வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

வானம் தொடாத
சிறகொன்று –
காற்றில் அலைந்து அலைந்து திரிந்ததில்
வெளியில் தெரியாத –
நிறைய முகங்கள்
வந்து வந்து களைகின்றன!

இழுத்துப் போர்த்திய
புடவைக்குள் –
மறைக்க இயலவில்லை அவனை;
அரவாணி!

எங்கோ ஒரு
சாவு மேளத்தின் சப்தம்
தொலைவிலிருந்து –
கேட்டுக் கொண்டு தானிருக்கிறது
நிறைய அழுகுரல்களையும்
மரணத்தின் வாசத்தையும்
விழுங்கிவிட்டு!

என் –
கழுத்திலிருக்கும்
தங்க சங்கிலியும்
கைவிரல் மோதிரமும் காப்பும்
எத்தனையோ ஏழை பெண்களுக்கு
கிடைக்காத தாலியை –
நினைவுபடுத்தாமலில்லை!

நிறைய வீடுகளில்
மின்விளக்கும்
மின்விசிறியும்
வெட்டியாய் எரிந்துக் கொண்டும்
இயங்கிக் கொண்டும் தானிருக்கிறது
வேறுசில வீட்டின் –
வெளிச்சத்தைத் திருடிக்கொண்டு!