தமிழர் பெருமையில் தாயம்மா செங்கொடி…

14.03.2014 அன்று, குவைத் வளைகுடா வானம்பாடி கவிஞர் சங்கம் நடத்திய மாதாந்திரக் கூட்டநிகழ்வில், மூவர் விடுதலைப்போராட்டம் வெல்லும் தீர்ப்படைந்ததை எண்ணத்திலேற்று “தமிழர் பெருமை” எனும் தொடர் மாதந்திரத் தலைப்பில் இம்முறை ‘தியாகி செங்கொடியைப் பற்றிப் பேசப்பட்டது. கீழுள்ளவாறு பதிவுசெய்யப்பட்டது.

தலைப்பு – தமிழர் பெருமையில் தாயம்மா செங்கொடி…

தீயள்ளித் தின்னவ
நீதிக்குத் தன்னுயிரைத் தந்தவ
யாருக்கோ செத்தவ
எனக்காகவும் அழுதவள் என் தாயம்மா
செங்கொடிக்கு வணக்கம்!

எனைச் செந்தீயில் எரித்தாலும்
தீயள்ளி என்மீது தெளித்தாலும்
தமிழாகவே எரிந்து
தமிழாகவே கரிந்து
தமிழாகவே மண்ணிலூறி
தமிழாகவே மணத்து
தமிழாக மட்டுமே எனைத் தலைநிமிரச் செய்த என் தாய்மொழிக்கு வணக்கம்!

எந் தமிழுக்கும் செவிசாய்த்து, என் தமிழர்ப்பெருமையைக் கேட்கஇசைந்த இம்மாமன்றத்திற்கும்
பெரியோர் இளையோருக்கும் எனது சிரந்தாழ்ந்த வணக்கம்!!

ஒரு குழந்தையைப் பெற்றவர்களுக்கு ஒரு கனவிருக்கும், ஒரு குழந்தையோடு வளரும் சகோதர சகோதரிகளுக்கும், அந்தக் குழந்தைப்பற்றியாதொரு கனவிருக்கும்,

கொட்ட கொட்ட கண்விழித்து ஏக்கத்தோடு நமைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நமது சமுதாயத்திற்கும் நமைப் பற்றியோர் கனவிருக்கும்..

வளர வளர, வயசு தீர வயசு வர, வாழ்க்கைப் பற்றி; வளரும் குழந்தைக்கும் ஒரு கனவிருக்கும்.

அப்படி எல்லாக் கனவுகளையும் தீயிலிட்டு, நெருப்போடு தன் உடலையேந்திப் போராடியச் செங்கொடிக்கு மூன்று உயிருக்கான நீதி மட்டுமே கனவாக இருந்ததெனில்; அந்த உத்தமியின் பெருமயைப் பேச எனக்குக் கிடைத்த இந்த மாமன்றத்தைப் பெரிதாக மதிக்கிறேன்.. நன்றியோடு நினைக்கிறேன்..

ஒரு சின்னப்பொண்ணு அவ;
சமூக அக்கறையும் குடும்பப் பாசமும் துள்ளலும் விளையாட்டும் நிறைந்த திறமையான பெண்ணவள்..

நாள்தோறும் பக்கத்துல இருக்கிற முந்திரிதோப்புக்கு போய் அங்குள்ளப் பிள்ளைகளுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பது அப்பொழுதிலிருந்தே அவளுக்கு வழக்கமா இருந்திருக்கு..

ஒருமுறை ஒருத்தர் செங்கொடிகிட்ட… ‘ஏம்மா, படிப்புல இவ்வளவு ஆர்வம் காட்டுறியே… பேசாம தபால்ல பட்டப்படிப்புக்கு படி’னு சொல்லியிருக்காரு. அதுக்கு யோசிக்காம செங்கொடி சொன்ன பதிலென்ன தெரியுமா? நான் மக்களை படிக்கறேன். இதுதான் இருக்கிற கல்வியிலயே உயர்ந்த கல்வி. எந்த டிகிரியும் இதுக்கு ஈடாகாது. இந்தப் படிப்பு எனக்கு போதும்…’ என்றிருக்கிறாள்..

இசையில் அந்தப்பொண்ணுக்கு அத்தனை ஆர்வம் அதிகமாம். பறையை எடுத்து அடிக்க ஆரம்பிச்சாள்னா, இன்றைக்கெல்லாம் கேட்டுகிட்டே இருக்கலாமாம். எப்படிப்பட்ட வலு உள்ளவங்களும் ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல பறை அடிக்க மாட்டாங்க. கை வலிக்குமாம். ஆனா, செங்கொடி தொடர்ந்து பல மணி நேரங்கள் விடாம பறையடிப்பாளாம்.

தனி நபர் போராட்டத்தையோ அல்லது சமூக நிலை சார்ந்த தற்கொலை முயற்சியையோ எந்தச் சூழ்நிலைலயும் அவள் ஆதரிக்கவே கூடாதுன்றதுல உறுதியா இருந்திருக்கா. அப்படிப்பட்ட பெண்ணை தீயில் தள்ளியது யாரென்று யோசிக்கையில்தான் கனத்தப் பார்வையொன்று நம் மீதும் நம் தேசத்து அரசியல் மீதும் அசிங்கமாகப் படுகிறது…

தன்னோட பதினோரு வயதில்.. தவறாத நியாயம் வேணும்னு தன்னோட தந்தையையே சிறைக் கூண்டுல ஏத்தி இருக்கிறாள்..

ஒரு கூலி வேலை செய்யுற அப்பா, சின்ன வயசுலையே அம்மா இறந்துப்போறாங்க, ஒரு கட்டத்துல அப்பா இரண்டாவது திருமணம் செய்து வறாரு. வாழக் கிடைக்காத தாயன்பை அந்த அம்மா தறா, அதையும் பொறுக்காத அப்பா குடிச்சிட்டு வந்து சண்டைப் போடுறாரு, குழந்தைகளைப் போட்டு அடிக்கிறாரு. தட்டிக்கேட்ட சிற்றன்னையையும் அடித்து சண்டைக்கு இழுக்க ஒரு கட்டத்துல சண்டை முத்திப்போயி கோபத்துல மண்ணெண்ணெயை ஊற்றி அந்த இரண்டாம் தாயை எரித்தே விடுகிறான் அந்தப் படுபாவி..

எப்படியேனும் அந்த இரண்டாம் தாயை காப்பாற்றப் போராடும் செங்கொடியும் அவளுடைய தங்கச்சும் தீப்புண்ணிற்கு ஆளாகி மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்படுகிறார்கள், அப்போது அவளுக்கு பதினோரு வயது. நேரே காவல்நிலையம் சென்று நடந்ததைக் கூறி தனது தந்தையை சிறையிலிட்டு தண்டனை வாங்கித் தருகிறாள் செங்கொடி.

கடைசியில் யாருமற்ற நிலையில் அவளுடைய சிற்றப்பா எடுத்தவளை வளர்க்கிறார். சமுதாயப் பார்வைகள் விரிகிறது செங்கொடிக்கு. மக்கள் மன்றத்துல சேர்ந்து பல தொண்டாற்றி வரும்போதுதான் ஈழத்துப் பிரச்சனைகள் அவளுடையக் கண்ணில்படவருது. முத்துக்குமார் தீக்குளிக்கிறார்.

அந்த சம்பவம் அவளுடைய மனதில் மிக ஆழமாகப் படுகிறது. எல்லா நேரத்திலும் ஆசானாக இருக்கும் தனது சிற்றப்பாவை நோக்கிக் கேட்கிறாள்; “ஏம்பா, ஏதோ ஒரு கட்டத்துல எல்லோரும் பொங்கியெழுறோம், போராடுறோம், நீதி நியாயம்னு கத்துறோம், பிறகு நாளாக ஆக அது மறந்து அந்தப் பிரச்சனைகளை அப்படியே விட்டுட்டுக் கடந்துப் போயிடுறோமே, பிறகு நமது பிரச்சனைகளுக்கெல்லாம் தீர்வு தான் என்னப்பா? என்கிறாள். அதற்கு யாராலும் பதில்சொல்ல முடியவில்லை.

அந்தச் சமயம் பார்த்துத் தான் இந்த மூவர் விடுதலைக் கோரியப் போராட்டம் எழுகிறது. தானும் கலந்துக் கொண்டு பெரும் ஆற்றலோடு களமாடுகிறாள். ஒரு கட்டத்தில் அரசியலின் அவலநிலைவெடிக்கும் ஆட்டம் துவங்க நீதி வேறாகவும் உண்மை வேறாகவும் திரிந்துவருகிறது. பொங்கி எழுகிறாள் செங்கொடி.

இதை இப்படியே விடக்கூடாது, நீதி வேண்டும். நியாயம் வெல்லனும், எனது அண்ணன்கள் அநீதியால் சாகக் கூடாது என்று முடிவெடுக்கிறாள். எத்தனையோ போராட்டம், எங்கெங்கோ கெஞ்சல், அழை என எல்லாவற்றிலும் கலந்துக்கொள்கிறாள். கடைசியில் எல்லாம் தோற்றுப் போக அவளுக்குக் கடைசியாக மிஞ்சியது; தனது உயிரும் உடலும் மட்டுமே…

அதை கயிலேந்துகிறாள். மண்ணெண்ணெய் ஊற்றினால் அணைத்துவிடுவார்கள் என்று பெட்ரோல் வாங்கி உடலின்மேல் ஊற்றிக் கொண்டு நியாயம் வேண்டும்.. நீதி வேண்டும்.. எனது அண்ணன்கள் மூவரைக் காப்பாற்று.. காப்பாற்று.. என்றுக் கத்தி கூச்சலிட்டவாறே முனகி முனகி தீயில் வெந்துக் கருகிச் சரிகிறாள்…

இங்கே தற்கொலை சரியான தீர்ப்பென்பது வாதமில்லை. அவளை அந்நிலைக்குத் தள்ளியது யார்? அவளைக் கொன்றது யார்? சமூக அக்கறைக் கொண்ட அழுத்தமானப் பெண்ணொருத்தியை அப்படி கருகி சாம்பலாக்கியது யார்? நம் திராணி போதாத அரசியல் செயல்களும் அதைத் தட்டிக்கேட்காமல் மறைமுகமாக ஊக்குவித்த நாமுமில்லையா?

அதை நாம் சரிசெய்யவேண்டும். அரசியல் நேர்மை, நடத்தையில் கண்ணியம், செயலில் பொதுதர்மம், பேச்சில் உண்மை என்று வாழ்ந்தவர்கள் நாம்; தமிழர்கள். அந்தத் தமிழரின் பெருமை காலத்திற்கும் நன்னிலத்தில் நிலைத்தல் வேண்டும். அங்ஙனம் தமிழரின் பெருமையில் ஒன்றான நீதிக்குவேண்டி உயிர்தந்த தமிழச்சி என் செங்கொடியின் தியகாத்தையும் எனது தமிழர் பெருமையில் ஒன்றெனக் கருதி.. இந்த அஞ்சலிக் கவிதையோடு விடைகொள்கிறேன்..

பசிநெருப்புக் கொள்ளுதேன்னு
பள்ளிப்படிப்பை பாதியில் விட்டவ
பட்டுத்துணிப் பாவமுன்னு
கறுப்புச் சட்டையைப் போட்டவ..

கல்லுமுள்ளு மிதித்து
காலத்துள் காலடியைப் பதிந்தவ
ஐய்யய்யோ வலிக்குதேன்னு –
அதர்மத்தை எதிர்த்து உயிராலச் சுட்டவ..

சுடும்தீன்னுத் தெரிந்தும்
துணிந்து உடலாலத் தொட்டவ
தூக்குக் கயிறு முடிச்சவிழ்க்க
மொத்தத் தீயிலேறி நின்னவ..

மூவுயிரைக் காக்க
தன்னுயிரைத் தந்தவ
என் தமிழச்சி வீரத்தைக் காட்ட
உயிரேந்திப் போனவ..

மரணதண்டனை தீர்ப்பொழிக்க
தன் தலையெழுத்தைக் கலைத்தவ
இனி அழியாப் புகழுக்குள்; நினைவுக்குள்
எம் தாயாக நிலைப்பவள் –

தங்கச்சி செங்கொடிக்கு வணக்கம் கூறி நன்றியோடு விடைகொள்கிறேன்..

குறிப்பு: செங்கொடியைப் பற்றி அரியத் தகவல்களை நேரடியாக ஆராய்ந்துப் பதிந்துள்ள வினவு வலைதளத்திற்கும் நன்றி..
—————————————————————
வித்யாசாகர்

Posted in கவியரங்க தலைமையும் கவிதைகளும், காற்றாடி விட்ட காலம்.. | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 பின்னூட்டம்

மழை நாளும்.. மாடிவீடும்.. (50)

மழைஒழுகும் வீடு
மல்லிகை உதிர்ந்த முற்றம்
கைக்கெட்டிய தூரத்தில் நீரள்ளும் கிணறு
தொண்டை வீங்கக் கத்தும் தவளையின் சப்தம்
மண்வாசத்தோடு வீசும் காற்று
மழையில் ஆடாதே என்று கத்தும் அம்மா
வேலையிலிருந்து தொப்பையாக நனைந்துவரும் அப்பா
புயல் கரைகடந்ததாய் பொய்சொல்லும் வானொலி
டமடமவென இடிக்கும் வானம்
இருள் அடையும் பொழுது
கறுத்துச்சூழும் மேகம்
ஓரக்கண்ணால் முகம் பார்த்துக் கத்தும் காகம்
இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாய் கிரீச்சிடும் சிட்டுக்குருவிகள்
காற்றில் கிளையாட இலைசொட்டும் மழைதேங்கிய நீர்
பசியில் பரபரக்கும் வயிறு
பள்ளிக்கு போகயிருக்குமோ இருக்காதோ எனும் படபடப்பு
மழையொழுகும் வீட்டினுள் நிரம்பிய
பாத்திரத்திலிருந்து எழும் கூரையின் வாசம்
மண் கிளறி மழையோடு நுகர்ந்த மண்வாசமென
எல்லாவற்றோடும் விடாது ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது மனசு..

மனதை என்னசெய்வேன்.. ?

அடுக்குமாடி கட்டிடத்தின் மேலமர்ந்துகொண்டு
மறக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்..
———————————————————
வித்யாசாகர்

Posted in கவிதைகள், காற்றாடி விட்ட காலம்.. | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 பின்னூட்டம்

இலங்கை வசந்தம் தொலைக்காட்சியில் நமது வலைதளத்தின் அறிமுகம்..

நட்புறவுகளுக்கு வணக்கம்,

இலங்கை வசந்தம் தொலைக்காட்சியில் வாரந்தோறும் ஒளிபரப்பாகும் தூவானம் காலைநிகழ்சியில் நமது வலைதள அறிமுகம் செய்துவைத்தபோது எமது அலைபேசியில் பதிவு செய்தது.

இந்நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்து தொகுத்துத் தந்த அன்புத் தம்பி கவிஞர் திரு. அஸ்மின் அவர்களுக்கும் வசந்தம் தூவானம் நிகழ்ச்சிக் குழுவினர்களுக்கும், எனை தொடர்ந்து வாசித்துவரும் உங்களுக்கும் எனது நெஞ்சார்ந்த நன்றியும் வணக்கமும்..

வித்யாசாகர்

Posted in வசந்தம் தொலைக்காட்சி, வானொலி நிகழ்ச்சிகள், GTV - இல் நம் படைப்புகள் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 பின்னூட்டம்

குவைத் தமிழோசையின் “மங்கையர்தின சிறப்புக் கவியரங்கம்..”

என் கன்னித் தமிழுக்கும்
தாயிற்கும்
ஆசிரியைக்கும்
அன்பு மனைவிக்கும்
தோழிகளுக்கும்
தங்கைகளுக்கும்
முத்தச் சகோதரிகளுக்கும் எனது மங்கையர்தின சிறப்பு வாழ்த்துகள்..

எத்தனை ஆங்கிலத்தையும்
அயல்மொழிகளையும் நஞ்சாகக் கலப்பினும்
நெஞ்சுநிமிர்ந்து நடந்தே –
ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளைக் கடந்துவிட்ட
எனது சாகாத் தமிழுக்கு சிறந்தாழ்ந்த வணக்கம்..

அதோடு எமை சிறப்பிக்க இங்கு வந்திருக்கும்
எனது அன்னையர் தந்தையர்
அண்ணன் தம்பிகள்
அக்காத் தங்கைகளுக்கும்
தோழியர் தோழர்களாகிய
தமிழோசைக் குடும்பத்திற்கும்,

அவைத் தலைமை ஏற்றுள்ள அன்புச் சகோதரி
திருமதி அமுதா கோபால் அவர்களுக்கும்,
முன்னிலை வகுத்து நமக்குப் பெருமை சேர்த்துக்கொண்டிருக்கும்
திருமதி செல்லம்மா வித்யாசாகர் அவர்களுக்கும்
எனது அன்புநிறை வணக்கம்..

முட்களை மிதித்து நடந்தாலும்
நம்பிக்கை ரத்தத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ளாதவள்,
நிந்தனை ஆயிரம் வரினும்
கண்டவர் மனதுள் அன்பாகவே அணைபவள்,
கொடூர விதியது திருப்பி திருப்பிப் போட்டாலும்
தனது தீரத்தாலும் திறத்தாலும் நன்னடத்தையாலும் மட்டுமே
தனது வாழ்க்கையை
நேரே நேரே மாற்றிக்கொண்டவள்;

எனது அதீத அன்பின் மதிப்பின் உச்சம்
தாய்மைக் குறையாதக் கவிதாயினி
எங்களின் கவியரங்கத் தலைமை திருமதி. பாரதிக் கண்ணம்மா
அவர்களுக்கும் எனது மதிப்பான முதன்மை வணக்கம்..

இறுதியாக, எனது தோளோடு தோள் நின்று
தோழமையோடு கவிதை வாசிக்க வந்திருக்கும்
எனது சகோதரக் கவிஞர்களையும் வணங்கி
எனது கவிதைக்கு வருகிறேன்..

தலைப்பு – பெண்கள் நம் கண்கள்..

பெண்வழியே புவியைக் கண்டோர் நாம்
பெண்வழியே பூமிப் பந்துமிதித்தோர் நாம்
பெண் இட்ட முதல் எழுத்தில் பாடத்தைத் துவங்கியோர் நாம்
நமக்குப் பெண்கள் கண்களாக இருப்பதில்
பெரிய ஆச்சர்யமில்லை;

கும்பிட்ட சாமி நேரில் வந்துநின்றதும்
கேட்டிட்ட சாமி கேட்டதைத் தந்ததும்
வாங்கிய வரத்தையும் நமக்கென வாங்கியதும்
பெண்களே பெண்களே..

வரலாறில் இல்லாமலே வாழ்வதும்
வாழ்வதைக் காட்டிக்கொள்ளாமளே நமக்காக மடிவதும்
கண்ணீராய் வியர்வையாய் ரத்தமாய்
அன்பூறிக் கரைவதும்,
கண்முன்னே கைதொழக் கிடைப்பதும்
பெண்களே பெண்களே..

கருப் பொருளாகி
காட்சிப் பிழையாகி
காய்ந்த மலரென வீழ்ந்தும்’ உள்ளத்துள்
நினைவுகளாய் மணத்து –
நாம் கைதொட்ட இடத்திலெல்லாம் வளைந்து
நமை நிமிர்த்திக் கொண்டிருக்கும் நேர்மை’
கண்ணியம்’
அன்பு’
நாகரீகம் கற்பித்த முதலெழுத்தும்
பெண்களே பெண்களே..

அவர்களை ஒரு கல்வியுள் அடக்கப்
பணித்த தமிழோசையின் கட்டளையை ஏற்பினும்
கல்வியில் பெண்டிரின் பெரும்பங்கைக் காட்டிட
என்னொரு விரல் போதாது;

அவர்கள் ஆற்றிய பெரும்பணியின்
வியர்வை ஆறாகி ஓடும்; சிந்திய ரத்தம்
இன்னும் பல தலைமுறையை
நன்னிலத்தில் வார்க்கும்..

இந்தியாவில் முதல் மருத்துவப் பட்டம் பெற்ற
தமிழக சட்ட மேலவையில்
முதல் உறுப்பினரான
முத்துலெட்சுமி அம்மையாராகட்டும்..

கருந்துளைக்கு
உச்சவரம்பு நிறை கூறிய
முதல் தமிழ் விஞ்ஞானி
முனைவர் பிரியா நடராஜனாகட்டும்..

எச் ஐ வி தொற்று பற்றி
விழிப்புணர்வு பாடம் புகட்டி
இந்தியாவில் இதுவரை
இருபதாயிரம் உறுப்பினர்களைச் சேர்த்த
பாசிட்டிவ் விமன் அமைப்பின் நிறுவனர்
கௌசல்யாவாகட்டும்..

வெறிகொண்டு படித்தாலே தேர்ச்சிபெறும்
சார்ட்டட் அக்கவுண்ட் படிப்பில்
இந்திய அளவில் முதல்வந்த
தங்கை பிரேமாவாகட்டும்..

மருத்துவம் அறிவியல் கலைத்துறை
சட்டக்கல்வி கலைமேன்மை
விளையாட்டுப் பாடமென எங்கும் வியாபித்து
எல்லாம் சாதித்து
எமக்குத் தாயாகவும் தோழியாகவும்
சகோதரிகளாகவும் உற்ற உறவாகவும்
மகளாகவும் இருக்கும் பெண்கள் – வெறும்
கண்கள் மட்டுமல்ல;
அதனினும் முன்’ னெனக் கூறி விடைபெறுகிறேன் நன்றி..
—————————————————————————–
வித்யாசாகர்

Posted in கவியரங்க தலைமையும் கவிதைகளும், காற்றாடி விட்ட காலம்.. | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 பின்னூட்டம்

புத்தகப்பையில் குழந்தைகளின் ரத்தம்.. (சிறுவர் பாடல் – 57)

ஓடுஒடுன்னு ஒடுறேன்
மூட்டைசுமந்து நடக்கிறேன்..
ஓடுஒடுன்னு ஒடுறேன்
மூட்டைசுமந்து நடக்கிறேன்..

அத்தனையும் கனக்குது
வாழ்க்கையா இனிக்குது,
அத்தனையும் கனக்குது – நாளைய
வாழ்க்கையா இனிக்குது..,

தூக்கத்தை தொலைக்குறேன்
கல்லுமுள்ளு கடக்குறேன்,
உண்ட வயிற் மீதிய
பாடத்தால நிறைக்கிறேன்..

(அத்தனையும் கனக்குது..)

கூட்டத்துல கலையுறேன்
கனவுகளை மறக்குறேன்
அம்மாத் தந்த முத்தத்தையும்
அப்போ அப்போ நினைக்கிறேன்

(அத்தனையும் கனக்குது..)

ஓடுஒடுன்னு ஒடுறேன்
மூட்டைசுமந்து நடக்கிறேன்..

அப்பாக் கண்ணு கலங்கினா
அம்மா கண்ணும் கலங்குமுன்னு
தேர்ச்சிப் பெறத் துடிக்கிறேன்
என் ஆசைகளை இழக்கிறேன்..

சட்டைப்பையும் கிழியுது
புத்தகமோ கூடுது
ஆசிரியர் அடிக்கையிலப்
பெத்த வயிறு வலிக்குது..

எல்லாத்தையும் தாங்குறேன் – என்
சிலுவையை நான் சுமக்கிறேன்
எல்லாத்தையும் தாங்குறேன் நான்
சிலுவையை தினம் சுமக்கிறேன்..

ஓடுஒடுன்னு ஒடுறேன்
மூட்டைசுமந்து நடக்கிறேன்..

புதுப் பள்ளிக் கூடம் – புதுப்
பசங்கக்கூட பூதம்
ஆசிரியரைக் கண்டாப் போதும்
இதயம் நில்லாமலே ஓடும்

பள்ளிக்கூடம் தப்பில்ல ஆனா
தூக்கத் தோளு தாங்கலை…
கண்திறந்தச் சாமிதான்
ஆனா கையுங் காலு ஓயலே..

ஓடுஒடுன்னு ஒடுறேன்
மூட்டைசுமந்து நடக்கிறேன்..

ஓடியாட நேரமில்லை
உடன் பசங்களையும் காணலை,
காலத்தைக் கணினியிலக்
கற்பனையோடு தொலைக்குது

நொண்டிக்காலு குதிரையாட்டம்
எல்லாங் கூட மறக்குது
எழுதிவெச்ச கணக்குல
வாழ்க்கை யோட்டம் ஓடுது..

அத்தனையும் கனக்குது
வாழ்க்கையா இனிக்குது,
அத்தனையும் கனக்குது – நாளைய
வாழ்க்கையா இனிக்குது..,
————————————-
வித்யாசாகர்

Posted in சிறுவர் பாடல்கள், பாடல்கள் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 பின்னூட்டம்