வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

1
ஆயிரம் கைகள் எனை
அணைத்துக்கொண்டு தானிருக்கிறது;
என்றாலும் –

மனசு வெளியே சென்று தேடுவது
உன்னைமட்டுமே..
—————————————–

2
எறும்புகள்
சாரைசாரையாக எதையோ தேடிக்கொண்டேயிருக்கும்;

அதிலொரு எறும்பு நானாகயிருப்பின்
உனைமட்டுமே தேடியிருப்பேன்..
—————————————–

3
உன் பார்வையைவிட அழகு
உலகில் வேறில்லை;
கடவுள் ஒருவேளை நேரில் வந்தால்
நீ சிரிக்கும் சிரிப்பை மட்டும்
ஒரு வரமாகக் கேட்பேன்..

நீ பார்க்குமொரு பார்வைக்கு
மீண்டுமொரு தவம் கிடப்பேன்..
—————————————–

4
ஒருசில கணங்களது
உனை நினைத்திடாத கணம்,
மீறி நினைக்கையில் தீபோல் அள்ளி குடிக்கிறாய்
முழு நிலவாய் எனை வெளுக்கிறாய்:

உன் நினைவாக மட்டுமே
வெளித் தெரிகிறேன் நான்..
—————————————–

5
என்னதான் வேலையென்றாலும்
கூடவே
சுவாசிக்கவும் சுவாசிப்போமில்லையா ?

அந்த சுவாசக்காற்றில் நீயிருப்பாய்..
—————————————–

6
உறக்கத்திலிருந்து
கண் விழித்தாலும்
நீ மட்டுமே முதலில் தெரிகிறாய்;

அல்லது
தெரியக் கேட்கிறது மனசு..
—————————————–

7
உனை
பெரிதாக நினைப்பதில்லை
மறப்பதுமில்லை;

உண்மையில் –
நீ மறக்கும் இடந்தண்ணில் இறப்பேன்
நீ நினைக்க நினைக்க பிறப்பேன்..

நீ மறுக்கும் இடம் மட்டும்
வலிக்கும், நீ சிரிக்க சிரிக்க
உயிர் சுகிக்கும்..

நீ பார்க்காத பொழுதது
வெறுக்கும், நீ பார்க்கும்
நினைக்கும்
அன்பில் மட்டுமே அது இனிக்கும்..
—————————————–

8
உனக்காக
ஒருமுறை சாகத் துடிக்கிறது மனசு,
மீண்டும் பிறக்கையில்
எங்கேனும்
உனக்காகவே பிறந்துவிடமாட்டேனா..
—————————————–

9
உனது மௌனத்திற்கு கூட
சப்தமுண்டு
எனக்குமட்டும் கேட்கும் சப்தமது,

உனது பார்வைக்கு கூட
மொழியுண்டு
எனக்குமட்டும் படிக்கயியன்ற
மொழியது,

எனக்கும் உனக்குமான ஒரு
நீயிருக்கிறாய்;
அந்த நீ
எப்போதும் எனக்குள் இருப்பாய்!!
—————————————–

10
பொழுது அடங்குகையில்
படரும் இருட்டோடு
கண்களில் தூக்கம் அடங்குமோ இல்லையோ
உனக்கான காத்திருப்பை சுமந்துக்கொண்டு
படுப்பேன்,

ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர்
தலையனையை நனைக்கும்
ஒரு சின்ன கனவு உனைத் தேடி அலையும்
கனவுகளில் உன் மனசுபோலவே
சிரித்துப் பேசுவாய்
நீ பேசியதை சிரித்ததை பார்த்ததை
நினைத்துக் கொண்டிருப்பேன்..

திடீரென குருவிகள்
சன்னலில் வந்து கத்தும்
காகங்கள் கரையும்
பொழுது புலரும்
கனவோ நினைவோ
என் நாள் முழுதும் நீயிருப்பாய்
உன் நினைவிருக்கும்,

நீ எல்லோருக்கும் நீ
எனக்கு நீ மட்டுமே எல்லாம்..
—————————————–
வித்யாசாகர்

முடிநரைக்கும் போதே
வழிதடுக்கிப்போதல் வரமில்லை சாபம்,
வயசாளி கிழவன் கிழவின்னு
வாழ்க்கை கருவேப்பிலைப் போலானால்
பூமியது மெல்ல நோகும்..,

வயதைப் பிடித்துக்கொண்டு
வாழ்வில் சறுக்குவது வலிநீளும் சோகம்,
நிமிடமும்
நொடியும்
வெறுப்போடு
கனமாய் நகர்வது அப்பப்பா போதும்.,

உழைத்து உழைத்தே நொடிந்த
உடம்பிற்கு
நரை வந்தால் பசிகூட தீது,
அன்பு அன்பென உயிர்பிடித்திருந்தால்
சாகாததும்கூட
வாழ்தலின் தீராத தீதும்..,

அன்று
மகன் உறங்குகிறா னென்றும்
மகள் உறங்குகிறா ளென்றும்
நாங்கள் முத்தமிட்டுவிட்டு கடந்த நாட்கள் வேறு,
இன்று
அதே முத்தம் திகட்டிபோனப் பிள்ளைகளின்
பார்வையது வேறு..

காது செவிடானால்
கேட்காதது எவர் குற்றம் ?
கண் மழுங்கிப்போனால் பார்க்கயியலாதது
யார் குற்றம்?
திரும்பக் கேட்பதற்கும்
தெருவில் தடுமாறி நடக்கையில் தாங்கிப் பிடிக்கவும்
மகனெனும் அன்பு போதாதா?
மகளெனும் அன்பு போதாதா?

பார்வை குறைந்துவிடுகிறது
கண்ணாடி உடைந்து விடுகிறது
நினைவு மறதியில் –
அது தொலைந்துகூடப் போகிறது,
போகட்டுமென விட்டுவிட
மன்னிக்குமொரு சின்ன மனசு போதாதா?

உண்பது இரண்டிட்டிலி
ஏறுவது ஒன்பது சர்க்கரை,
கொடுப்பது உப்பில்லாச் சோறும்
உடைந்தரிசி கஞ்சும்,
பின்பும், கூடுவது கொழுப்பென்றால்
கொடுவாளால் வயதைக் கொன்றுவிடவா ?
இருப்பது ஒரு உடம்பு
அது மருந்தில்தான் வாழ்வென்றால்
உயிர்மூச்சு துறந்துவிடவா ?

காலைச் சிற்றுண்டி
மதியத்திற்குமுன் கிடைக்கும்,
மதியவுணவு பசிக்குப்பின்கிடைக்கும்
இரவு உணவை
இறக்கத்தானே உண்கிறோம் பசிக்கல்லவென
யாரேனும் அறிவீர்களா?

நீங்கள் வெளியில் சென்றுவிட்டு
வீட்டிற்கு வரும்வரை
பசித்துக் காத்திருக்கும் பெருசுகளின்
பசிபற்றி யாருக்கு கவலையிங்கே?
உங்ககளுக்குப் பசித்ததும் பசிக்கவும்
உங்களுக்குப் பிடித்ததும் பிடிக்கவும் மட்டுந்தானே
நாங்கள் –
வீட்டிலொரு முதியோராய் சபிக்கப்பட்டிருக்கிறோம்..?

நிற்பதும் நடப்பதும்
ஏதோ கடமைக்கு,
உறங்குவதும் எழுவதும்
ஏதோ கடமைக்கு,
வலிப்பதும் சகிப்பதும் ஏதோ கடமைக்கு,
உனக்கு இருப்பதாய் யிருப்பதே
எனது இறுதி கடமை தான் மகனே..?

அப்பாவுக்கு சர்க்கரை போடாதா..
அதுக்கு இதை தராத..
அதாண்ட தொல்லையா போச்சு..
கெழுவிக்கு கெளரவம் அதிகம்..
அது பொல்லாதது..
இன்னும் சாகாம கிடக்குறா..
இப்படி வார்த்தைகளை வீசிவீசி கொன்றப்பின்
மீண்டுமொருமுறை நாங்கள்
பேருக்குச் சாதல் பாவம் மகனே..,

செருப்பருந்து மாதங்கள் ஆச்சு
சொன்னால் அவளுக்கு கோபம் வரும்
சொன்னாலும் சொல்லாவிட்டாலும்
அவனுக்கு கோபம் வரும்,
சொல்லியும் வலிக்கிறது, சொல்லாவிட்டாலும் வலிக்கிறது
இருதலைக்கொல்லி நாங்கள்
இயற்கைக்கு புரியலையே..(?)!!

நான் ஒன்றே யொன்றை மட்டும்
கேட்கிறேன் மகனே.. மகளே..
இல்லையில்லை கேட்டது வலித்ததெல்லாம்
போதும்.. போதும்.. சொல்கிறேன் கேள்;
நீ இதையெல்லாம் எனக்குச்
செய்யவில்லை,
உனது பிள்ளைகளுக்கு செய்துகாட்டுகிறாய்!!
—————————————————-
வித்யாசாகர்

நீயே தாயுமானவள்..

உனை
நன்றியோடு மட்டுமே தொட்டிருக்கிறேன்..

உனை
உடலால் நான் தொட்டதேயில்லை

மனதால் நேசித்து
உயிர்பருகிய நாட்களே நமக்குள் அதிகம்

எனது
பிள்ளைகளுக்கு பாலமுதூட்டிய உன்
அங்கம் தொடுகையிலும்
எனது தாயின் நன்றியையே மனதால் ஏந்தியிருக்கிறேன்

உனக்காய்
எப்போதுமே
இரு வணக்கமுண்டு, எனை தாங்கிய மடியில்
எனது பிள்ளைகளையும் தாங்கிய வணக்கமது

வீடு கழுவி
வாசல் துடைத்து
உணவூட்டி
மனதால் சிரித்து நிற்கும்
மருத் தாய் நீ

எனக்காய்
வீடு துறந்தவள்,
சொந்தங்களைவிட்டு தொலைதூரம் வந்தவள்
சேராததையெல்லாம்
சேர்த்துக்கொண்டவள் நீ

அப்பத்தா வந்துயெனைக் கொஞ்சி நிற்கையில்
அம்மம்மாவை எண்ணியழுத
அம்மாவின் ஈரவிழிகளை
மௌனத்துள் ஒளித்துக்கொண்டவள், மொழியை
புன்னகையாக மட்டுமே மாற்றிக்கொண்டவள் நீ

கொஞ்சம் வலித்தாலும்
நெஞ்சு வலித்தாலும்
யாருக்கும் வலிக்காதிருக்க
மரணத்தையும் சமைப்பவள், அன்பை மட்டுமே
ஆணுக்குப் பகிர்பவள்
விட்டுக்கொடுத்தலின் மெத்த பரிசு நீ..

எப்போதெல்லாம் நான்
என்னம்மாவை யெண்ணி அழுகிறேனோ
அப்போதெல்லாம்
உனக்காகவும் அழாத கண்ணீர்த்துளிகளே
பிறப்பிற்குமெனை நெருப்பெனச் சுடுகிறது..

உண்மையில் அந்தயென்
நான் உயிர்புகுந்த இருட்டுக்கோயில்
அந்த கர்ப்பப்பை
உன் வழியே யெனைச் சபித்தாலும் தவறில்லை

உன் வீட்டு
விளக்கைக் கொண்டுவந்த
என் வீட்டை உன் மௌனத் தீ அது
எரித்தாலும் பிசகில்லை,

எண்ணிப்பார்க்கிறேன்
ஒரு நாள் கனவில்
தங்கையை பிரியமுடியாத அண்ணன்கள் நாங்கள்; நீ
அழ அழ
அழைத்து வருகிறோமே. எப்படி ?

அதென்ன
சமூக நீதியோ தெரியவில்லை,
பெற்றதும்
வளர்த்ததும்
கட்டிகொடுத்து விட்டுவிட
உள்ளே உயிர்க்குள் வைத்திருக்கும் அன்பை
அப்பாவை
அம்மா அண்ணன் தம்பிகளை
அன்பு நாய்க்குட்டியை
அக்கா தங்கையை
எனது வீட்டு மரங்களை
கட்டிக்கொடுத்ததும் விட்டுவிட
எவரிட்ட சமூக நீதியோ அது..

ஆனால் ஒன்று மட்டும்
எப்போதும் நிகழ்கிறது,
எனது அப்பாவோடு வந்த அவள்தான்
என்னிடமும் சொல்கிறாள்
போ.. போய் அவளை அழைத்து வா என்று,

நான்
அழைத்துவருகையிலும் சரி
வந்தப்பின்னரும்
வரும் முன்னருங்கூட சிந்திக்கிறேன்
அய்யோ நாளையென் மகளை எப்படி அனுப்பிவைப்பேன்..???
——————————————————–
வித்யாசாகர்

அது என் முதல் காதல்
ஞானிபோல் அனைத்தையும் மறந்து
அவளை மட்டும் நினைத்த காதல்,

முதல் நானிட்ட கோலத்தைப்போல
மனதிற்குள் அவளைச் சுற்றி சுற்றி
வட்டமடித்த காதல்,

என் ஆசைக்கு நான் தந்த முதல்
விடுதலை,
விரும்பும் மனதை விரும்பியவாறு
சுயமதிப்பு,
வாழ்வெனும் பெருந் தீக்கு
மனதுமூட்டிய முதல் துளி நெருப்பு,
பகலில் நிலாவையும்
புத்தகத்தில் அவளையும் வைத்துப் படித்த
முதல் பாடம்,
வீட்டில் மயிலிறகு குட்டிப்போடாதப்
புத்தகத்தில் எழுதிய
அழகு பெயர்,
அவளுக்குப் பதினாறும்
எனக்கு இருபதுமான யெங்களின் பதின்மவயதை
அன்றொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையின் திரைப்பட இரவில்
கனவுகளோடு விதைத்துக்கொண்ட
காதலது..

எனது
கவிதைக்கு ‘உ’ போட்டு பழகியது
அங்கிருந்து தான், அவளிடமிருந்து..
****

அவளுக்கு முன்பும்
ஒரு குட்டிக் காதலுண்டு
ஊஞ்சலுக்கு நடுவே
மனங்கள் ஆடிய காதலது..

ஒரு இருபது முப்பது வருடத்து
ஆழமானவொரு காலக் கிணற்றுக்குள்
வெளிச்சமற்ற இருட்டோடு பொதிந்துள்ள
இரு மின்மினிப் பூச்சிகளின் அன்புக் கதையது..

பொடிமிட்டாய் தின்னும் வயதில்
உறவு இனித்த விதி போல அதுவுமொரு
சமூகம் சபித்த காதல் தான்..

என்னவோ
அந்தப் பெண்ணிற்கு என்னைப் பிடித்திருந்தது
எனக்கு அவளைப் பிடித்திருந்தது,

ஆசிர்வதிக்கப் பட்டவர்களைப்போல
அருகருகே அமர்ந்துக்கொள்வதும்,
இருவரும் கைகளை
இறுகப் பற்றிக்கொள்வதும்,
இருட்டில்
நிலா வெளிச்சத்தில்
எதுகையும் மோனையுமாய்
ஒரு கவிதைக்குள் இசைவதும்,
மழையில் இன்பமாய் நனைவதைப்போல
நாங்கள் அன்பில் நனைந்ததுமெல்லாம்
இப்பிரபஞ்சத்தின்
சாட்சியற்றவொரு காதலின் காலம்..

முகம் பார்க்க தெரியாது
மனசென்றாலோ அழகென்றாலோ
எங்களுக்கு என்னவென்றெல்லாம் அப்போது புரியாது,
எங்கிருந்தோ வீட்டிற்கு அருகே
அன்று குடி வந்தார்கள், பார்த்தோம்
விளையாடினோம்
எல்லோருக்கும் மத்தியில் கூட
ஏதோ ஒரு உறவாய் தனித்திருந்தோம்,
திடீரென ஒருநாள் இரவில்
சொந்தவூருக்கேச் சென்றுவிட்டார்கள்,
கடலுக்கு இனி
அலையே சொந்தமில்லையென்பது போலிருந்தது எங்களுக்கு,
அவள் அழுதாளா இல்லையா தெரியாது
நினைத்தாளா இல்லையா தெரியாது
சடாரென வானம் கண்களை மூடிக்கொண்டதைப்போல
அவள் தனித்துப் போய்விட்டாள்
பிரிந்தே போனோம்
பிரிந்தோம் சரி, மறந்தோமா ?
எப்படி மறப்பது ? மனதிற்கு சிலதை
மறக்கவே முடிவதில்லை..

பள்ளிக்கு செல்வதைப்போல
அவள் சென்றுவிட்டாள், மீண்டும்
வருவாளென்றே மனசு காத்துக்கிடக்கிறது..

அவள் தந்த முத்தங்களை மட்டும்
அந்த யாருக்கும் தெரியாத ஒரு புத்தகத்திற்குள்
இன்றுவரை மறைத்தே வைத்திருக்கிறேன்..
——————————————-
வித்யாசாகர்