அந்த கிழவனின் கண்களில் ஊடுருவித்
தான் பிறக்கிறது –
என் பார்வையும் பயணமும்!
அவனின் இதயம் வழியாகத் தான்
பேச ஆரம்பித்தன –
என் நாடிகளும் நரம்புகளும்!
அவன் உணர்வுகளிலிருந்து தெளிந்து வந்து தான்
சுயேட்சைப் பெற்றது –
என் மனசாட்சியும் லட்சியங்களும்!
அவன் கொள்கையின் அழுத்தத்திலிருந்து தான்
வளர்ந்தது –
என் வீரமும் விவேகமும்!
அவன் உண்ணக் கிடைக்காத உணவும்
உறங்கி செரித்திடாத பொழுதுகளுமே
என் பட்டமும் பாடமும்!
கடைசி வரை அவன் ஊன்றிடாத கைத்தடியும்
அணிந்திடாதக் கருப்புக் கண்ணாடியும்
கற்றுத் தந்தது தானென் – நம்பிக்கையும் பலமும்!
அவன் கற்றுத் தராத பாடம் மட்டுமே
எனக்கு மிச்சம் மீந்த –
தேடல்களும் ஞானமும்!
அவன் தொட்டும், சாய்ந்தும் வாசம் செய்த
ஆறடிக் கயிற்றுக் கட்டில் தான் –
எனக்குக் கொடுக்காமல் கிடைத்த உலகமும் சொர்கமும்!
ஆக, அவன் வாழ்வின் அர்த்தமாகவே
நீள்கிறது – என் வாழ்வின்
எஞ்சிய நாட்கள்!
அந்த நாட்களின்.. நிமிடங்களின்.. நொடிகளின்..
ஒவ்வொரு விளிம்பிலும் – எங்கே அவன் உயிர் படாத
கடைசி இடமெனத் தேடுகிறேன்.,
சுடுகாட்டு நெருப்பு எங்கோ தூர நின்று
எனைச் சுட்டு எரிக்கையில் –
அப்பா என்று அழுவதைத் தவிர
வேறு வழி தெரியவில்லை!
______________________________
வித்யாசாகர்
