வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

என்ன அருமையாக
ஆங்கிலம் பேசுகிறாள்…

டமில் மட்டும்
தகராறாம்;

சிறுக்கியை –
தமிழச்சியென்று மெச்சிக்கொள்ள
ஒருவேளை –
நான் இறந்தபிறகு என் உதடுகள்
அசைந்துக் கொடுக்கலாம்
அசையாமலும் போகலாம்!

தொலைபேசியில்
கத்தி கத்தி பேசினாலும்
மனதின் சப்தம்
யார் காதையுமே
தொடுவதில்லை!

பயித்தியம் பிடிக்காத
நாட்களை –
இப்படித் தான்
எழுத்துகள் மென்று தின்றுவிட்டு
தன்னை கவிதை என்று
அறிவித்துக் கொள்கிறது!

ஒவ்வொரு பிணமாய்
வீழும்போதும்
மனிதன் தன்னை
சாகாவரம் பெற்றதாகவே
நினைத்துக் கொள்கிறான்;

மரணம் மட்டும்
நிகழாதிருக்குமே யானால்
மனிதன் கொள்ளும்
முதல் நபர் கடவுளாகவும்
இருக்கலாம்!

செரிப்பதற்கு
இனிப்பும்
ரசமும்
சோடாவும் குடிப்பவனுக்கு
பசிப்பவனை பற்றிய
சிந்தனை அற்றுப் போன
இடத்திலிருந்தே
முளைத்துக் கொள்கிறது
உலகின் அத்தனை போராட்டங்களும்!