வித்யாசாகரின் எழுத்துப் பயணம்..

யதார்த்தமாக சுயம்புவாக சுழலும்
உலகமிதை
தனக்கு வசியப்படவேண்டி
மனிதனிட்ட கோடுகளின் வழிதான் அழிகிறது நம் உண்மை முகங்கள்;

கடமை கண்ணியம் கட்டுப்பாடு போன்ற
ஓட்டைகளையிட்டே
நிகழ்த்தப்படுகிறது அநீதிக்கன வாசலடைப்பும்
அவைகளுக்கான அளவீட்டுத் திணிப்புக்களும்;

சரி தவறு சிக்கல்களிலிருந்தே
மாறுபடும் மனிதனுக்கு
விலங்கும் புரியாமல் கடவுளும் புரியாமல்
சாகும்வழியே கொஞ்சம் வாழ்ந்துகொள்வது புரிவதேயில்லை; புரிவதேயில்லை;

சாட்சிக்கு நான்கு புத்தகமும் –
சாலையெல்லாம் பல சட்டங்களும்
புதிது புதிதாய் பிறப்பித்துப் பிறப்பித்தே
தனது சுயத்தைத் தொலைத்து, யாரோவின் நகலாக வாழ்வதில்
எப்படி மார்தட்டிக்கொள்ளமுடிகிறதோ மனிதனுக்கு;

வாழ்வும் புரியாமல் சாவும் தெரியாமல்
இடையே பயந்து பயந்து பாதைமாறி
சரியை தவறென்றும் தவறைச் சரியென்றும் சொல்லி
கண்மூடித்தனமாக வாழும் காலம்’ காற்றில் வந்துவிழும்
மனிதனின் ஒரு துளி எச்சில்போல கரைந்துவிடுகிறது;

உலகைச் சொட்டை தட்டுவதாக எண்ணி
அதன் நேர்த்தியை தனக்குத் தெரிந்தப் பக்கமெல்லாம் தட்டி தட்டி
குலைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதைச் சொல்லக் கூட
நாம் அருகதையற்றவர்கள் – ஆனால்
ஆயிரம் பொய் சொல்லி ஒரு கல்யாணம் செய்வோம்;

மனிதன் என்பவன்
(தன்னைத்) தானே – பிறக்கக் காரணமாவதும்
இறக்கக் காரணமாவதும் சரியெனில்
இரண்டுப் புள்ளியிலும் சந்திக்கும் இடைப்புள்ளியில் அவன்
தவறென்றுதானே அர்த்தம் ?

ஒரு சர்க்கரையின் அளவில்கூட ஒத்துப்போகாத
மனித உணர்வின் தராசு
வாழ்வின் ஆதராங்களை எடை நிறுத்திப் பார்க்க
துணியும் போராட்டங்களில்தானே வலுக்கிறது யதார்த்தத்தின் சமமின்மை(?)

நெல் விதைப்பதும் நெல் அறுப்பதும் போல
ஆடுமாடுகளை வளர்ப்பதும் கொல்வதும் போல
தன்னையும் வளர்த்து வளர்த்து துண்டித்துக்கொள்வதும்
தண்டித்துக் கொள்வதும்
மானுடத்தின் இயல்பு குணம் எனில்;

அது சரியா எனில் –

கேள்விகளோடு திரியும் வாழ்க்கைதான் இது
கேள்விகளை கேட்டுக்கொண்டேயிருப்போம்!!
—————————————————————————
வித்யாசாகர்

அவள் பாவம்..

அவளின் உடம்புதான்
அவளுக்கு சோறுபோடும் எந்திரம்
அவளின் உடம்பு தான்
அவளின் உயிர்குடிக்கும் சாபமும்.,

உடம்பை உடம்போடு எரித்துதான் சோறு சமைக்கிறாள்
உடல்நெய்துதான் ஆடை அணிகிறாள்
குழந்தை வளர்க்கவும் கணவன் குடிக்கவும்
உடல்தான் அவளுக்குப் பணமாகிறது.,

இரவின் அழகை உடுத்தி
உடம்பின் வெளிச்சத்தில் மயக்கி
குவியும் பணத்தில் சோகந் தாங்கி
சொர்கத்தின் வாசலைத் திறந்து சுடுகாடுகளைச் சேகரிக்கிறாள்.,

இல்லா வாழ்க்கையை கண்ணீரால் முடிந்து
இருக்கும் தருணத்தை முந்தானையில் விரித்து
கசக்கும் மனதில் காசுக்குப்பூக்கும் சிரிப்பினை வாங்கி
உடம்பெல்லாம் வலியோடு தைத்துக் கொள்கிறாள்.,

பணத்துக்குப் படுத்து
பணத்துக்குச் சிரித்து
பணத்தால் சாகும் அவள்’களை
அரி(றி)ந்துப் பார்த்தால்தான் தெரியும் வாழும்போது அவளை
சாகடித்தவர் யார் யாரென்று.,

சோற்றுக் கவளத்தை பசியள்ளித் தின்ன
உறங்காக் கண்களில் நிர்வாணம் மூடி
உடம்பை மினுக்கி உடம்பை மினுக்கி
அவள் விற்றதெல்லாம் வாழ்க்கை வாழ்க்கை –
அவள் வாழாததும் வாழ்க்கை வாழ்க்கை.,

எதுவானாலென்ன வேசிதானே (?)
இறந்தால்கூட அவளுக்கு இதயமா இருக்கு ?
எடுத்து ஓரம் வீசுவோம் – அவளின் உடம்போடு சேர்ந்து
நம் சமூகமும் நாறும்;
நாற்றமடித்தால் போகும் பாதைமாற்றுவோம்!!
—————————————————————————-
வித்யாசாகர்

கவிதைகள் உரசிக்கொள்ளும் இரவின்
மொழிதனில் பிறக்கிறது உனக்கும் எனக்குமான
சிநேகம்..

இருட்டை உடைத்துப் பிறக்கும்
கனவுகளில் தேடிக் கிடைத்த உனக்கான
வசியச்சொற்களின் அலங்காரத்தோடு திறக்கிறது கண்களும் மனசும்..

கொட்டித் தீர்க்கும் ஆசைகளை
வானம் மடிந்துகொள்ளும் மனசிரண்டில்
பதுக்கிக்கொள்ள முதலில் கேட்ட உன் பார்வைக்கே பரிசும் காதலும்..

எழுதிக் கரையாத உணர்வுகளாய்
ஏக்கத்தின் பெருமூச்சொன்று வெளிச்சேர்ந்த தருணத்தில்
உள்புகுந்த தேவதையாய் நீயே நிறைகிறாயென் அகமெங்கும்..

உன் உயிர் குடிக்க மூச்சிரைத்து
உனைத் தொடாத தூரத்தில் ஓடிவரும் என் உணர்வுகளும்
உயிர் நிறைய அன்பும் பல முன்ஜென்மத்து மீதங்களாயுனை விரட்டுகிறது..

மனதில் பதுங்கும் உன் நினைவுகளை
காதல் திரையினை விலக்கியவாறு பார்க்கிறேன்
சப்பாத்திக் கள்ளியாய் நாளை தைத்துவிடும்போல் காதல்

ஒரு சின்ன முத்தத்தின் வேண்டுகோளும்
பெரிய ஆசைகளின் எதிர்பார்ப்புமின்றி
பார்வையின் ரசனைக்குக் காத்திருந்ததில் கட்டுண்டிருக்கலாம் காதல்..

காதல்;
காதலென்றதும்
“காதலென்னச் செய்யும் ?
உடம்போடு உடம்பைத் தேய்த்து காமத்தில் எரித்து
கரியாக்கும் நமது நட்புதனை” என்று அலறி விரிகிறது நம் கண்களிரண்டும்..

நட்பு;
“நட்பு உயிர்குடிக்கும்
உனக்கும் எனக்குமான வாழ்க்கையொன்றை வசந்தமாக்கித் தரும்
கூடலின் தொலைதூரத்தில் கரையொதுங்கும் நம் கனவுகளை
சந்தோஷம் மலரும் விதைகளாக்கித் தூவும் வாழ்வில்” என்று
நட்பிற்கான கற்பிதங்கள் மொத்தமும் மழைநீர் காளானைப் போல
மனதில் முளைத்துவிடுகிற கணமொன்றில் –

காதலைக் கையுதறும் நெருக்கத்தில்
பதறிய நீயும் நானும் சுதாரிக்கிறோம்
உடல்சிலிர்க்கிறோம்
மனதிற்குள் நட்பு காதலுக்கும் மேலென்றுத் தெரிகிறது

சட்டென எல்லாம் உதறிவிட்டு
நட்பு நட்பாகவே நீளும் தெருவொன்றில்
நீயும் நானும் கைவீசி நடக்கிறோம்

காதல் வேண்டாத மனசு தெருவில்போகும் யாரையும் கண்டு
பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளவில்லை..