வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

பேருந்தின் ஜன்னலோர இருக்கை
ஒரு கனவாகவே என் காலம்;

முதன் முறை அமரும் போது
அப்பா பாதுகாப்புக் கருதி நடுவே அமரவைத்தார்;

சற்று வளர்ந்துவிட்ட போது
தம்பி கேட்பான் விட்டுவிடுவேன்

இன்னும் சற்று வளர்ந்ததும்
நண்பன் ‘எனக்குடா’ என்பான் விட்டுவிடுவேன்

பிறகு காதலி வந்தாள்
காதலியும் ஜன்னலோர இருக்கையும் கனவானது

மனைவி வந்தாள்
என்னால் மறுக்கவே முடிந்ததில்லை

இன்றும் அப்படி தான்
மனைவி மகள் நான் – மூவரும் பேருந்தில் ஏறினோம்
மகள் ஓடி சென்று ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்து
வானம் பார்த்தாள்,
மனைவி நடுவில் அமர்ந்துக் கொண்டாள்,
நான் கடைசியில் அமர்ந்து – மகளை பார்கிறேன்
எனக்கு முன்பின் இருக்கையின் ஜன்னலோரம்
வெறுமனே இருந்தது!
————————————————–
வித்யாசாகர்

உலகமெலாம் நீட்டி முழங்கும்
தமிழிக்கு – நம் கவிதை சிறகு முடிந்து
பாச்சரத்தில் – சாமரம் வீசுவோம்
வாருங்கள் தோழர்களே..

இனிய அன்பு வணக்கம்!

அந்த கிழவனின் கண்களில் ஊடுருவித்
தான் பிறக்கிறது –
என் பார்வையும் பயணமும்!

அவனின் இதயம் வழியாகத் தான்
பேச ஆரம்பித்தன –
என் நாடிகளும் நரம்புகளும்!

அவன் உணர்வுகளிலிருந்து தெளிந்து வந்து தான்
சுயேட்சைப் பெற்றது –
என் மனசாட்சியும் லட்சியங்களும்!

அவன் கொள்கையின் அழுத்தத்திலிருந்து தான்
வளர்ந்தது –
என் வீரமும் விவேகமும்!

அவன் உண்ணக் கிடைக்காத உணவும்
உறங்கி செரித்திடாத பொழுதுகளுமே
என் பட்டமும் பாடமும்!

கடைசி வரை அவன் ஊன்றிடாத கைத்தடியும்
அணிந்திடாதக் கருப்புக் கண்ணாடியும்
கற்றுத் தந்தது தானென் – நம்பிக்கையும் பலமும்!

அவன் கற்றுத் தராத பாடம் மட்டுமே
எனக்கு மிச்சம் மீந்த –
தேடல்களும் ஞானமும்!

அவன் தொட்டும், சாய்ந்தும் வாசம் செய்த
ஆறடிக் கயிற்றுக் கட்டில் தான் –
எனக்குக் கொடுக்காமல் கிடைத்த உலகமும் சொர்கமும்!

ஆக, அவன் வாழ்வின் அர்த்தமாகவே
நீள்கிறது – என் வாழ்வின்
எஞ்சிய நாட்கள்!

அந்த நாட்களின்.. நிமிடங்களின்.. நொடிகளின்..
ஒவ்வொரு விளிம்பிலும் – எங்கே அவன் உயிர் படாத
கடைசி இடமெனத் தேடுகிறேன்.,

சுடுகாட்டு நெருப்பு எங்கோ தூர நின்று
எனைச் சுட்டு எரிக்கையில் –
அப்பா என்று அழுவதைத் தவிர
வேறு வழி தெரியவில்லை!
______________________________
வித்யாசாகர்