வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

1
இருட்டில்
அடித்துக்கொண்டிருக்கும் அலாரத்தில்
தான் எழுந்திருக்காவிட்டாலும்
தனக்கு அருகே இருப்பவர்களெல்லாம்
எழுந்துகொள்கிறார்களென்றுத் தெரியாமலே நாம் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம்..

அலாரம் காற்றில் தனது கூச்சலை
இரைத்தபடியே
யாரினுடிய தூக்கத்தையேனும்
கெடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறது..
———————————————–

2
பழஞ்சோற்றில் கைவைக்கும்போது
சில்லென்று குளிர் விரலுள் நுழைகையிலும்,
சுடச்சுட உண்கையில்
நாக்கு சுட்டுவிடுகையிலும் –
எத்தனைப் பேர்
பசியிலெரியும் பல
ஏழ்மை வயிறுகளைப் பற்றி எண்ணுகிறீர்கள்?

எண்ணத் துவங்குங்கள்
பழஞ்சோறோ சுடுசோறோ
எங்கேனும் யார் பசிநெருப்பையேனும் அணைக்க அதை
எண்ணியாவது வைப்போம்..
———————————————–

3
பழையப் புத்தகங்களையும்
புதியப் புத்தகங்களையும்
வாரியணைத்துக் கொள்ளும்
சிறுபிள்ளைகளுக்குத் தெரியாது
அந்தப் பழையப் புத்தகங்களில் ஏதோ சில
ஏழை மாணவர்களின் படிப்பிருக்கிறது என்று;

பெரியோர்கள் பெற்றுக்கொடுங்களேன்; ஒரு
புத்தகம் கிழிகையில்
ஒருவரின் வாழ்க்கையையேனும் அது
தைத்ததாக இருக்கட்டும்..
———————————————–

4
வீடு கட்டும்போது
நிறைய பார்த்துப் பார்த்து கட்டுகிறோம், சரி
நிறைய ஆடம்பரப் பொருட்களை வாங்கி
அடுக்குகிறோம், சரி
தேவையற்றதையெல்லாம்
மனதிற்குப் பிடித்தும் பிடிக்காமலும்
என்றோ உதவுமென்றெண்ணி
வாங்கி வாங்கி வீட்டிற்குள் சேர்க்கிறோம்;

சில வீடுகளில்
பணக்கட்டுகள் ஆபரணங்கள் கூட
இடத்தை அடைத்துக்கொள்வதை வீடு எப்போதும்
வெளியில் சொல்வதில்லை,

ஆனால் மனசாட்சி உள்ளவர்கள்
கொஞ்ச இடைத்தை வெற்றிடமாக்கி
வையுங்கள் மனதுள்;

அது –
பிறரைப் பற்றியும் சிந்திக்கத் தேவைப்படும்..
———————————————–

5
இரண்டோ நான்கோ மிளகாய்
சமைக்காமலே வதங்கியும்,
நான்கோ எட்டோ கருவேப்பிலை
மற்றும் காய்கறிகள் காய்ந்தும்
தரையில் விழுந்தும்,
பத்தோ இருபதோ அரிசிகள்
எடுக்கும்போதும் அரிக்கும்போதும்
சிந்தியும் சிதறியும்,
ஒரு கைப்பிடியோ அல்லது
ஒரு தட்டுச் சோறோ அவ்வப்பொழுது மீந்து
அதைக் கொட்டியும்விடும் பொழுதுகளில் –

நமக்குத் தெரிவதில்லை
நாம் ஒரு தேசத்தின் வறுமைக்கு
பலரின் பட்டினிக்கு
காரணமாகிவிடுகிறோமென்று..
———————————————–

6
குழந்தை –
ஒரு சாக்கலேட்டினை எடுத்து
நமக்குத் தெரியாமல் தின்றுவிட்டாலோ,
பருப்பு டப்பாய்க்கருகில் இருக்கும்
பிஸ்கட் பொட்டலம் திறந்து அதுவாகவே
இரண்டு பிஸ்கட்டை எடுத்துக்கொண்டாலோ,

அல்லது யாருமில்லா நேரம்பார்த்து
ஒரு கைப்பிடிச் சர்க்கரையை வாரி
வாயில் கொட்டிக்கொண்டாலோ
பிடித்து அடிக்கிறோம்;

கேட்டால் திருட்டைக் கற்றுக்கொள்ளும்
என்று பயம்;

அதே குழந்தைக்கு முன்
நாம் என்னென்னவோ பேசுகிறோம்
ஏதேதோ செய்கிறோம்;
குழந்தைகள் அங்கிருந்தும்
நடத்தையில் தவறுவதை நாம்
நிறையவே அறியவேண்டியுள்ளது..
———————————————–

7
தொலைகாட்சியை
சத்தம் கூட்டி வைக்காதே,

சோப்பினை அளவிற்கு மீறி
கரைக்காதே,

எரியும் விளக்கின் மின்சாரமோ
மின்விசிறியின் காற்றோ
ஒரு சொட்டுத் தண்ணீரோ வீணாக வேண்டாம்,

சோறாயினும்
அளவோடு உண்,

சட்டைத் துணியைக் கூட
போதுமானதை உடுத்து,

யாரையும் அதட்டியோ
பிறர் அதிரவோ அவசியமின்றிப் பேசாதே,

தெருவில் விழுந்துக்கிடந்தாலும் அது
தனதில்லையெனில் அதைத்
தானெடுக்க விரும்பாதே,

தங்கத் தாலியோ
மஞ்சள் கட்டியக் கயிறோ
இருப்பதில் உடுத்துவதில் உண்பதில் இன்பம் காண்
நல்லவனாய் இரு, வாழ் என்றெல்லாம்

சொல்லிக்கொடுப்பதைக் காட்டிலும்
வாழ்ந்துக் காட்டுங்கள்;
குழந்தைகள் அதைப்பார்த்து
தானே நன்கு வளரும்..
———————————————–

8
பூமியின் அடர் இருட்டில்
பேயிருக்கிறதென்று பயந்தோம்,
வானத்தின் வெளிச்சத்தில்
சாமியுண்டென்று நம்பினோம்,
காற்றின் வேகத்தில்
குளத்தின் ஆழத்தில்
எரியும் நெருப்பிலெல்லாம் மனிதர்களைத்
தொலைத்தோம்,
மனிதர்களை இப்படிப் பெறுவதும்
தொலைப்பதுவுமாய்
சாமியை நம்புவதும் பேயிடம்
பயம் கொள்வதுமாய் மாறி மாறி
மாறி எங்கோ வந்துநிற்கிறது வாழ்க்கை;

வெறும் தன்னை
யாரென்று அறியவோ
நிருபிக்கவோ திராணியில்லாமை நமது
படிப்படியான கண்மூடித் தனத்தையும்
அதன் மீதான அசட்டு வெற்றியையுமே காட்டுகிறது;

இருந்தும் எப்படியோ நாம் மரிக்கையில்
நமதுக் கல்லறையின்மீது மட்டும்
நம்மை யாரோ என்று
தெரிந்தாற்போல் எழுதிக் கொள்கிறது உலகம்,

உண்மையில் நாம் யார்? ஏன் பிறந்தோம்
எங்கிருந்துத் துவங்கினோம்?
யார் வழிகாட்டி?

கேள்விகள் போதும்
கேள்விகளுள் சாவதைக் காட்டிலும்
தனது பிறப்பை அறிய
தானே யெண்ணியப் படி வாழ்வோம்; எங்கோ

நமது எண்ணங்களின் ஓரிடத்தில்
நாம் பிறந்ததன் காரணம்
நாம் வாழவேண்டியதன் அவசியத்தைச் சொல்லித்தரும்;

சொன்ன இடத்தில நிற்பதற்காக நாம்
பிறப்பைத் தீர்க்கலாம்
மீண்டும் பிறக்கலாம்
பிறப்பை யொழிக்கலாம்..

சூழ்ச்சுமம் உடைய உடைய
கற்றல் பெருகப் பெருக – நீளும் காலம்
நமைப் பற்றி அறிய நமக்கு உதவலாம்;

வார்த்தைகள் புரியப் புரிய உள்ளூறும்
சொற்களின் உச்சத்தைப் போல
வாழ்க்கை எதுவென்று அறிய அறிய – அந்த
இடத்தின் நிர்வாண நிமிடமோ வருடமோ
எல்லையற்று விரியலாம்;
நாம் ஓரிடத்திலில்லாததையும் உணர்த்தலாம்,

எதுவாயினும் –
ஞானமென்பது அறிதல் மட்டுமே,
அறிய முற்படுவோம்..
———————————————–

9
விடிகாலைப் பனிதுளியைப் போல்
அதில் பட்டுத் தெறிக்கும்
வெய்யிற் கதிர்களைப் போல்
வெப்பத்தைக் குடிக்கும் வெள்ளிநிலாப் போல்
நிலவை விழுங்கிய இருட்டைப் போல்
இருட்டிலிருந்து உதிக்கும் –
சூரியனைப் போல் பனிச் சாரல்களைப் போல்,

பிறக்கும் மனிதனுக்கும்
இறக்கும் மனிதனுக்குமிடையே
வாழவதற்கென எல்லாம் கொடுத்துவைக்கவேப்
பட்டிருக்கும்;

எடுத்துக் கொண்டோமா ? இல்லையா
என்பதை யறியவே –
மரணம் தேவைப்படுகிறது;

மரணம் பேசுகிறது
ஒவ்வொருவரின் மரணமும்
பேசுகிறது,
அவருக்குப் பின் அவர் வாழ்ந்ததைப் பேசுகிறது,
வாழ்ந்தவரின் மகத்துவத்தைப் பேசும்
மரணத்தின் புள்ளிக்கு முன் – ஒரு
பெரியக் கதையிருக்கும்;

அந்தப் பெரியக் கதையில்
நன்மைகள் நிறைந்திருக்க
அரியதைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள்..

சிந்தனையின் ஆழத்தில்தான் நம் வாழ்வின்
ரகசியங்கள் உடைகிறது,
மரணம் கூட
ஒரு நிகழ்வாகவே அங்கு நிகழ்கிறது..
———————————————–

10
ஏர்போர்ட்
புதிதாகக் கட்டிவிட்டோம்
நட்சத்திர ஓட்டல்கள்
நிறைய வந்துவிட்டன
கிளப்கள் பெருகும் அளவிற்கு
நாகரிகம் வளர்ந்துவருகிறது
பீரும் பிராந்தியும்
கண்ணீருடனும் சிரிப்புடனும் சேர்ந்தே
பாட்டில்களில் அடைக்கப்படுகிறது
முழுச் சட்டை புல் ஹேன்ட் சர்ட்டாகவும்
கால்சட்டை பேண்டாகவும்
கொட்டாங்குச்சித் தண்ணீர் வாட்டர் பாட்டிலாகவும்
மாறிவிட்டது,

எப்படியோ – நம்
ஆசைகளை கூரைவீட்டிலிருந்து இடித்து
மாடிவீடுகளுக்கு மாற்றிக்கொண்டோம்
சுவற்றில் அடிக்கும் வெள்ளையைக் கூட
பல்லிளிக்கும் இளஞ்சிவப்பாகவோ
பச்சையாகவோ
மஞ்சளாகவோ பூசிக்கொள்கிறோம்,

மாறியதன் முழுமை புரிவதற்குள்
மாற்றமில்லையேல் வாழ்க்கையில்லை என்று
வசனம் வேறு..,

எல்லாம் சரி –
மனிதராய்
நாமின்று எங்கு நிற்கிறோம்?

நாம் யார்?

நாம் பிறந்ததன்
அர்த்தம் தானென்ன?

நம்மைப் போல் நாம்
எத்தனைப் பேரை நன்றாக
வாழவைத்திருக்கிறோம்?

ப்ச்…
அது கெடக்கு விடுங்க
என்னப் பெரிய்ய்ய்ய்ய வாழ்க்கை (?)!!!

நான் கவிதையை முடிச்சிட்டு
இங்குட்டுப் போறேன், நீங்க படிச்சிட்டு
அங்குட்டுப் போங்க..
நாம போன தெருவிற்குப் பெயர்
நாசமாப் போன தெருவாக யிருக்கட்டும்…’

என்று
விட்டுவிடலாமா?

இல்லை
விடக்கூடாது
வாழ்வது ரசமானது,
வாழ்க்கையை ரசமாக அமைத்துக்கொள்ளமுடியும்
பிறருக்காக வாழும் வாழ்க்கை
இனிமையானது,
அதை செதுக்கும் உளி
நம்மிடமே இருக்கிறது; செதுக்கிக் கொள்ளுங்கள்..
———————————————–
வித்யாசாகர்

இடம் : சந்தவசந்தம் இணைய அரங்கம்
கவிதையின் கதைக் கரு : ஐயா தமிழ்த் திரு. இலந்தை சு. ராமசாமி

புவியாளும் கவிராஜன் தாய்போல
உலக நிலமெங்கும் வடிக்கின்ற பாட்டுக்கு
தனதன்பாலே இடம்வார்த்து வளம்சேர்க்கும்
இணைவேண்டா இனிதான அரங்கிற்கு ‘

மனதாலும் இடந் தந்த ஐயா இலந்தைக்கும்
ஏனையப் பெரியோர்க்குமென் பணிவான வணக்கம்!

தலைப்பு : குருவே குருவே சரணம்…

வெண்பனிச் சாரல்வந்து இமை மூடமூட
ஈரமதும் இனிக்கும் மாதம்,
சந்தனவாசமும் செந்நிற ஆடையும்சேர்ந்து
செய்த தவறுகளைக் களையும் நாட்கள்;

மனச்சலவைசெய்ய மணிமாலையணிந்து
அய்யன் மலையேறயிருக்கும் காலை,
அவன்நாம மலர் தூவி பாதக்கமலம் பணிந்து
உள்ளம் பக்தியில் திளைத்த வேளை;

விரதநாட்கள் கழிந்து குருவின் பாதம் வணங்கி
இருமுடியேற்க யிருந்தோம்; குருவோ
பொறுவென்றுரைத்து ஏனோ பனியில் தலைநனைய
விருட்டென்று எழுந்துப் புறத்தே நடந்தார்

அகத்தே அவன் நாமம் சொல்லி
வெளிக்கண் திறந்திருந்த நாங்கள் பயத்தில் பதைக்க
அவள் வந்தாள்,
ஒரு மின்னல் வெட்டும்போல் வெட்டி
வீடுபுகுந்து உள்ளே மலரெனமாறி வீழ்வதுபோல்
ஒரு பெண் வீழ்ந்தாள்;

மூர்ச்சையோ முடமோ
பார்க்கையில் நெஞ்சம் தவிக்குமழகு
யார்பொருட்டிங்கு வந்தாளோ
ஏனோ வீழ்ந்தாள் நங்கை (?)

நாங்கள் உற்ற விரதம் கெடுமோ
இல்லையவள்
உயிர்விட்டால் அறம் விழுமோ
என் செய்வேன் இறைவா என்று நான் தவிக்க;

மூத்த சாமிகள் முகம் திருப்பிக்கொண்டு –

‘ஐயோ யிவன் பாவம்
அவள்தடம் கண்ணில் பட்டதே தீட்டு,
யாரும் முகங்கூட காணாதீர் சாமி,
அவள் போனால்போகட்டுமது விதி; நமக்கேன் சபரிசாபம்
விட்டு விலகிப்போவோம் வாரீர்’ரென
மொத்த சாமிகளும் கூச்சலிட

நானோ –
தொட்டதும் ஒட்டுமோ தீட்டு; எனில்
தொடாது மிருகமாய் நீவிர் வாழும்,
உயிர் –
மலரெனக் காயும் முன்னே
மனிதம் ஒரு சொட்டு நீராகவேனும் ஆதல் தர்மம்;
எங்கே-
பாலோ தயிரோ உண்டா கொடுப்பீர், பாவமிவள்
உயிர் காப்பீர்’ ரென்று இங்குமங்குமாய் ஏதேனும் தேட;

அசுரன் இவனே –
பூஜையை அழிக்கும் மகனே
நீ ஒரு கல் நகர்ந்தாலும் குற்றம் –
அவளை ஒருதரம் தொட்டாலும் பற்றும்
இருகரம் தூக்கி யாம் சபிப்போம்
நீ செய்த அபத்தத்தைச் சொல்லிப் பழிப்போம்
குருவின் கடைக்கண் கூட எரிக்கும்
இருமுடி சுமக்கஉனை மறுக்கும்
உனக்கு மலையுமில்லை
ஐயப்பன் அருளுமில்லை; போ’வென்று சபிக்க;

நான் –
அவளை பெண்ணென மறந்தேன்
ஒரு உயிரென மட்டும் மதித்தேன்
விருட்டென்று எழுந்தேன்’
பால் –
அபிஷேகக் குடம் தூக்கிநடந்தேன்;

அபத்தம் அபத்தமென்றெல்லோரும் சலிக்க
அவளை மடிமேல் தூக்கிநான் சரிக்க
அய்யன் மலைபோல் முன்வந்து நிற்க
ஐயா அருளுமென்றெண்ணி –
குடம்பாலை யவள்மீது நான் தெளிக்க

அவள் மின்மினுக்கும்
இரு கண்கள் திறந்து
எனை கண்கண்ட கடவுளென்று வணங்க
தாயம்மா நீயென்றுத் துதித்து
மீதப் பாலள்ளி அவளருந்தக் கொடுத்தேன்

அவள் மெய்சிலிர்க்க எழுந்து நின்றாள்
சுற்றும் முற்றுமென
இதழ் படபடக்க எமைக் கண்டாள்
காணும் விழியில் கோபம் ததும்ப
எல்லோருக்கும் கைதூக்கி வணக்கம் என்றாள்

எல்லாம்
இவளா பெண்
இல்லை
இவளே அவள் அசுரி
எரிக்கும் இருவிழி பாரீர்
தீட்டு ஒட்டும்முன் ஒதுங்கிப் போவீர்;

என்று சொல்லி யொதுங்க –

அவள் கர்ஜித்தாள்
கொண்டையை அவிழ்த்துவிட்டாள்
முடிபறக்க –
மூன்று நான்கென நாலாப்புறமும்
பயமெடுக்க ஆடினாள்

ம்ம்ம்ம்.. ம்ம்ம்.. ம்ம்.. ம்.. மென உறுமி
உறுமி
உறுமல் அடங்க அடங்க அடங்கி
தலைநிமிர்த்திக்கொண்டு
கூந்தலை வாரி கட்டிக்கொண்டு
எல்லோரையும் பார்த்து வணங்கினாள்;

கதிகலங்கிப் போனோரை பயம் நீங்க
வணங்கி –

பெரியோரே வணக்கம்
வதையில் மயங்கி விழுந்தேன்
பொறுப்பீர் பரமே காக்க
தொட்டால் ஓட்டுமோ தீட்டு
பெண்ணாய்ப் பிறந்ததே பாவ(ம்) மிழுக்கோ
உந்தன் தாயவள் தீட்டென்று ஒதுங்கி
வெறும் ஞானப்பால் குடித்தா நீ வளர்ந்தாய் ?
நரம்பென்றும் உடல்முகமென்றும் மூழ்கி
உள்ளே –
அந்தத் தீட்டிற்குள் தானே மாதம் பத்து கிடந்தாய் ?

இருந்தும் தாய்போல நீ என்னைத் தாங்கி
இம்மாந்தர்தம் தீண்டாமையைத் தகர்த்தாய்
நீயே தெய்வம் சாமி
நீயே தெய்வம் வாழி’ என்று எனைமட்டும் வாழ்த்தி யவள்
வெளியிலேற –
மணக்கும் சந்தனம் புகும்பின்னே
வெளிர்த்த முகத்தோடு குரு சாமி வந்தார்

சுருக்கும் பார்வைக்குள் கேள்வி கோர்த்து
சொடுக்கும் நேரத்துள் சொல்லுங்கள்
யாரவள் இங்கேப் பெண்ணென்று பாய –

எல்லோரும் –
இளசாமி இவனென்றுக் காட்டி
பழி சாட்டி பலபேச்சு பேசி
பூமி பொறுக்கா பொய்க்கதை நூறு பூட்டி
தொட்டான் பெண்ணை என்றார்
மடியில் சாய்த்த கதையெல்லாம் சொன்னார்

நெஞ்சமிவர் பேச்சுக்குக் கூச
நடுவீட்டின் கலசமது நடுங்க
பொருக்கார் குருசாமி அந்தோ
இனி –
என்னாகுமோ என்றெல்லோரும் நிற்க

நெடுஞ்சாண்கிடையாய் வீழ்ந்து
ஐயப்பா சாமி சரணம் ஐயப்பா சாமி சரணம்
நாற்பது நாள் வணங்கி மலையேறி யென்ன
மகரஜோதி கண்டு மெய்யுருகி புண்ணியமென்ன
எங்கோ அவனென்று தேடி
நாளும் –
அலைந்திங்கே ஆவதென்ன,
உள்ளே அவனென்று நம்பி நீயும்
அவளைக் காத்ததேப் பெருந்தர்மமாகும்
பெருந் தர்மமாகும்
அதற்கே நின் பாதம் பணிந்தேன்; இது
அவனையும் அறிந்தநற் பாதமன்றோ’ என்று

பெருஞ்சாமி
குருசாமி
நெடுஞ்சான் கிடையாய்
விழுந்துவணங்க –

அய்யன் திருவருளைக் கண்டேன்
மீண்டும் உடம்பாடி நின்றேன்
கண்ணிரண்டில் அவன் காட்சிப்  பொங்க
கையெடுத்து வணங்கிச் சொன்னேன் –

ஐயா..
குருவே குருவே சரணம்
ஐயப்பன் அருளே அருளே கரணம்
தெய்வம் தேடி அலைந்தேன் – இங்கே
அஃதும் யாதென்று அறிந்தேன்; நீயே நீயே ஐயா
அய்யன் முன்னான முதல் தெய்வமையா
நின் பாதம் தொட்டே நின்றேன்;
ஆங்கே அவன் கீர்த்தி சேர்த்தே கண்டேன். குருவே குருவே சரணம்…
குருவே குருவே சரணம்…
————————————————————————————
வித்யாசாகர்

ஒரு மாத்திரைப் போடுங்க
ஒருநாள் ஆயுள் குறையும்
போடாதுபோனால் –
வாழ்வின் இரண்டுநாட்கள் குறையும்
எது உங்களுக்கு வேண்டுமென்றார் மருத்துவர்,

உயிர்வேண்டும்
உயிர்கூடு வேண்டும்
உயிர்கூடு தாங்கும் ஆயுள்
சற்று நீளவேண்டுமென்றேன்

சர்க்கரைக்கு ஒன்று
கொழுப்பிற்கு இரண்டு
ரத்தக்கொதிப்பிற்கு மூன்றுவேளைக்கு அரைமாத்திரை
ஈரல் பாதிக்கப் பட்டுள்ளது அதற்கொன்று
மாத்திரைகளால் வயிறு புண்ணாகாதிருக்க
உணவிற்கு முன் காலையும் மாலையும் ஒவ்வொன்று

இப்படி
நாட்களை மாத்திரைகளால்
கழித்துக் கொண்டிருந்தார் மருத்துவர்,

எனக்கு சாகக்கூட ஒன்று
கேட்கவேண்டும் போலிருந்தது..
—————————————————————————-

உப்பு எதிலேயும் சேர்த்துக்காதீங்க
காரமும் வேண்டாம்
புளிப்பு மசாலா கூடாது
சர்க்கரை நாக்கில் பட்டால் விசமென்றெண்ணி
வெளியில் உமிழ்ந்துவிடவும்
காலையில ஒரு மணிநேரம்
மாலையில் ஒரு மணிநேரம் நடந்தே ஆகணும்
வயிறு நிரம்ப சாப்பிடக்கூடாது
உணர்ச்சிவசப்படலாகாது
கோபம் ரொம்ப கெடுதல்
சிரிச்சமுகமா இருங்க; மனதை
இலேசாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள் சரியா ?

ம்; எது சரி?
ஏனிந்த வாழ்க்கை ?
எது இனி இனிக்குமெனக்கு ?

என்றெண்ணிக் கொண்டு
திரும்பி எனது மனைவியின் முகம் பார்த்தேன்
அவள் முகத்தை –
வேறுபக்கம் திரும்பிக்கொண்டு விசும்பினாள்

பிள்ளைகளைப் பார்த்தேன்
அதுக பாவம்
ஐயோ அப்பா சீக்கிரமாப் போய்சேர்ந்திடுவேனோ
என்று பயந்து
மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்கப் பார்த்தன

எனக்கு, ‘நான் போனால்
என் பிள்ளைகளின் கதியென்ன ஆகுமோ என்ற
எண்ணம் வர, கண்ணீர் குபீரென்று விழிநிரம்பியது

அதற்குள்
அப்பா, அதலாம் ஒன்னுமில்லைப்பா
சரியாயிடும்பா கவலைப்படாதீங்கப்பா என்று
எனக்கு ஆறுதல் சொல்லமுயன்று
கட்டிப் பிடித்தவாறு
தோள்மீதும் மார்மீதும் பிள்ளைகள்
சாய்ந்துக்கொண்டன..

எனக்கு அவர்களின் அப்பா எனும்
குரலைக் கேட்கவும்
அவளின் அன்பிலூறியக் கண்ணீரைத் தாங்கவும்
இன்னும் கொஞ்சகாலம் தேவைபட்டது..

மருத்துவரைப் பார்த்து
சரி; சர்க்கரை உப்பு புளிப்பு ஏதுமே
வேண்டாம் டாக்டர்
எல்லாவற்றையும் நிறுத்திவிடுகிறேன்
எனது பிள்ளைகள் எனக்குப் போதுமென்றேன்,

மாத்திரைகள் என் மிச்ச நாட்களைத் தின்ன
பணம்கேட்டுக் காத்திருந்தன..
————————————————————————————————–

மனைவி தெருவில் நடந்துப் போகையில்
தூரநின்று கண்டேன் அழகாகத் தெரிந்தாள்

நான் தூங்கியெழுந்து
கண்ணாடி பார்க்க எத்தனித்தேன்; எதிரே
அவள் வந்து நின்றுக்கொண்டு
நீங்கள் எத்தனை அழகென்று முத்தமிட்டாள்

சற்று நேரத்தில் பிள்ளைகள் புறப்பட்டு
பள்ளிக்குச் செல்ல அணிவகுத்து நிற்கையில்
அவர்களைப் பார்த்து பார்த்து கண்கள் பூரிப்பில்
பணித்துப்போனது,

நல்லக் குடும்பத்தின் நாட்கள்
காலத்தின் அவ்வப்பொழுதைய அழகையும்
அழுகையின் ஈரத்தையும்
சிரிப்பின் சப்தத்தையும்
மனிதர்களின் மொத்த நினைவையும்
மௌனத்தின் கனத்தையும்
சேர்த்தெடுத்துக் கொண்டே நகர்கிறது..
———————————————————————-
வித்யாசாகர்