வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

தொலைபேசியில்
கத்தி கத்தி பேசினாலும்
மனதின் சப்தம்
யார் காதையுமே
தொடுவதில்லை!

பயித்தியம் பிடிக்காத
நாட்களை –
இப்படித் தான்
எழுத்துகள் மென்று தின்றுவிட்டு
தன்னை கவிதை என்று
அறிவித்துக் கொள்கிறது!

ஒவ்வொரு பிணமாய்
வீழும்போதும்
மனிதன் தன்னை
சாகாவரம் பெற்றதாகவே
நினைத்துக் கொள்கிறான்;

மரணம் மட்டும்
நிகழாதிருக்குமே யானால்
மனிதன் கொள்ளும்
முதல் நபர் கடவுளாகவும்
இருக்கலாம்!

செரிப்பதற்கு
இனிப்பும்
ரசமும்
சோடாவும் குடிப்பவனுக்கு
பசிப்பவனை பற்றிய
சிந்தனை அற்றுப் போன
இடத்திலிருந்தே
முளைத்துக் கொள்கிறது
உலகின் அத்தனை போராட்டங்களும்!

குழந்தை கையோடு புத்தகம்

நீளப் பயணங்களில்
நிறைவில்லா தனிமைகளில்
ஒரு புத்தகமோ இல்லை
ஒரு கைக்குழந்தையோ
என் கையில் தவழ்ந்தால்-எனக்கு
போதுமாயிருக்கும்;

இரண்டுமே…
சூலடைந்து கருசுமந்து
வெளிவந்த படைப்புகள்தானே…!

இரு கையில் ஏந்தி எடுக்க
இதழ் திறக்க உச்சிமுகர
ஒரு நிமிடம் தியானிக்க…அந்த
பாலின் வாடைக்கும்- பச்சைத்
தாளின் வாடைக்கும்- எனது
தாயின் நினைவு உள்ளூறித்
தளும்பிவிடுகிறது!

முகப்பிலும் முக அமைப்பிலும்
படைத்தவரின் முக…வரி
பளீரெனத் தெரிந்துவிடுகிறது.
புரிந்தும் புரியாமலும்
அறிந்தும் அறியாமலும்
புத்தகமும் குழந்தையும் -நமக்கு
புதிர்ச்சொல்லிப் போகின்றன!

குழந்தையின்…
சிறுகைப் பிடித்து – சின்ன
நடைப் பழகி பார்க்கின்றேன் -அது
இரு கை விரித்து வானில்
எம்பிவிட துடிக்கிறது; நான்
இறுக்கிப் பிடிக்காவிடில் -அது
சிறகை விரித்து ஜிவ்…வென பறந்திடலாம்,

அதன் –
தளர்நடையோடு எனது
தளர்ந்தநடை தடுமாறிப்போகையிலே – எனக்கது
விரல்நீட்டி வாழ்வின்
வெளிச்சத்தை காட்டுகிறது!

அதை என் உயரத்திற்கு தூக்கியெடுத்து
கொஞ்சிப் பார்க்கின்றேன்
என் அவசர உலகமும்
அழுத்தமான அன்பும் -அதற்க்கு
அரைநொடியில் சலிக்கிறது!

அதன் உயரத்திற்கு குனிந்து
அருகமர்ந்து
அதன் உலகத்தில் புகுந்து
சரிக்கு சரியாய் விளையாடினால்
நாள் முழுதும் நீளும் கொண்டாட்டத்தில்
என் வயது –
குறைந்துகொண்டே வருகிறது!

நண்பர்களே… என்மீது அதன் உதடுபட்ட இடங்களையும்
உள்ளங்கால் தடங்களையும்
ஒற்றி நகலெடுக்க யாரேனும் எனக்கு
உதவி செய்தால் -அதை
கடவுளிடம் காட்டி -அவர்
பக்கத்தில் காலியான இருக்கையை
எனக்காக
இப்போதே கையகப்படுத்தி வைப்பேன்!
—————————————————–
முனு.சிவசங்கரன்