வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

முத்தம் கொடு என்றால்
உதட்டை கன்னத்தை பிடித்துக்
கடிக்கவோ –
எச்சிலொழுக பார்த்து
சிரிக்கவோ மட்டுமே
தெரியுமுனக்கு;

அதை தாண்டி
முத்தமென்றால் இப்படியென
சொல்லாமலேயே –
வரிசையில் நிற்கிறோம்
நானும் –
உன் அம்மாவும்
உன் எச்சிலில் நனைந்த
அந்த -முத்தத்தின் அன்பிற்காய்!

காலையிலெழுந்ததும்
கடவுளை பார்ப்பது
நல்லதென்பதில்
எத்தனை உண்மை உள்ளதோ;

உன்னை பார்ப்பதில்
எத்தனை எத்தனை
பரவசமுள்ளதடா…

படுக்கையில் –
தலையணை, மெத்தை
போர்வைக்குப் பின்னும்
உன் புதிய வருகையால்
ஏற்பட்ட சின்ன இடைவெளியை,
இருவரையும் சேர்த்து நீ
அனைத்துக் கொண்ட
இறுக்கத்தில் –
நீயாகவே; தீர்த்துக் கொண்டாய்!

பை நிறைய சுமந்த
உன் –
புத்தகமாகத் தான்
முழுதும்
படிக்கமுடியாமலே
கனக்கிறாய்
எனக்குள்ளும் நீ!

வேலைக்கிடையிலும்
உனை நினைக்கும்
பொழுதிலும்
நீ என்னோடில்லாத –
இடைவெளிக்குள்ளும்
கேட்டுக் கொண்டு
தானிருக்கிறது;

நீ –
அப்பா அப்பா என்றழைக்கும்
அந்த இனிய குரல்!