வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

ஊரெல்லாம் மனிதர்களுண்டு
உனக்கோ எனக்கோ ஒன்றென்றால்
மனிதரில் அத்தனை மனிதமில்லையே;

நிலம் செடி கொடி மரம்
எல்லாம் பல்கி பெருகியதுண்டு
எல்லோரின் தேவைக்கும் எல்லாம் கிடைப்பதில்லையே;

காற்று நீர் வானம்
பரந்து விரிந்து கிடக்க
‘தன்’ சுவாசமும் பார்வையும் பருகலுமாய்
தானே நம் வாழ்க்கை???

தீயதை எட்டிப் பிடித்துக் கொள்ளும்
இதயம் –
நல்லதை விலகி நிற்குமிடமே நம்
குற்றத்தின் ஆராம்பப் புள்ளியெனக் கருதுக!

சொல்லின் அடி ஆழத்தில் நிகழும்
அர்த்தம் அன்பின் பிறப்பிடமென தோன்றின்
இடைவெளிகள் இறுக்கமாகலாம்,
இறுக்கத்தில் பிறக்கும் தோழமை
உறவென நீளலாம்,
நீண்ட உறவின் அன்பிலும் பிணைப்பிலும் –

காற்று நிலம் நீர் வானம் மரம் செடி கொடி
அத்தனையும் –
நம் அனைவருக்குமாகலாம்!

அன்பே அனைத்தின் அடியுரமெனக் கொள்க!
———————————————
வித்யாசாகர்

எந்த உலகமும்
தனியே உயிர்கொள்ளவில்லை
வணக்கம் சொல்ல;

உங்களுக்கு நானும்
எனக்கு நீங்களும் சொல்லலாம்
அன்பிருப்பின்!

இனிய அன்பு வணக்கம் தோழர்களே!

குவைத்தில் பல விழாக்களில் கலந்து சிறப்பித்த கல்வியாளர்
உயர்திரு ஐயா நீலமணி Phd. அவர்கள் உயர் கல்வி குறித்து ஆலோசனை தர; நமக்காய் காத்திருக்கிறார். அவருக்கான தொடர்பு எண்கள்: தொ.பேசி: +965 – 24805965, அ.பேசி: +965 – 99278411. ஐயா அவர்களை என் நேரமும் அழைக்கலாம் என்பதை தெரிவித்து, கல்வி கற்பதற்கான எந்த தகவலையும் அவருக்கு தொடர்பு கொண்டு கேட்டறிந்து கொள்ளலாமென்பதையும் மகிழ்வுடன் தெரிவிக்கிறேன்.

ஒருவருக்கு கல்வியை கொடுத்து விட்டால் போதும்; அவருக்கான அதிகபட்ச பொருளாதார தேவையையும் கல்வி கொடுத்துவிடும் என்பதை உணர்ந்து இப்பெருஞ்சேவையை செய்து வரும் ஐயா அவர்களுக்கு மனமுவந்த நன்றியை தெரிவிப்போம்!

வித்யாசாகர்

சிறகில்லாத பறவையாய் நாட்கள்
உறவுகளின் தூர கால – இடைவெளியில்
சிக்கித் தான் போகின்றன;

கொட்டும் பனிச் சாரலாய் சிந்தும்
வியர்வை ரத்தத்தின் –
வாசம் நுகராத வீதிகளில்
உறவென்னும் ஒற்றை சொல்
சிறகு முளைத்துப் பறந்த வேகம்
மரணத்தில் முட்டும் போதே –
உயிர் வரை வலிக்கிறது; உறவு!

வருவதும் போவதும் தான்
அர்த்தமெனில் –
வாழ்வதற்கு நட்பொன்று போதும்;

வாழ்தலின் உச்சத்தில் –
ஏக்கங்களில்லாது எரிந்து போகவும்
எறிந்த சாம்பலில் உயிர்கொள்ளும் வேராகவும்
எட்டிய தூரம் பதிந்து வைக்கவும் –
நட்பும் நெருங்கி உறவென்றானதை மறுப்பதற்கில்லை;

வாழ்தலும் –
சாதலும் –
காலவேகத்தில் கடந்து விட்ட நிகழ்வுகளாய்
பதிந்து விட்ட போது கூட –
திரும்பிப் பார்க்க உயிரொன்று பூக்கிறது
நட்பின் மீது நீட்டி எழுந்து நின்ற உறவாய்!

‘அப்பா..’ என்றழைக்கையில்;
ஆம்! சிலிர்த்துத் தான் போனேன் –
உறவு உயிர்வரை போலும்!
——————————————–
வித்யாசாகர்

இரும்பெனக் கொண்ட இதயத்தில் தான்
எத்தனை எத்தனை ஓட்டைகள்
வாழ்வின் பயங்கள்..???

அத்தனையையும் –
அன்பினாலும்,
விட்டுக் கொடுத்தலாலும்,
உண்மை புரிதலாலும்,
விசால மனம் கொள்ளும் தெளிவிலும்
அடைத்து விடுகையில் –
நமை அறியாதெழும் நம் கம்பீரம்;
வீரமெனக் கொள்ளப் படும் தோழர்களே!

இனிய அன்பு வணக்கம்!