வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

உலக மக்களின் மொத்த பரபரப்பினையும் குத்தகைக்கு எடுத்துக் கொண்ட ஒரு பிரபல்யம் மிக்க அசைவ உணவகமான சனியாண்டி விலாஸ் வாசலில் வந்து நின்றது அந்த மீன்களை சுமந்து வந்து விற்பனைக்குக் கொட்டும் மீன்பாடி வண்டி.

பழக்கத்தின் பேரில் மிக லாவகமாக ஈர வலையில் சுற்றிக் கட்டப் பட்டிருந்த மீன்களை எடுத்து முதுகு மேலிட்டு சற்று சாய்ந்தவாறு நடந்து உள்ளே சென்றார் ‘அந்த மீன் வியாபாரியால் அனுப்பப் பட்ட தொழிலாளி ஒருவர்.

“இருப்பா இருப்பா அதோ அந்த மேசை மேல கொட்டு”

கொட்டி மீன்களை மேஜையில் பரப்பி –

“பார்த்தியா, மீனு துள்ளோ துடிக்கோ எப்படி ஜம்முனு இருக்கு..?”

“பாதி செத்து போச்சு போலிருக்கே, பழைய மீனை கலந்துட்டாரா உங்க முதலாளி?”

“அட, என்னண்ணே நீ, என்னைக்கு நாங்க அப்படி கொடுத்தோம் இப்படி பேசுற, எல்லாம் கடல் ல இருந்து இறக்கியாந்த புது மீன் ண்ணே, செவல பிச்சி பாரேன் தெரியும்”

“சரி சரி போ, நாளைக்கு வந்து பணம் வாங்கிக்கோ”

அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே இரண்டு மீன்கள் மட்டும் மேஜையிலிருந்து எகுறி வாசலை நோக்கி ஒன்றாக குதித்தன. அந்தமீன் கொண்டு வந்தவர் வெளியே போக, உணவகத்தின் சொந்தக் காரரான மற்றொருவர் குனிந்து மீனை எடுக்கப் போக அதற்குள் வாசலில் ஒருவர் நேர்த்தியாக தலைவாரி மாநிற முக வாட்டத்தில் வெள்ளையும் அடர்நீள வண்ணச் சட்டையுமாக தோளில் ஒரு தோள் பையை மாட்டிக் கொண்டு நுழைய, மீனை அப்படியே கீழே போட்டு விட்டு எழுந்து ஓடிபோய் “வாங்க ஐயா வாங்க உள்ளே கைகாட்டி மிக மரியாதையோடு அழைத்துக் கொண்டு போய் தனியாக ஓர் நல்ல மேஜையாக பார்த்து அமரவைத்து, அமரும் முன் சுத்தம் செய்து, பின் சற்று புன்னகைத்தவாறே மௌனம் காத்து, நலம் விசாரித்து மேஜை தொடைக்கும் வேறொரு நபரை அழைத்து மேலும் மேஜையை சுத்தமாக துடைக்க சொல்லி, சீரகமிட்டு வெந்நீர் கொடுத்து பிறகு என்ன வேண்டுமையா என்றார் – அந்த சனியாண்டி விலாசின் முதலாளி

“கோழிக் கால் சூப்பு இருக்கா?”

“ஐயா நீங்க அதலாம் சாப்பிடுவீங்களா?”

“ஏன் சாப்பிடக் கூடாதா?”

“யாருங்க சொன்னது நம்ம சாப்பிடத் தானுங்க கடவுளே படச்சாரு”

“அப்படியா..?”

“அபப்டி யெல்லாம் இல்லீங்கோ, ஏதோ நமக்கு தெரிந்ததை சொன்னேங்க.. டேய் ஐயாவுக்கு ஒரு கோழி கால் சூப்பு கொடு”

கொண்டு வர ஒருவர் ஓடினார். என்னடா முதலாளியே இந்த ஆட்டம் ஆடுறார் அரசியல் வாதியோ என்றொரு நினைப்பு வேலை செய்பவர்களுக்கு எல்லாம் வர, ஒருவருக்கொருவர் குசுகுசுவென்று லேசாகப் பேசிக் கொண்டார்கள்.

“வேற என்னங்கையா வேணும், நீங்க இங்க வந்தது ரொம்ப சந்தோசங்க, எங்க கடைக்கே இனி ஒரு மரியாதை கிடைக்குங்கையா”

“உங்கள் அன்பு பெரிது, இறைவன் உங்களுக்கு எல்லாம் பெரிய மனதை கொடுத்திருக்கிறார். பரவாயில்லை நீங்க போய் வியாபாரம் பாருங்க, நான் எனக்கு என்ன வேண்டுமோ அதை சொல்லிக் கொள்கிறேன்”

“அட வியாபாரம் என்னங்கையா வியாபாரம், வராதவங்க வந்திருக்கீங்க, உங்களை விட ஒருநாள் வியாபாம் தான் கெட்டாலும் வருத்தமில்லீங்க, எனக்கு என்ன வேணும்னு மட்டும் சொல்லுங்கையா”

அவரின் அன்பினால் உயிர்வரை மெச்சிப் போனார் அவர். “என்னென்ன இருக்கு இங்கே சாப்பிட?”

“மெதக்குரதுல கப்பலு; பறக்குரதுல விமானம் தவிர எல்லாமே உண்டுங்க”

“எண்ணெய்ல போட்டு நல்ல முறுவல் போல கோழி காலை மட்டும் வருப்பாங்களே அதென்ன?”

“கோழி பகோடா???!!”

“இல்லையே.. வேற…”

“ஆமாங்க, லெக் ப்ரை..”

“ஆங்.. அது ஒரு தட்டு கொடுங்க”

“சரிங்கையா சாப்பிட ரொட்டி போட்ருல்லாங்களா, சும்மா ஜம்முனு இருக்கும், கூட ஒரு மசாலாவும் போட்ருவோம்”

“சரி ஒரு மசாலாவும், ஒரு முட்டை பிரியாணியும் கொடுங்களேன், இருக்கா?”

“என்னங்க நம்ம கிட்ட போய் இருக்கான்னு, ஏம்பா ஐயாவுக்கு நல்லா நாட்டு முட்டை போட்டு ஒரு பிரியாணி, ஒரு விடலை கோழியா பார்த்து புடிச்சி ஒரு மசாலாவும் போட்டு கொண்டுவா”

“இனிமே கோழி புடிச்சி தாமதம் ஆவுமே, இருக்கிறதை கொடுங்க”

“அதலாம் இல்லீங்க, மெஷின்ல போட்டா அஞ்சே நிமிஷம் பிச்சி கழுவி சுத்தமா கொடுத்துடும், கோழி செத்ததும் தெரியாது; சுட்டதும் தெரியாது, இப்போ வந்துடும் நீங்க சூப்பு குடிங்க”

“கோழி செத்ததும் தெரியாது; சுட்டதும் தெரியாது’ எனும் வார்த்தை வலித்தது”

”என்னங்கையா.. வேற எதனா???”

“இல்லை ஒன்னும் வேண்டாம், இன்றைய நாளிதழ் இருந்தா கொடுங்களேன்”

நாளிதழா நாளிதழ். சூப்பா சூப். கறியா கறி என எல்லாமே கேட்டதும் அவரின் கைக்கு வந்தது. சற்று நேரம் நாளிதழ் புரட்டினார். சூப்பு சூடாகக் கொடுத்து குடிக்கச் சொல்லிக் கேட்டதற்கு சூடு ஆரட்டுமென்று சொல்லி விட்டார். அருகில் சாப்பிட வந்து அமர்ந்தவர்கள் எல்லாம் அவரையே பார்த்தனர். சிலருக்கு அவரை தெரிந்திருந்தது. நிறைய பேருக்கு அவரின் முகம் பரிச்சயப் பட்டிருந்தது. ஆனால், எல்லோருக்குமே அத்தனை இவரென்று சட்டெனத் தெரிந்திடவில்லை.

இன்னும் சற்று நேரத்தில் அவர் கேட்ட இதர வகைகளும் மேஜைக்கு வந்தது. கொசுறாக தூரத்தில் ஒருவன் அவரைப் பற்றி இன்னொருவனுடன் கிசுகிசுத்ததும் அவருக்கு காதில் கேட்டது. அதற்கும் சிரித்துக் கொண்டார்.

“பெரிய எழுத்தாளர், உயிர் பற்றி எல்லாம் நிறைய எழுதுவார். யாரையும் துன்புறுத்தக் கூடாதுன்னெல்லாம் சொல்வார். மரமும் செடியும் கூட என் ஜாதி என்பார், ஆனாலும் இங்க கடிக்க மட்டும் கால் கேட்கிறது”

அவர்கள் பேசிக் கொண்டது முதலாளி காதில் விழுந்திருக்கும் போல், அவர் ஓடிப போய் என்னண்ணே வேணும்? உங்களுக்கு வேண்டியதை வாங்கி சாப்பிட வேண்டியது தானே? அவரைப் பத்தி என்ன கோளாறு பேசுறீங்க”

“நாங்க தவறா ஏதும் பேசலையே”

“பேசலை சரி, பேசிப் புடுவியலோன்னு தான் பதறி போயிட்டேன்”

“அவரு நல்லா தெரிந்தவரோ உங்களுக்கு?”

“அவர் கொடுத்த உத்வேகமும், அவர் புத்தகம் படித்து கத்துக்குன தைரியமும் நம்பிக்கையுந்தாங்க இந்த கடையே”

அவர் காதிலும் அது விழுந்திருக்க வேண்டும் போல். திரும்பி அவர்கள் பக்கம் பார்த்தார். சுற்றி முற்றி கடை முழுதும் பார்த்தார். நீண்டு அகன்ற வளாகம் கொண்ட அசைவ உணவகம். தனக்கே தெரியாமல் தன் எழுத்து கொடுத்த நம்பிக்கையில் வந்தது எனில் பெருமைதான் என்றாலும், உயிர்கள் அறுத்து ருசிக்கத் துணிந்துவிட்டு அதற்கும் நியாயம் கர்ப்பிக்கும் அசைவ உணவகமா என்று எண்ணிக் கொண்டார்.

“அவரோட ஒரு புத்தகம் விட்டதில்லீங்க நானு, கல்யாணம் விசேஷம்னா கூட இவர் புத்தகத்தை இனாமா வைத்துதான் தாம்புலமே கொடுப்பேன்”

மனதிற்குள் நன்றி நிறைய அவரை பார்த்தார் அந்த எழுத்தாளர் சந்திரோதயன். அந்த முதலாளிக்கும் அவர் பார்கிறார் என்பது தெரிந்திருந்தது. என்றாலும் இதை வாய்ப்பாக எடுத்துக் கொண்டார், தன் மனதில் இருக்கும் மரியாதையை அவருக்குத் தெரிவிக்கும் தருனாமாக அவர் எண்ணிக் கொண்டார்.

“சரி, அவர் கடல் பத்தி ஒரு புத்தகம் எழுதியிருக்காரே அதை படித்திருக்கீங்களா?”

“ம்ம்ம்ம்…”

“அது ஏன், இப்போ ஒரு தொடர் எழுதுறாரே வார இதழ்லக் கூட தொடர்ந்து வருதே அதைப் படிக்கிறீங்களா?”

“ம்ம்.. மீனும் மீனும் பேசிக் கொண்டன’ தானே.., படிக்கிறேன், அதான் எனக்கே ஆச்சர்யாமா இருக்கு, எழுதினவரா இதலாம் சாப்பிட்றாருன்னு, ஏதேனும் காரணமிருக்கும், இல்லாம செய்யமாட்டாங்கல்ல”

நிமிர்ந்து அவர்களைப் பார்த்தார். கடைசியாய் அந்த முதலாளி சொன்ன வார்த்தையும் அவருடைய நம்பிக்கையும் அவருக்கு நிம்மதியை தந்திருக்க வேண்டும். லேசாக புன்முறுவல் செய்துவிட்டு நாளேட்டினை மடித்து மேஜையின் ஓர் புறம் வைத்தார். சூப் ஒரு கிண்ணத்தில் மூடி வைக்கப் பட்டிருந்தது. திறந்தார். மிளகு தூள் தூவி.. மசாலா வாசத்தில் சுவைகூட்டும் மனம் வீச சற்று ஆவியும் பறந்தது கிண்ணம்தாண்டி.

மெல்ல யோசித்துக் கொண்டே, தயங்கித் தயங்கி ஒரு மினர் சூப் விழுங்கினார்..

‘உள்ளே ஒரு உயிரின் பச்சை வாசம் இறங்கி திராவகம் போல உடலெங்கும் கலந்து பரவியது’. அடுத்து அதை கீழே வைத்து விட்டு கோழிக் கால் மசாலாவினைத் திறந்தார். ரத்தம் திரிந்த மிளகாய் தூள் நிறத்தில் சிவக்க சிவக்க அதுவும் மணத்தது. எடுத்து ஒரு ஓரமாக கடித்து விழுங்கினார்..

‘ச்சே.. என்னை கொடுத்தால் கூட இம்மனித இனம் இப்படித் தான் கண்டம் துண்டமாக வெட்டி என் அடையாளமே தெரியாமல் சுவை பட சமைத்து விடும் இல்லையா(?), தின்னத் துணிந்த நாக்கு இனி எதை மிச்சம் வைத்து தன்னை பாதுகாப்பானவன் என்று காலத்திற்கும் சொல்லிக் கொள்ளுமோ தெரியவில்லையே இறைவா?!!!!

“ஐயா சரியா இருக்குங்களா எல்லாம்?” அந்த முதலாளி ஓடி வந்து கேட்டுக் கொண்டார்.

“எல்லாமே தவறாய் போன பின், இது சரி என்றால் கேட்க யாரிங்கே தயார் என்றார்’ தாடையில் கைவைத்துத் தாங்கிக் கொண்டு அந்த முதலாளியை பார்த்தவாறே.

அந்த முதலாளி அவரின் கண்ணாடிக்குள் தெரியும் அவரின் இரு விழிகளுக்குள் வழியும் ஈரத்தை ஊடுருவி பார்த்து “என்னங்கையா பண்றது உலகம் கற்றுக் கொண்டது போல் வாழ்ந்தும் கொள்கிறது என்றார்.

“ஓ…. ஆமா ஆமா.. சரியாய் சொன்னீங்க”

“தப்புன்னு தெரிந்தா நாளுக்குப் பின்ன திருத்தித்தானெங்க கொள்றோம். இது தவறுன்னு சொல்லித் தர ஆள் வேணும்ல”

“சரி தான்”

“நான் எல்லாம் சும்மா தெருவுல சுத்தனவன் தாங்க, உங்க புத்தகமெல்லாம் படித்த பிறகு தான் புத்தகம் படிக்கிற பழக்கம் எப்படி தன் வாழ்க்கையையே மாற்றும்னு தெரிந்துகிட்டேன்”

“புத்தகம் நாம் பணம் கொடுத்து வாங்குற குரு மாதிரி. படிக்க படிக்க பாடம் தான். நேரம் அதிகம் கிடைக்காதவங்க தேர்ந்தெடுத்தேனும் படிப்பது நல்லது”

“ஆமாங்க, நான் பார்த்து பார்த்து தாங்க படிப்பேன்” அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே இன்னொருவர் முட்டை பிரியாணி கொண்டு வந்து வைத்தார். ஆவியும் வதக்கிய மசாலா மனமும் சுள்ளென்று மூக்கில் ஏறியது.

“சரிங்கையா நீங்க சாப்பிடுங்க நானாக உங்களுக்கென்று வேற ஏதேனும் (ஸ்பெசலா) பிரித்தியேகமா போட்டுக் கொண்டாறேன்”

அவர் நகர, முட்டை பிரியாணியிலிருந்து ஒரு கவளம் அள்ளி வாயில் போட்டார். இரவையும் பகலையும் தன் மலட்டுத் தனத்தை எண்ணி எண்ணி கண்ணீர் வடித்து ஒரு மழலையின் குரலுக்கு ஏங்கி, சாகக் கூட முடியாமல் வாழ்வினை கழிக்கும் பல தாயுள்ளங்களின் கண்ணீர் அவர் நினைவில் வருத்தமாய் சொட்டியது.

எல்லாவற்றையும் வைத்துக் கொண்டு மலைப்பாக பார்த்தார். திரும்பி ஜன்னலின் வழியே மரத்தின் மீது நின்று கத்தும் காகம், தூரத்தில் சாலையை கடந்து போகும் மாடுகள், வாலாட்டி பின்னே ஓடும் நாய், மதில் மேல் நின்று மியாவ் என்று பாவமாக கத்தும் பூனை, காற்றின் மொழிக்கெல்லாம் தலை அசைத்துக் கொண்டு ஆடும் மரம், வெயிலுக்கு பயந்து நிழலில் வந்து நிற்கும் மனிதர்கள், இட்டது தன் கடமையென்று தெருக் காதுகளை பிய்த்துக் கொண்டு போகும் வாகனங்கள், பக்க வாட்டில் காற்றின் கைபிடித்துக் கொண்டு பறக்கும் சிவந்த மண் தூள்களும் அதன் வாசமும், காலில் விழுந்து மிதி பட்டாலும் சரியாக அணையாமல் கடந்து செல்லும் குழந்தைகளின் நாசியில் நுழைந்து அவர்களின் ஒரு சொட்டு உயிரையேனும் எல்லோரின் முன்னிலையிலும் குடித்துக் கொள்ளும் வெண்சுருட்டுத் துண்டுகள் என எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறார்.

ஒரு பெரு மூச்சினை இழுத்துவிட்டுவிட்டு, உள்ளே திரும்புகையில் மேஜையின் மேல் கொட்டிவைக்கப் பட்டுள்ள மீன்களின் மேல் பார்வை படுகிறது. உயிருக்கு போராடியும்; விட இருக்கும் மிச்சம் மீதி உயிரின் மரண வலி தாளாமலும் துடித்தும் கொண்டிருக்கும் மீன்களைப் பார்க்கிறார். மேஜையின் மேல் இருக்கும் இறைச்சியையும் பார்க்கிறார், உள்ளே உயிரின் பச்சை வாசத்தின் நெடி தொண்டை நெட்டி வெளியே உரைக்க; இதுவரை தான் வலியுறுத்தி வந்த மனிதம் கண்ணீராய் அவரின் மனதை நனைக்கிறது.

அந்த மேஜையின் மேல் கொட்டிவைக்கப் பட்டுள்ள அத்தனை உயிரையும் காப்பாற்ற, என்னை ஒருவனை வேண்டுமெனில் வெட்டி எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று சொன்னால் என்னை வெட்டிவிட்டேனும் அந்த மீன்களை விட்டுவிடுவார்களா??? என்னை ஒருவனை கொன்றுவிட்டு அத்தனை உயிர்களையும் காக்க, அறிவு பெறுமா இச் சமூகம்???

அதற்குள் ஒருவர் ஒரு அன்னக் கூடை போன்ற அலுமினியப் பாத்திரம் கொண்டு வந்து மீன்களை எல்லாம் வாரிப் போட்டுக் கொண்டு போனார். மேஜைக்கு கீழே ஒதுங்கி இரண்டு மீன்கள் மட்டும் வாளை அசைத்துக் கொண்டு கொஞ்சம் இருக்கும் உயிரைவைத்துக் கொண்டு, அவரையே பார்த்துக் கொண்டேப் போனது. அவைகள் இருக்கும் தன் மிச்ச உயிரையும் தனக்கென்று புத்தகம் எழதிய அந்த சந்திரோதயனைப் பார்த்துக் கொண்டே போக்க எண்ணியிருக்கும் போல்.

என்றாலும் அதிசயமாய் மீன் வாரிச் சென்றவர் அவ்விரு மீன்களைச் சரிவரப் பார்க்க வில்லை. எப்படியோ தன்னிரு கண்கள் தப்பித்தது போல, அவ்விரண்டு மீன்களும் தப்பித்துக் கொண்டதாய் அவருக்கு ஒரு நிம்மதி எழ, சட்டென்று எழுந்துச் சென்று அம்மீன்களை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே ஓடி சமையல் அறைகளின் வாசலின் வழியாக வெளியே போனார்.

பெரிய பெரிய பாத்திரங்கள் எல்லாம் அங்கே கழுவப் போடப் பட்டிருந்தன. இரண்டு மூன்று வேறு ஏதோ பழைய எந்திரங்கள் இருந்தன. குழாய்கள் வசதி செய்யப் பட்டிருந்தது. ஒரத்தில் ஒரு இரும்பு சல்லடையினால் மூடி ஓரளவு நீர் நிரம்பிய ஆழக் கிணறு ஒன்றும் இருப்பது தெரிந்தது. வேகமாக சென்று அந்த இரும்பு சல்லடையினை நீக்கி அந்த இரண்டு மீன்களையும் பூவெடுத்து தூவுவதுபோல வலித்துவிடாமல் கிணற்றிலேப் போட்டார்.

நீரின்றி, வெளிவெப்பத்தின் கொடூரத்தினால் விட யிருந்த தன் கடைசி உயிரின் ஒரு துளி அந்த கிணற்று நீரில் நனைந்து உயிர்பூக்கும் துள்ளல் உடம்பெல்லாம் பரவியது அந்த இரு மீன்களுக்கும். உயிர்பெற்றுவிட்ட ஆனந்தத்தில் துள்ளிக்குதித்து இங்குமங்குமாய் நீந்தி; அவர் பாதம் தேடி அலைந்தன அம்மீன்களிரண்டும். நன்றி சொல்ல வடித்த அவைகளின் ஆனந்தக் கண்ணீரெல்லாம் அவருக்கு தெரியாமல் அந்த கிணற்று நீரோடு கலந்து போனது..
——————————————————————————————-
தொடரும்.. (மீன்கள் இன்னும் நிறைய பேசும்..)

இதற்கு முன்..

அமைதியாய் இசைத்துக் கொண்டிருந்த கடல் திடீரெனப் பொங்கியது. உலகை மடியில் தாங்கிக்கொண்டிருந்த பூமியின் கடல்பாகம் லேசாக அதிர்வுற்றன. நிலத்தின் நடுக்கத்தில் நிலைகுலைந்த கடல் பொங்கி அலையெனத் திரண்டு ஒரு ராட்சத வடிவில் கரையின் ஓரமிருந்த கிராமங்களுக்குள் எட்டியவரை புகுந்தன..

‘ஐயோ.. ஐயோ.. போச்சே போச்சே எல்லாம் போச்சே சுனாமி வந்துடுச்சே… கடல் துரோகி.. கடல் துரோகி.. நாங்க உன்னைக் கும்பிட்ட பாவமா இது? நீ நல்லாயிருப்பியா!!!!!!!!! கடலே நீ நாசமாப் போக……………’

பொங்கும் கடலே மாயமாய் வற்றிப்போகுமளவிற்கு கடலெல்லாம் ஏழைகளின் சாபங்கள் தண்ணீராய் நிறைந்தன…

ஒரு பிடி சோறுக்கே கடலை நம்பி வாழும் கரைவாழ் மக்களின் வீடு போய், உறவு போய், வாழ்வே இன்னும் பல கேள்விக் குறிகளாய் மாறி, நம்பியிருந்த கடலாலேயே அவர்களின் வாழ்க்கை சூன்யமாகுமெனில்; அந்த பெற்ற வயிறும், எறும்பு போல சேர்த்த மனிதனின் மனமும், கடலை சபிப்பதைத் தவிர; மீண்டும் கடலிடம் மன்றாடி மன்னிப்புக் கேட்டு கடலுக்குள் சென்று தன் வாழ்வினை தேடுவதைத் தவிர வேறென்ன அறிந்திருக்கும்?!!!

எப்படியோ அசுர வேகத்தில் வந்தாலும்; ஓரிரு வினாடியில் கரையிலெல்லாம் பரவி திரும்பச் சென்றன அலைகள். சோகத்தின் சுவடுகளின் மீது நின்று கத்தி கதறிய அப்பாவி ஏழைகளின் குரல் கடலெல்லாம் நிறைந்து நிற்க, கரை புகுந்த அசூர அலை தன்னால் அள்ளிக்கொள்ள முயன்றவரை; அள்ளிக்கொண்டு கடலில் புக, அதன் தலைவிரிக் கோலம் ஊரெல்லாம் செய்தியாக புகுந்து கொண்டிருந்தது.

கடல் மட்டும் தனக்கொன்றுமே நடந்திடாதது போலவும், யார் தவறிற்கும் தான் காரணமே இல்லையென்பது போலவும், எப்பொழுதும் போல் சலனமேயின்றி இசைக்கத் துவங்கியது.

திடீரென.., சுனாமி தின்ற கிராமத்தின் ஓரப் பகுதியிலிருந்து அப்பொழுது தான் கேட்டது அந்த ஒரு தாயின் அவலக் குரல்..

‘ஐயோ என் புள்ள.. எம் புள்ள போச்சே.. ஏம் பச்ச புள்ளைய தூக்கி போச்சே, கடல் நல்லாருக்குமா; மோசக்காரி; என்னை கொண்டு போ.. என்னை கொன்று போடு.., நாசமாப் போனவளே.. ஏ கடலே நாங்க உன்னை கும்பிட்டது தவறாடி????????? உன்னை கும்பிடுவது தவிர வேறென்ன குறையடி வைத்தோம்?? தாயே.. கடல்கொண்டவளே – ஏம் பிள்ளையை கொடேண்டி.., அம்மா அம்மா ஏங் குழந்தையை கொடுத்திடும்மா..’

மனதை கவ்வி இழுத்தது அந்த தாயின் ஓலம் கேட்கையில். அவள் கதறிக் கொண்டே ஓடி கடலுக்குள் விழப் போனாள். சாகப் போனார். கணவரும் சொந்தமும் ஓடிச் சென்று அவளை தூக்கி வந்து வீட்டின் வாசலில் பாயில் கிடத்தி மொத்த வீடும் சேர்ந்து அவளை சுற்றி அமர்ந்துக் கொண்டு வயிற்றில் அடித்துக் கொண்டு அழுதது.

என்ன நினைத்தாரோ, அந்த தாயின் கணவர் எழுந்தார் ‘ச்சே………. என் குழந்தையே போனபிறகு நானிருந்து என்ன செய்ய’ என்று சொல்லி ஓடிச் சென்று கடலில் குதித்து; ஆழக் கடல் நோக்கி நீந்தி தற்கொலை செய்துக் கொள்ளப் போனார்.

அவரை ஒரு கூட்டம் மீண்டும் ஓடிப் போய் வாரிவந்து வாசலில் போட்டு குடித்த நீரையெல்லாம் வயிற்றை அழுத்தியெடுக்க; கடல் கண்ணிசைக்காமல் பார்க்கும் ஒரு சாதுவான குழந்தையினைப் போல அவர்களின் அழும் கண்களை பார்த்து பார்த்து அலையாய் பொங்கியது.

அது சற்று தூரம் கடந்த அடுத்த கரைப்பகுதி. சுனாமி வந்து ஒரு ஊரையே கொண்டு சென்ற விளிம்பில் மக்களுக்கோ வீடுகளுக்கோ அப்பகுதியில் சேதமில்லை என்றாலும்; கரையில் வீட்டின் வாசலில் பாய் விரித்துப் போட்டு வைத்திருந்த குழந்தை எழுந்து கரையில் விளையாடிக் கொண்டிருக்க, அதையும் சேர்த்து தன் வெறிப்பல்லுக்கு கிடைத்த வெற்றிலை போல் மடித்து சுனாமி தூக்கிக் கொண்டுச் சென்ற கொடூரத்தின் கதறலும் சோகக் காட்சிகளும் தான் மேலேக் கண்டது. .

அதேநேரம், உள்ளே, கடலுக்குள்ளே, சற்று அக்கரை கடந்த தூரத்திற்கு அப்பால் கரையின் ஓரம் பார்த்தவாறு நீந்தி வந்துக்கொண்டிருந்தன அந்த இரண்டு மீன்களும்..

“ஏய்… சீக்கிரம் வா நானுனக்கு ஒரு பெரிய விருந்து வைத்திருக்கேன்”
“விருந்தா??? கடல்ல நமக்குக் கிடைக்காத அப்படி என்னத்த நீ எனக்கு விருந்தாக்கி விடுவாய் அப்பாவி மீனே???

“போதும் உன் குறும்புத் தனம், வேகமாக என்னோடு வா காட்டுகிறேன்..”
“இரண்டு மீனும் விரைந்து செல்ல, அந்த பெண்மீன் ஓடிச் சென்று, ஒரு துள்ளல் துள்ளி; அந்த அசூர அலை கொண்டு வந்துவிட்டிருந்த அக்குழந்தைக்கு அருகில் போய் நின்றது.

“பார்த்தியா!!!!!!!! இப்படி ஒரு விருந்து உனக்குக் கிடைக்குமா இந்தக் கடலில்???”

“ஐயோ இது மனித குழந்தை இல்ல??????????!!!!!!!!!!!!” அந்த பென்மீனின் தோழிமீன் அதிர்வுற்றுக் கேட்டது.

“ஆமாம், அதனால தான் வினோத விருந்தென்றேன்” அந்த பெண் மீன் சொல்ல

“அடிப் போடி இவள, நீ எல்லாம் ஒரு நல்ல பிறப்பே இல்ல, முதல்ல இந்த குழந்தையைத் தூக்கு கரையில கொண்டுபோய் விடலாம்”

“அதலாம் முடியாது..”

“முடியாதெல்லாம் முடியாது. நீ தூக்குவியா இல்ல நான் வேற யாரையாவது கூப்பிடவா…?”

அந்த தோழிமீன் உறுதியாக கேட்க, அந்த பெண்மீனும் சேர்ந்துத் தூக்கி; இரண்டு மீனுக்கும் நடுவே குழந்தையை கிடத்திக் கொண்டு கரையை நோக்கித் நீந்தின அந்த மீன்கள்.

“நீ ஏம்பா இப்படி இருக்க?” அந்த பெண்மீன் கேட்டது.

“எப்படி..?!”

“நியாயம்.. நீதி.. தர்மம்.. வெங்காயம்.. வெள்ளப் பூண்டுன்னு..”

“அது என் இயல்பு. எனக்கு என் வாழ்க்கை அப்படித் தான் தெரிகிறது”

“சரி நீ இவ்வளோ பன்றியே………….. உன் குழந்தையை என்ன பண்ணுவ? அது உன்னை மாதிரியே இருக்கும்னு நினைக்கிறியா?”

“அப்படி நினைத்தால் அது என் பெருத்த முட்டாள்தனம். என் குழந்தை என்ன மாதிரியே இருக்கணும்னு எந்த சட்டமும் எழுதப் படவில்லை. அந்த குழந்தை அந்த குழந்தைப்போல வளரனும், அதன் வளர்ச்சிக்கு பெத்தவங்க நாம பலமா இருக்கணும் அவ்வளவுதான்”

“அப்போ உன் குழந்தை உன்னை மாதிரி எல்லாம் நல்லா வளரவில்லை என்கிறாயா?”

“ஏன் அதுக்கென்ன, அது நல்லா தான் வளருது. குழந்தையை நாம வளர்த்தா தான் அது தப்பு தப்பா வளரும். அதை நம் வாழ்க்கையை பார்த்து வளர வைக்கனும். அதோட வாழ்க்கையை அந்த குழந்தை உணர்ந்து வாழ நாம தோழமையான ஒரு வழிகாட்டிப் போலவும் பலமாவும் இருக்கணும் அவ்வளவுதான்..”

“ஆமா நீ மாமிசப் பூச்செல்லாம் தின்னமாட்டியே, தாவரமா தின்னுவியே இப்போ உன் குழந்தை என்ன பண்ணும்”

“அதுவும் வெறும் தாவரம் மட்டுமே தின்னுது”

“அதையும் கெடுத்துட்டியா?”

“இதுல கெடுக்க என்னடியிருக்கு…, ஒரு குழந்தையை வளர்க்கும் உரிமை தான் நமக்கு இருக்கேத் தவிர, அதை வளர்க்கும்போதே தவறா வளர்க்க நமக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை”

“அதெப்படி?”

“ஒரு குழந்தையை வளர்க்கும்போதே சிகரெட் பிடிக்க சொல்லி கொடுத்து, குடிக்கப் பழகி சொல்லிக் கொடுத்து வளர்ப்போமா? அது அந்த குழந்தையின் வளர்சிக்கான சுகாதாரக் கேடில்லையா?”

“ஆமாம்..”

“அதுபோலத் தான் இதுவும். வளர்க்கும் போதே பிற உயிர்களை அடித்து சுவைத்து தின்ன சொல்லிக் கொடுத்துவிட்டால் அது என்ன செய்யும் கண்ணில் பட்டதெல்லாம் அடித்து தின்னத் தானே செய்யும்”

“அப்போ மாமிசமே குழந்தைக்கு தரக் கூடாதுன்றியா?”

“ஆமாம். கண்டிப்பாக தரக் கூடாது”

“ஹா ஹா நீ சொல்லுறது எல்லாம் கேட்டா சிரிப்பு தாண்டி வருது”

“ஏன்..”

“நீ இன்னும் எத்தனை வருடம் இப்படி பொத்தி வைப்ப? இன்னும் கொஞ்சம் வளர்ந்தா அது உனக்குத் தெரியாம தின்னதான் போகுது, அப்போ என்ன பண்ணுவ?”

“அதுக்கெல்லாம் வாய்ப்பே கொடுக்கக் மாட்டேண்டி நான், அதுக்கு பிடிக்குதுன்னு சொன்னா அதை தடுக்க எனக்கென்ன உரிமை இருக்கு. இப்போ நாம வளர்க்கும்போது கொடுத்து வளர்க்கக் கூடாது. நாளைக்கு அது வளர்ந்தப் பிறகு அதுக்கு எது சரி எது தவறுன்னு புரிய ஆரம்பித்த பிறகு, எனக்கு இது வேணும் எனக்குப் பிடித்திருக்குமான்னு சொன்னா நான் மறுக்கக் ஒன்றும் போவதில்லை. குழந்தைகள் அவர்களின் விருப்பம் சிந்தனைகளை கொண்டு வளரனும், அப்போதான் அந்த குழந்தைகளால் நாளைக்கு சமுதாயத்தில் புதிய மாற்றங்கள் வரும். அவர்களின் வாழ்க்கைக்கான கட்டமைப்பு அமையும்”

“கொடுக்கக் கூடாதுன்ற, கொடுபேன்ற, ரெண்டும் நீ தாண்டி சொல்ற”

“நான் சொல்லவந்ததை உனக்கு சரியா சொல்லலைன்னு நினைக்கிறேன். நாம சின்னவயசிலேர்ந்து வளர்கிறோம், அப்படி வளர்கையில், அதன் சம்மதமில்லாமல் ஏன் பிற உயிர்களை கொன்று உண்ணும் வழக்கத்தையும் அதுகளுக்கு சொல்லித் தரனும்? அதை செய்யவேண்டாம். ஒருவேளை அது வளர்ந்து, உலக நடத்தையோடு சேர்ந்து நிற்கையில் ‘அதற்கும் ஆசை வந்து உண்ணவேண்டுமென்று கேட்டால் அது அக்குழந்தையின் சுதந்திரம். அதை என்னால் தடுக்க இயலாது”

“அப்படி வா வழிக்கு, அப்போ அது தின்னாமையா போய்டும்..”

“ஆனால் ஆது என் குழந்தை..டி. அதற்கு சரி எது, தவறு ஏதென்று தெரியும். எனவே என் குழந்தை எது சொனனாலும் அதை நான் தலைமேல் ஏற்பேன்..”
இரண்டு மீனும் பேசிக் கொண்டே கரைக்கு வந்தன, கரையின் அருகாமையில் இருந்து குழந்தையை சுனாமியில் இழந்த ‘அந்த வீட்டின் வாசலிருந்து ஒருத்தி மட்டும் கடலையே வெறித்துப் பார்த்தாள்.
சடக்கென அதிர்ந்தாள். கடலிலிருந்து இரண்டு மீன்கள் கரைநோக்கி நீந்திவருவதையும், மேலே எதையோ ஏற்றி வருவதையும் கண்டு ஓடி வருகிறாள்..

அருகே வர வர அந்த மீன்கள் சுமந்து வருவது ஒரு குழந்தை என்று தெரியவர, அந்த பெண் எழுந்து கடலை நோக்கி ஓடுகிறாள்.

கடலை நெருங்க நெருங்க அந்த மீன்கள் சுமந்து வருவது அந்த வீட்டின் குழந்தையைத் தான் என்பது தெரிந்துவிட அவள் பதறினாள், குழந்தையை பார்த்ததும் பேச நாவிழந்து, செய்வதறியாது ஓடிச்சென்று அந்த மீன்கள் கொண்டுவந்து கரையிலிட்ட குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு வீர்ர்ர்ர்ரென்று கத்தினாள். எல்லோரும் கடல் நோக்கி ஓடி வர அந்த தாயும் மயங்கிக் கிடந்த தந்தையும் எழுந்து ஐயோ ஏம் பிள்ளையென்று ஓடி வருகிறார்கள்.

“குழந்தை.. குழந்தை.. செல்வா.. செல்வா.. எங்கள் செல்வம்.., எங்கள் வீட்டின் செல்வமே, வெளிச்ச மேயென்று எல்லாம் சொல்லி வயிற்றில் அடித்துக்கொண்டு கத்துகிறார்கள் எல்லோரும் மாறி மாறி.

ஐயோ ஐயோ என குழந்தையை பார்த்து கதறுகிறாள் தாய். குழந்தை வயிறு முழுக்க தண்ணி குடித்து வாயிலும் மூக்கிலும் நுரைதள்ளி, மலம் கழித்து பற்கள் இடுக்கிக் கடித்து கடல்மண் அப்பி விகாரமாக கிடந்தது. வயிறு மட்டும் உப்பி உப்பி சுருங்கியது. உடம்பில் ஒரு கடைசி துடிப்பு இருப்பதாக கணித்தார்கள் அவர்கள்.

என்றாலும், யாருக்கும் என்ன செய்வதென்றெல்லாம் யோசனை வரவில்லை. ஒருவர் மட்டும் சுதாரித்து ‘நேரத்தை கடத்தாதீங்க மருத்துவர்கிட்ட கொண்டுபோய் காட்டுவோம்’ என்கிறார்.

அந்த கூட்டம் துடிப்பு தான் நிக்கலையே எப்படியும் குழந்தையை காப்பாற்றி விடுவார் மருத்துவர்’ என்று கடலை நோக்கி கையெடுத்துக் கும்பிட்டுக் கொண்டே ஓடியது.

அவர்களுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் இரண்டு கடவுள்கள் தான் ஒன்று கடல், இன்னொன்று மருத்துவர். கடல் சிலரைக் கொன்றுபோட்டாலும் பின் பலரை வாழவைக்கிறது, மருத்துவரும் வாழவைத்து விடுவாரென்ற’ மனிதநம்பிக்கையை சுமந்துக் கொண்டே அந்த கூட்டமும் மருத்துவமனை நோக்கி ஓடியது.

கரையில் குழந்தையை விட்டுவிட்டு சற்று தூர நின்று இவைகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த இரண்டு மீன்களும் சிரித்துக் கொண்டு கட்டி பிடித்துக் கொண்டன..

பார்த்தியா ஒரு குழந்தை தான் மனிதகுலத்தின் வீட்டிற்கே உயிர். வெளிச்சம். அது இல்லைனா அந்த குடும்பமே நிராகதியாகிவிடும். அது தான் நமக்கும் அந்த மனிதர்களுக்கும் உள்ள வித்யாசம்.

“அதலாம் சரி தான்; ஆனால் அந்த வலி அவர்களுக்கு நம்மை கொள்ளும்போது இல்லையே?” அந்த பெண்மீன் கேட்டது.

“இல்லாமல் எல்லாம் இல்லை…”

“நீ தான் சொல்லிக்கனும். நம்மை கொன்று தின்று தின்றே அவர்கள் பழகிவிட்டார்கள். அது அவர்கள் சுபாவம் போல்; துடிக்க துடிக்க நம்மை பிடித்து அறுத்து இப்படி ஒரு இனத்தையே அழிக்கிறதே இந்த மனித ஜனங்கள்.. ச்ச!!!”

“போடி இவளே.. நீ இயற்கையை என்னன்னு நினைத்த? அவரவர் தவறுக்கு அவரவருக்கு தண்டனை கிடைக்கும்”

“கூண்டோட நம்மை அழித்த பிறகா?”

“அப்படி இல்லடி, சரி விடு, திரும்ப திரும்ப ஏன் அதையே பேசுவானேன், ஆனா, ஒன்னு மட்டும் உறுதியா கேட்டுக்கோ.. ‘இந்த கடல் உள்ளவரை நாமலும் அழிய மாட்டோம். கடல் இல்லாத அன்று மனிதரும் இருக்க மாட்டார். ஆக மனிதர் இருக்கும் வரை நாமும் இருப்போம். ஒர்தினம் மனிதருக்கு புரியும் நாமும் ஓர் உயிர்தான், நமக்கும் அறுத்தால் வலிக்கும்தான், நாமும் உயிர்பயமெல்லாம் உள்ளவர்தான், நாமும் இறப்பதற்கு துடித்துத் தான் போகிறோம் என்று புரியும். நமக்குள்ளும் உறவுமுறையும் வாழ்க்கைநெறியும் உண்டென்று புரியவரும். அன்று மனித இனம் நம்மை தின்பதை விட்டுவிடும். அதற்கு பின் நாம் சுதந்திரமாய் நீந்தி கடலை வலம் வருவோம்..

அந்த தோழிமீன் தன் பகல் கனவோடு அந்த பெண்மீனைப் பார்த்து சொல்ல, அதை அந்த பெண்மீனும் நம்பி சிரித்துக் கொண்டே அதன் வால்பிடித்துக் கொண்டு கடலுக்குள் ஆழ ஆழ நீந்திப் போனது..

அதேநேரம், கரையிலிருந்து ஒரு மீனவக் கூட்டம் கடலை வணங்கி, சுனாமி வந்த சேதி கூட தெரியாமல் கடலின் வேறொரு கரையிலிருந்து அம் மீன்கள் இருக்கும் திசை நோக்கி கடலுக்குள் புகுந்தது..
——————————————————————————————–

மீன்கள் பாவம் மடிந்துக் கொண்டே இருக்கின்றன மனிதர்களால். தன் ஒவ்வொரு உயிரையும் மனிதரின் நாவில் ஊரும் ஒருதுளி எச்சில்சுவைக்காக மெல்ல மெல்ல இழந்துக் கொண்டிருந்தன. அந்த மீன்களின் வலி, துடிப்பு, வாழ்க்கை என ஒன்றையுமே நாம் சிந்திக்காதவரை ‘மனிதன்; மனிதமிருந்தும் மிருகம்போல்தான் ஆசையால் சிருத்தே போகிறான்..
——————————————————————————————-
தொடரும்.. (மீன்கள் இன்னும் நிறைய பேசும்..)