வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

குவைத்தில், கொட்டா மழை கொட்டினாலும், மாதம் தவறாது முதல் வெள்ளிக் கிழமையன்று இலக்கிய கூட்டம் நடத்தும் ‘குவைத் தமிழோசை கவிஞர் மன்றத்தின்’ இன்றைய இலக்கிய நிகழ்வுகளும் தரம் குறையாதவை. மன்ற பொது செயலாளர் பாவலர் பிரமோத் ராஜன் தலைமையில் விழா துவங்க, தலைவர் உ.கு. சிவகுமாரின் உற்சாகமாக உரையினையடுத்து தம்பி தாராவின் ‘தமிழோசை’ பற்றிய சிறப்புக் கவிதை சக்கைபோடு போட்டது.

அதை தொடர்ந்து, கவிதையில் காதல் என்ற தலைப்பில் பாவலர் வித்யாசாகரும், கவிதையில் வாகை என்ற தலைப்பில் பாவலர் கருங்குளம் சிவமணியும், கவிதையில் வீரம் என்ற தலைப்பில் பாவலர் ஆனந்த ரவியும், இன்னும் கவிதையில் ஈரம், கவிதையில் ஈகை என ஐந்து தலைப்புகளில் ஐயா சாதிக் பாஷா தலைமையில் கவியரங்கம் கர ஓசைகளோடு முடிய, ஐயா கவிசெய் சேகர் அவர்களின் தலைமையில் தேனினும் இனிது தமிழ் என்ற தலைப்பில் பாவலர் முனு.சிவசங்கரனும், சங்ககால புத்தகங்களை படி என்ற தலைப்பில் பாவலர் பழ கிருட்டிண மூர்த்தியும், இஸ்லாத் ஒரு பார்வை தலைப்பில் பொறியாளர் திரு ராஜசேகரும், கம்யூனிசம் பற்றி ஒரு பகிர்வு என்ற தலைப்பில் திரு சியாம் அவர்களும் என வேறுபட்ட தலைப்புக்களில் கருத்தரங்கமும் விமரிசையாக நடந்தேறியது. இடை இடையே பாடகர்கள் கணேஷ் மற்றும் இலங்கேஸ்வரனின் பாடலில் சொக்கிப் போக முடிந்ததும், முடிவில் இப்தார் விருந்துமென வயிறும் மனதும் அறிவும் நிறைந்து விழா நிறைவுற்றதென்பது மிக மகிழ்விற்கும் மிக்க நன்றிகளுக்கும் உரிய உன்னத செயலாகும்!

விழாவில் தமிழ் தமிழர் சார்ந்த கேள்வி பதில் போட்டியும் நடைபெற்றது, அதில் போட்டிக்கான பரிசை பாவலர் முனு.சிவசங்கரன் பெற்றுக் கொள்ள  இறுதியாய் அரங்கத்தில் மிச்சமிருந்த வெற்றிடத்தை தன் நன்றியுரையினால் நிறைத்து, கலந்து சிறப்பித்த அனைவருக்கும் இன்முகத்தோடு விடை தந்தார் முன்னாள் பொறுப்பாளரான பாவலர் விட்டுக் கட்டி மஸ்தான் அவர்கள்.

தமிழ்; இதுபோன்ற நல்ல மன்றங்களாலும், உயர்ந்த படைப்பாளிகளாலும் ஆர்வலர்களாலும் நிலைத்தே நீடு வாழுமென்ற நம்பிக்கை; தனையறியாது ‘விடைபெற்ற அனைவரின் மனதிற்குள்ளும்’ பூத்து விரிந்திருக்கும் என்பதில் சற்றும் ஐயமில்லை!

வித்யாசாகர்

சொக்கவைக்கும் தமிழில்
சொக்கித் தான் போனது காதலும்;
சொக்கித் தான் போனேன் நானும்
சொக்கவைத்தவள் அவள்!

அவளொரு –
மரத்த தமிழச்சி,

அந்த மரத் தமிழச்சி பற்றிய கவிதையில்
இதோ..யென் காதலிங்கே களம் கொள்கிறது..

தெருவெல்லாம் நெட்டையாய் நின்ற
பனைமரக் காலமது,

வாய்ஜாலம் விற்று தண்ணீர் பிடிக்கும்
ஒற்றைக் குட ‘நீருக்கான பஞ்சமது,

அந்தக் குழாயின் –
வாயடிச் சண்டையில்
கைகட்டி நின்றவளின் பார்வையிலிருந்து
பூத்ததெம் காதல்.

கண்களின் –
காட்சிப் பிழைபோல் தெரிந்த உலகத்தை
சற்று திருத்தி –
என் ஆண்டைகளின் வீரத்தை
போதித்தது காதலே.

அதோ…
சல் சல் சலங்கை ஒலியிட்டு
பவனி வருகிறாள் அவள்;
அவளின் கால் கொலுசு சப்தத்திலிருந்து
கரையத் துவங்குகிறது என் மனசும் காதலும்

அன்றெல்லாம் –
அவளை காணும் தினமே – நான்
வாழும் தினமென்றுக் குறித்துக் கொள்வேன்,
கானாதப் பொழுதுகளை –
கவிதைகளால் கிருக்கிச் செல்வேன்;
அதில் –
கவிதையில் – காதல் பூத்தது;
காதலில் –
அவளும் நானும் கரைந்தோம் கலந்தோம்
காற்றில் நடந்தோம்
கைவீசி போட்ட ஒய்யார நடையில்
ஜாதியின் மதத்தின் கண்களில் குத்தினோம்!

விழித்துக் கத்திய சமூகத்தை
உடைத்துப் போட்டதெங்கள் காதல்.

ஆம்;
ஜாதிக்கு மதத்திற்கு தலைவிரித்தாடும்
ஆட்டம் சொல்லி என்
நேற்றைய தலைமுறையை ஒரு நூற்றாண்டிற்கு
தட்டிவைத்ததிந்த சமுகமில்லையா?

மனித உயிரின் உயிர்பயமில்லாது
தன் சுயநல வெறியின் பசிக்கு
என் இளைய சமுதாயத்து உயிர்களை
தின்றதிந்த சமுகமில்லையா……?

இதோ கைகோர்த்துக் கொண்டு
கிணற்றில் வீழ்கிறோம்
முடிந்தால் பிரித்துக் கொள் உன் ஜாதியை என்றோம்,

வாய் பிளந்துப் பார்த்தது சமூகம்
எண்களின் பிணத்தை!

அதற்காக –
இறந்து விட்டோமென்று நினைக்காதீர்……..
என் தம்பி காதலிப்பான்
என் மகன் காதலிப்பான்
என் மகள் கூட காதலிப்பாள்
ஜாதி
மதம்
நாற்றமெடுத்துப் போகும்;

மனிதம் காதலில் மிஞ்சும்; காதல்
கவிதையாகும்!
கவிதையில் காதல் பூக்கும்!!
———————————————-
வித்யாசாகர்