வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

உன் தாவணியின்
மேல் மேயும்
நிறைய கண்களை பற்றி
நான் –
கவலை கொள்வதேயில்லை

நீ என்னை
பார்க்கிறாயா என்பதை தவிர!

நீ –
என்னைத் தொட்டு நிற்கையில்;
முன்னே நகர்ந்து
வேகமாக ஓடும் பேருந்து
சற்று –
நின்றுவிட்டாலெனென்ன!

வெளியிலிருந்து கதவை
உள்ளே திறக்கும் போதும்

உள்ளிருந்து கதவை
வெளியே திறக்கும் போதும்;

இடித்துக் கொள்ளும்
யாரோ ஒருவரில் –

என்றேனும் ஓர்நாள்
நீயாக இருக்கமாட்டாயா!

உனக்கும்
எனக்கும்
திருமணமாகிவிட்டது;
குழந்தைகளும் உண்டு

பல வருடங்களுக்குப் பின்
இன்று ஏனோ –
நேருக்கு நேர்
பார்க்க நேர்ந்ததில் –
நம் குழந்தைகளையும்
குடும்பத்தையும்
மறந்து தான் போனது நம்
பார்வை!

நான் –
வாசலில் நின்றிருப்பேனென
உனக்குத் தெரியும்;

நீ –
வீட்டிற்குள் நின்று
எனக்காகக் –
காத்திருப்பாயென
எனக்கும் தெரியும்;

தெரிந்தும் –
நான் காத்திருக்கட்டுமேயென
நீ –
வீட்டிற்குள்ளேயே இருப்பாய்;

வெளியே –
ஊர் எனை மட்டும்
கிறுக்கனென சொல்லி
காரி உமிழ்ந்துப் போகும்
நம் காதலை!