது.

தெருக்குழாயும்
ஊர்க்கோடியில் நாங்கள் அமர்ந்துப் பேசும்
கிணற்றடியுமெல்லாம் அகற்றப்பட்டு
நெடுக வீடுகளே இருந்தது..

அப்போதெல்லாம்
இதே தெரு அவ்வளவு வடிவா
ஊரே சொந்தமும்பந்தமுமா இருக்கும்,
நாங்களெல்லாம் ஆங்காங்கே
தெருவிலேயே இருந்து ஆளாளுக்கு
கூட்டம் கூட்டமாக விளையாடுவோம்

தெருவில் படிக்கப் போகும்
பிள்ளைகள் கூட இன்று மொத்தமாக ஏறியொரு
கூண்டு வண்டியில் போகிறார்கள்..

நிறைய மாறி இருந்தது
வீட்டிற்கு வீடு புகுந்து ஓடிய
வேலிகளும் இல்லை,
அக்கம்பக்கம் வாடகைக்கு தங்கியிருந்த
கரோலின் அக்காவும் இல்லை
காலித் மாமாவும் இல்லை
யார் யாரோ புதிதாக வந்திருந்தார்கள்
மாடியும் ஓடுமாக நிறைய வீடுகள் மாறியிருந்தது

சைக்கிள் நின்ற தெருக்களில்
காரும் மோட்டார்சைக்கிள்களும் நின்றிருக்க

நான்
நாங்கள் அன்று ஒடிவிளையாடிக் கொண்டிருந்த
தெருவையும், ஏறி விளையாடிய புங்கை மரங்களையும்
பூவரச மரங்களையும் எட்டி எட்டி தேடினேன்

அம்மா உள்ளிருந்து குரல் தந்தாள்
எடேய்…. எங்கயும் இவண் கூப்டான்
அவன் கூப்டான்னு போயிராத என்றாள்

எனக்கு கோபம்; அது ஏதோ பழக்கத்தில்
சொல்லுது போல,

இங்கே எனக்கான ஊரே இல்லை
எனது தெருக்களை தொலைத்திருந்தேன்
சொந்தங்களை தொலைத்திருந்தேன்
எனது நண்பர்கள் யாராவது ஓடிவந்து
டேய் சொட்டைன்னு கூப்பிடுவார்களா என்றிருந்தது எனக்கு!!
————————————————————
வித்யாசாகர்

திருமணம் முடிந்த கையோடு விட்டுச்சென்றவன்
பிரசவத்தின்போது கூட
அவளோடு இல்லை
குழந்தை பிறந்து வளர்ந்தே போயிருந்தாள்

மூன்று வருடங் கழித்து
ஊருக்கு வந்திருக்கிறேன்

மகள் சற்று விலகி விலகி
தூரமாகவே போயிருந்தாள்,

எனைக் கண்டாலே
வேறு யாரோவென பயம்போலும், அவளுக்கு

நானும் வந்ததிலிருந்துப்
பார்க்கிறேன் அவள் வாயில் அப்பா என்ற
சொல்லே வரவில்லை

எனக்கு வருத்தமாக இருந்தது
மகள் பிறக்கையில் உடனிருக்காத வலி
சம்பாதித்த பணத்தை விட
அதற்குமுன் இருந்த ஏழ்மையை விட
இப்போது முள்ளாக தைத்தது, மிகக் கொடிதாக வலித்தது..

மகளுக்கு என்னிடம் பாசமே இல்லையே
என்று வருத்தம் வேறு..

மனைவி உள்ளே வந்தாள்
தனியே அழைத்து
என்னமா பாப்பா என் கிட்ட வரவேயில்லையே
என்றேன்,

அதலாம் சரியாயிடுங்க
இன்று தானே வந்திருக்கீங்க, பேசி
பழகவேணாமா…” என்று இழுத்து நிறுத்தினாள்
அதில் ஏன் போனாய் எனும் ஒரு கேள்வியும்
தொக்கி நின்றது..

நான் சற்று நேரம் கழித்து
பெட்டியை பிரித்தேன்
எனது மகளுக்கு வாங்கிவந்திருந்த
பொம்மைகளை எல்லாம் வாரிக் கொடுத்து
வாம்மா வா என்றேன்

குழந்தை ஓடிவந்து
ஒவ்வொன்றாய் எடுத்து ஆசையாசையாய்ப்
பார்த்துக்கொண்டிருந்தது,

மேலே தரையிறங்கும் விமானமொன்று
சொய்ய்ய்யென வீட்டு கூரைமீது பறக்க
அது கீழிறங்கும் சப்தம் சுர்ரென..
வீட்டுக்குள் கேட்டது

கேட்டது தான் தாமதம்
உடனே மகள் விருட்டென அலறி
ஓ…… அப்பா
அப்பா..
அப்பா வென வெளியில் எழுந்தோடி
வானத்தைக் காட்டி
விமானத்தை காட்டி.., கைகொட்டி சிரித்தாள்

அதோ அதுதான் அப்பா
அப்பா
எங்கப்பா வரும் விமானம் என்றாள்,

எனக்கு கண்ணீர் உடைந்து
அந்த வெளிநாட்டு பொம்மைகளின் மீது சொட்டியது..
————————————————————
வித்யாசாகர்

ஊருக்குச் சென்றதும்
அடுத்த நாளே அவளை அழைத்து
பேசிட நினைத்திருந்தேன்,

எட்டி எட்டி
பக்கத்து வீட்டையும்
சன்னலையுமே பார்கிறேன் ஒரு சத்தமுமில்லை
அக்காவை அழைத்து
என்னக்கா அவர்கள் யாரும் இல்லையா
என்றேன்
யார் சேட்டா வீடா என்று
சந்தேகமாக இழுத்தாள் அக்கா
ஆம் ஆம் அந்த பிந்து..

அவளுக்கு கல்யாணம் ஆயி
ஆறு மாதம் ஆச்சு

போ போயி வேலையிருந்தால் பாரு
என்றாள்

உயிரை இழுத்து யாரோ
தெருவில் வீசியது போலிருந்தது..

நான் எனது கடவுச்சீட்டை எடுத்து
தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுதேன்

அம்மா ஏன்டி அவனிடம் சொன்னாய்
என்கிறாள்
அக்கா அவன் தான் மா.. என்று இழுக்கிறாள்

அங்கிருந்த ஒரு குளிரூட்டி மீது
அந்த பிந்துவின் கண்ணீர்ப் பட்ட
திருமண அழைப்பிதழ் பழசாகி
காற்றில் அசைந்து அசைந்து
சற்றேறக்குறைய கீழே விழயிருந்தது..
————————————————————
வித்யாசாகர்