வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

கத்தியால் குத்தி
கொலை செய்யலாம்
வார்த்தையாலும் –
கொலை நிகழ்கிறது!

என் இனியவளே…!
இதையம் வலிக்குமென்பதே தெரியாமல் தான்
வெளிநாடு –
வந்துவிட்டேனா…?

இதோ.. உன்னைவிட்டு
கடைதூரம் வந்த பின் –
மீண்டும் திரும்பிப் பார்க்கிறேன் – நீ
எங்கோ இருக்கிறாயாம்!

எங்கிருப்பாயென என்னைக் கொஞ்சம்
தட்டிச் சரிபார்த்துக் கொள்கையில் –
நான் குவைத் வந்துவிட்டேனென்பதை
தாரை இறங்கிய விமானம் சொன்னது!

நான் தோளில் –
சுமந்த பையாக
மனதை சுமந்துக் கொண்டு..
இந்த வெட்டவெளித் தரையில் கால் பதித்து
கொஞ்சம் –
இங்குமங்குமாய் சுற்றிப் பார்கிறேன்..
மயானமாய் கனக்கிறது இதையம்!

யாரோ –
அரபி ஆள் ஒருவர் வந்து –
“ஏய்..ஏய்…! போ..போ…!
பொய் வண்டியில இரு” என கோபம் கொள்கையில் –
தாரை தாரையாய் வழிந்தது
உனக்கான அத்தனை கண்ணீரும்!

துடைக்கவும் தோனாமால்
வெறும் உடலாக அசைகையில் –
“ஐயோ இறைவா; என் கடவு சீட்டு ஏதேனும்
தவறாக இருந்தாவது என்னை –
திருப்பி அனுப்பிவிட மாட்டார்களா???
என தவித்து போய் –
ஓரமாக நிற்கிறேன்..,

என்னை அழைக்க வந்தவர் ஓடிவந்து
“வா, எல்லாம் முடிந்துவிட்டது போகலாம்” என்கிறார்.

விமான நிலையம் தாண்டி
வேறு வாகனம் பிடித்து
ஜன்னலோரம் சென்றமர்ந்து வெளியே பார்க்கிறேன் –
‘அகண்ட பாலைவனம் நோக்கி
விர்..ரென்று செல்கிறது – எங்கள்
சதிகார பேருந்து!

வேறென்ன, எல்லாம் முடிந்துவிட்டது தான் – என
கவலை கொள்கையில் –
அருகிலிருப்பவர் கேட்கிறார்..
“புதுசா…?”
“ம்..!”
“கல்யாணம் ஆயிடுச்சா…?”
“ம்..!”
“வரும்போது –
மனைவி அழுதாங்களா?”

ஆமென்று என்னால் சொல்லமுடியவில்லை
கண்ணீர் தடுக்கிறது.

“சரியாயிடும்.. சரியாயிடும்..
ரெண்டு வருடம் தானே…!”
அவர் கேட்டாரா(?) சொன்னாரா(?)
தெரியவில்லை;

நிமிடங்களும் நொடிகளும்.. மனதில்
சுடுநீராய் எரிக்க –
இரண்டு வருடம்.., எங்கே போக?????

கேள்விகளின் பயணத்தில்
கை கால் நடுங்க –
கண்ணீராலும்..
கவலைகளாலும்..
என்னை –
மறைக்க முடியாதவனாய் –
கைகுட்டையில்
முகத்தைப் பொத்திக் கொண்டு சற்றும் அமைதியாகிறேன்.

என்னை அழைத்து வந்த நண்பர் ஓடிவந்து –
“நண்பரே…. வாசு நீங்க தானே …?”
“ஆமாம்”
“உங்க வீட்டிலிருந்த தான் போன்,
உங்க மனைவி பேசுறாங்க பேசுங்க”

என்னால் கத்தி அழவும் முடியாமல்
பேசவும் முடியாமல் –
‘எங்கு என் விசும்பலின்
சப்தம் –
என் மனைவிக்குக் கேட்டுவிடுமோ’ என்ற
படபடப்பில் –
அலைபேசியின் இணைப்பைத்
துண்டித்துவிட்டேன்.

என் பேருந்து – எனக்காக உடனே
நின்றுவிடவில்லை;
அகண்ட பாலைவனம் நோக்கி –
சென்றுகொண்டே இருக்கிறது!!
—————————————————–
வித்யசாகர்

நம் பிறந்த ஊரிலிருந்து வேறு வழி தேடி வெளி நாட்டிற்கு வந்த அத்தனை மனிதர்களின் கண்களும்,
நிச்சையம், தன் வீட்டை உறவை நினைத்து.. ஒரு நொடியாவது கலங்காது – வெளிநாடுகளின் தரையில் தன் பார்வையை பதித்திருக்காது!

அப்படி தன் மனைவியை விட்டு இரண்டு வருடம் பிரிந்து வாழ, தரை வந்திறங்கிய ஒரு கணவன் தன் மனைவியின் மீதுள்ள அன்பினால்.., கண்ணீரால் விமான நிலையமெல்லாம் நனைத்த கவிதை இது, கீழேயுள்ள பிரிவுக்குப் பின்!

இரவின் – இருட்டின் உள் கூரைக்கு
மேலே படர்ந்த – சிமினி விளக்கின்
வெளிச்சத்தில் விழுந்த
இங்குமங்குமாய் நடந்துக் கொண்டிருக்கும்
அப்பாவின் நிழலில் –
அப்பாவின் மனமே தெரியவில்லை தான்;

ஆனால், எனக்குத் தெரியும்
நாளைக்கு அப்பாவிற்கு சம்பளம்;

வீட்டு வாசலில் நின்று
கழுத்தை நெரிக்கப் போகும்
கடன் காரர்களுக்கு –
என்ன பதில் சொல்வதென்ற பயத்தில்
தூக்கத்தை தொலைக்கவே –
சிமினி விளக்கின் வெளிச்சத்தில்
அப்பாவின் நிழல் –
இங்குமங்குமாய் நடக்கிறது!
———————————————–
வித்யாசாகர்

அதோ உனக்காக
நான் சேர்த்து வைத்த
கனவுகளையெல்லாம் –
உன் சிரிப்பினை தொட்டுப் பறக்கும்
பட்டாம் பூச்சியோடு பறக்க விட்டுவிட்டேன்;
மீண்டும் நீ –
என்னை பார்த்து சிரிக்காமலா
போவாய்;
சிரித்தால் ஒரு பட்டாம் பூச்சியை
இனமாகத் தருகிறேன்,
அதை பிடித்து உன் இதயத்தில்
பறக்கவிடு –
அது பறக்கையில் உதிரும்
வண்ணங்களில்..
என் கனவுகள் மீண்டும் உனக்காய் பூ பூக்கும்!