எந்த உலகமும்
தனியே உயிர்கொள்ளவில்லை
வணக்கம் சொல்ல;
உங்களுக்கு நானும்
எனக்கு நீங்களும் சொல்லலாம்
அன்பிருப்பின்!
இனிய அன்பு வணக்கம் தோழர்களே!
எந்த உலகமும்
தனியே உயிர்கொள்ளவில்லை
வணக்கம் சொல்ல;
உங்களுக்கு நானும்
எனக்கு நீங்களும் சொல்லலாம்
அன்பிருப்பின்!
இனிய அன்பு வணக்கம் தோழர்களே!
குவைத்தில் பல விழாக்களில் கலந்து சிறப்பித்த கல்வியாளர்
உயர்திரு ஐயா நீலமணி Phd. அவர்கள் உயர் கல்வி குறித்து ஆலோசனை தர; நமக்காய் காத்திருக்கிறார். அவருக்கான தொடர்பு எண்கள்: தொ.பேசி: +965 – 24805965, அ.பேசி: +965 – 99278411. ஐயா அவர்களை என் நேரமும் அழைக்கலாம் என்பதை தெரிவித்து, கல்வி கற்பதற்கான எந்த தகவலையும் அவருக்கு தொடர்பு கொண்டு கேட்டறிந்து கொள்ளலாமென்பதையும் மகிழ்வுடன் தெரிவிக்கிறேன்.
ஒருவருக்கு கல்வியை கொடுத்து விட்டால் போதும்; அவருக்கான அதிகபட்ச பொருளாதார தேவையையும் கல்வி கொடுத்துவிடும் என்பதை உணர்ந்து இப்பெருஞ்சேவையை செய்து வரும் ஐயா அவர்களுக்கு மனமுவந்த நன்றியை தெரிவிப்போம்!
வித்யாசாகர்
சிறகில்லாத பறவையாய் நாட்கள்
உறவுகளின் தூர கால – இடைவெளியில்
சிக்கித் தான் போகின்றன;
கொட்டும் பனிச் சாரலாய் சிந்தும்
வியர்வை ரத்தத்தின் –
வாசம் நுகராத வீதிகளில்
உறவென்னும் ஒற்றை சொல்
சிறகு முளைத்துப் பறந்த வேகம்
மரணத்தில் முட்டும் போதே –
உயிர் வரை வலிக்கிறது; உறவு!
வருவதும் போவதும் தான்
அர்த்தமெனில் –
வாழ்வதற்கு நட்பொன்று போதும்;
வாழ்தலின் உச்சத்தில் –
ஏக்கங்களில்லாது எரிந்து போகவும்
எறிந்த சாம்பலில் உயிர்கொள்ளும் வேராகவும்
எட்டிய தூரம் பதிந்து வைக்கவும் –
நட்பும் நெருங்கி உறவென்றானதை மறுப்பதற்கில்லை;
வாழ்தலும் –
சாதலும் –
காலவேகத்தில் கடந்து விட்ட நிகழ்வுகளாய்
பதிந்து விட்ட போது கூட –
திரும்பிப் பார்க்க உயிரொன்று பூக்கிறது
நட்பின் மீது நீட்டி எழுந்து நின்ற உறவாய்!
‘அப்பா..’ என்றழைக்கையில்;
ஆம்! சிலிர்த்துத் தான் போனேன் –
உறவு உயிர்வரை போலும்!
——————————————–
வித்யாசாகர்
இரும்பெனக் கொண்ட இதயத்தில் தான்
எத்தனை எத்தனை ஓட்டைகள்
வாழ்வின் பயங்கள்..???
அத்தனையையும் –
அன்பினாலும்,
விட்டுக் கொடுத்தலாலும்,
உண்மை புரிதலாலும்,
விசால மனம் கொள்ளும் தெளிவிலும்
அடைத்து விடுகையில் –
நமை அறியாதெழும் நம் கம்பீரம்;
வீரமெனக் கொள்ளப் படும் தோழர்களே!
இனிய அன்பு வணக்கம்!
ஓ.. மனிதா!
ஒரு கால தூர இடைவெளியில்
நிகழ்கிறது –
உனக்கும் எனக்குமான போர்;
நேற்றைய அண்ணன்
இன்றைய பங்காளிகளல்ல நாம்;
மனிதன் பிறப்பிலிருந்தே
சுயம் அறுக்காதவன் –
நேற்றிலிருந்தே அவன் அப்படித் தான்
எப்படி இன்றோ;
இடையே பிறந்து
ஏதோ ஒரு புள்ளியில் அற்று போகிறது
பாசமும் நட்பும் காதலும்;
கேட்டால் விருப்பு வெறுப்பென்றோ
விதியென்றோ சொல்லி
விலகிக் கொள்கிறோம் –
உண்மை எல்லோராலும் விளம்பப் படுவதேயில்லை!
உண்மையை மரணம் பேசுகிறது
எல்லாம் உதறி தனியே செல்கையில்!
——————————————————
வித்யாசாகர்